Έρευνα:Ο “καλός” ιδιωτικός τομέας
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, πολιτικήΤον τελευταίο καιρό παρουσιάζεται η λύση της ιδιωτικοποίησης για πολλούς τομείς. Παρουσιάζεται σαν λύση εξυγίανσης των “προβληματικών” κρατικών επιχειρήσεων ή δημοσίων φορέων. Όμως μια έρευνα θα μπορούσε να μας αποδείξει πως ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτή τη στιγμή είναι πιο επίφοβος από τον δημόσιο.
Η κυβέρνηση της Ν.Δημοκρατίας υποστηρίζει συνέχεια πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι υπό κρατική επίβλεψη. Όμως για να δούμε η κρατική μηχανή πόσο καλά “επιβλέπει” τους άλλους ιδιωτικούς τομείς.
Ξεκινώντας με την πρόσφατη αποκάλυψη για 5000 πλαστά πτυχία από Ιδιωτικά ΤΕΕ στα οποία οι σπουδαστές πιθανότατα να μην ήξεραν καν πως είναι οι αίθουσες διδασκαλίας αφού με αντίτιμο ως και 20000€ πήραν πτυχία και μερικοί από αυτούς τελικά διορίστηκαν και στο δημόσιο.Άρα μάλλον αδύναμη η κρατική μηχανή για την δευτεροβάθμια, και μάλλον τώρα τα ίδια ινστιτούτα προσπαθούν να αλώσουν και τον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης…
Θα περάσουμε μετά στον τομέα της ασφάλειας που προωθείται το το μοντέλο της ιδιωτικής ασφάλισης γιατί τα δημόσια ταμεία δεν είναι ικανά να καλύψουν τους ασφαλιζόμενους…Από την άλλη όμως οι υπουργοί χαρίζουν χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία των τραπεζιτών και των μεγαλοεργολάβων δημοσίων έργων. Αντί να είναι προαπαιτούμενο στους διαγωνισμούς του δημοσίου τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία να προκαταβάλλονται καταλήγουμε να τα χαρίζουμε στο τέλος…
Για να δούμε όμως λίγο τι γίνεται και στις ιδιωτικές εταιρείες όπου τελικά κλείνουν και οι ασφαλισμένοι μένουν απροστάτευτοι. Πρόσφατα έκλεισαν η «Εγνατία Ασφαλιστική» και η «Le Monde» και αφήνουν χρέη πίσω που μόνο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσαν οι ασφαλισμένοι να αποζημιωθούν. Και δεν ήταν η 1η φορά αλλά αφού είχαμε και το 97 την περίπτωση της ασφαλιστικής «Μεσόγειος Ζωής» που τότε η συνεργασία του κλάδου οδήγησε στην μη αμαύρωση του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης. Όμως ως πότε αυτό θα γίνεται;
Και δυστυχώς η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια είναι και το θέμα των οίκων ευγηρίας…Οι οποίοι βρίσκονται τις περισσότερες φορές σε ακατάλληλους χώρους και με άθλια περιποίηση κάνουν τους ενοίκους τους να εύχονταν να συναντούσαν τον αρχάγγελο Μιχαήλ πολύ νωρίτερα…Κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι θέμα αυστηρότητας του νομοθετικού πλαισίου, αλλά οι εικόνες που είδαμε στις τηλεοράσεις μάλλον το αντίθετο αποδεικνύουν.
Και αν όλα αυτά μοιάζουν να μην είναι τόσο πολύ κρατική ευθύνη αλλά προβληματικής επιχειρηματικής κίνησης, θα πρότεινα να κοιτάξουμε τους διαγωνισμούς του Υ.Ε.Ν για τις άγονες γραμμές του Αιγαίου. Οι συγκεκριμένοι διαγωνισμοί απέτυχαν να βρουν μειοδότη αφού στον αρχικό διαγωνισμό οι όροι για τα πλοία ήταν να έχουν προσαρμοσθεί με την Συνθήκη της Στοκχόλμης (παλαιότητα, συντήρηση πλοίων εμπορικού ναυτικού) άρα τώρα θα γίνουν οι ίδιοι διαγωνισμοί χωρίς αυτόν τον όρο με κίνδυνο την ζωή των κατοίκων των ακριτικών νησιών. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζεται σαν μείζον ζήτημα στους τηλεοπτικούς μας δέκτες τώρα αλλά όταν θρηνήσουμε νεκρούς ο τηλεοπτικός φακός σαν γύπας πάνω από νεκρούς θα αποθανατίζει τους θρήνους των συγγενών.
Και σε ένα τέτοιο ζήτημα οι εφοπλιστές προτείνουν σαν λύση την απελευθέρωση των ναύλων, δηλαδή να απονεκρώσουν περισσότερο την ακριτική Ελλάδα με υψηλά κόστη μετακίνησης. Που ακόμα και αυτό φαίνεται φαιδρό αφού και σε περιπτώσεις εταιρειών κρουαζεριόπλοιων που τα ναύλα ήταν ελεύθερα οι πλοιοκτήτες προτίμησαν το εύκολο κέρδος της ασφαλιστικής αποζημίωσης.Και μετά από ένα τέτοιο μπαράζ να κλείνουν, τρανταχτό παράδειγμα η Epirotiki Lines που κάηκε ένα πλοίο της και ένα άλλο βυθίστηκε την ίδια χρονιά και 14 χρόνια αργότερα να γίνεται θέμα [doc] με απλήρωτους ναυτεργάτες και προσωπικό των πλοίων…
Όλα αυτά μάλλον έπρεπε να μας δείχνουν πως θα πρέπει να αναζητήσουμε λύση για τα προβλήματα του δημοσίου τομέα με όποιο πολιτικό κόστος για τους κυβερνώντες αντί να το αναθέτουμε σε κάποιους ιδιώτες που το μόνο κριτήριο τους θα είναι το προσωπικό τους κέρδος και όχι το κέρδος της κοινωνίας.
Όλα αυτά απλώς τα βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο λίγη ώρα, αν θέλετε να επεκτείνετε την έρευνα αυτήν θα μπορούσατε εύκολα από το google.Και φυσικά περιμένω σχόλια.
Υ.Γ: Το άρθρο άργησε να δημοσιευτεί καθότι ακόμα ο ιδιωτικός τομέας της ευρυζωνικότητας με κτύπησε και τελικά με ανάγκασε να μπω με dial-up.
No related posts.
Tags: έρευνα, Ιδιωτικοποιήσεις
Feed
Πολύ ωραίο και εμπεριστατωμένο άρθρο.
Κατά την άποψή μου, πρόβλημα δεν είναι ο ιδιωτικός τομέας καθ’ εαυτός αλλά ο προβληματικός του έλεγχος από την κρατική διοίκηση. Υπενθυμίζω ότι στη Σουηδία οι περισσότερες υπηρεσίες παρέχονται από ανεξάρτητους φορείς, οι οποίοι όμως ελέγχονται στενά από την κεντρική διοίκηση. Τούτος εξάλλου είναι και ο λόγος για τον οποίο η τελευταία αριθμεί το πολύ 400-500 άτομα ανά υπουργείο, ενώ σε εμάς μόνο το υπουργείο δικαιοσύνης έχει πάνω από 5.000 άτομα, με αποτέλεσμα και την αναποτελεσματικότητά του αλλά και τη σημαντική επιβάρυνση του κρατικού προϋπολογισμού.
Είναι ουτοπία να περιμένουμε από τον ιδιώτη να εφαρμόσει κοινωνική πολιτική στην επιχειρηματική του δραστηριότητα. Αυτή αναγκαστικά θα έχει στόχο το κέρδος αλλά το κοινωνικό πλαίσιο αυτής θα πρέπει να τίθεται από το κράτος. Για παράδειγμα, το ότι οι Τράπεζες σήμερα δεν έχουν αυστηρότερες προϋποθέσεις χορήγησης δανείων, με αποτέλεσμα να είναι η μισή χώρα χρεωμένη υπέρμετρα, δεν ισοδυναμεί τόσο με βρυκόλακες τραπεζίτες (που πίνουν το αίμα του λαού) όσο με αναποτελεσματικότητα κρατικής διοίκησης που και μπορεί και θα έπρεπε να θέσει η ίδια ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, ώστε να τεθεί φρένο στην αλόγιστη χορήγηση δανείων.
Οι ασφαλιστικές Εγνατία και Le Monde έκλεισαν επειδή δε συμμορφώθηκαν επανειλημμένα με το χρονοδιάγραμμα του υπουργείου ανάπτυξης να καταβάλουν τις εισφορές που τους αναλογούσαν αλλά η αποζημίωση των ασφαλισμένων δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Τουλάχιστον για τα τροχαία ατυχήματα όλοι αποζημιώνονται αυτοδικαίως από το Επικουρικό Κεφάλαιο, έτσι ώστε και αυτοί που υπέστησαν ζημιά από αυτοκίνητα ασφαλισμένα στις εταιρίες αυτές να αποζημιωθούν αλλά και οι ιδιοκτήτες τους να μην πληρώσουν τη ζημιά από την τσέπη τους. Τώρα για ασφάλειες ζωής δεν ξέρω αλλά λογικά θα πρέπει να υπάρχει μία ανάλογη ρύθμιση για να μη χάσουν τα χρήματα που έδιναν.
Τώρα γιατί τα χρέη αυτά δε χαρίστηκαν στις εταιρίες αυτές αλλά χαρίστηκαν στις ΠΑΕ, αυτό πολύ θα ήθελα και εγώ να το μάθω, ιδιαίτερα μάλιστα ενόψει και του ιδιαίτερου κοινωνικού ρόλου που υπηρετεί μία ασφαλιστική σε σχέση με μία ΠΑΕ.
Επίσης, δε θεωρώ ισοδύναμη τη σύγκριση μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα ως προς τη σωστή διαχείριση, για τον ακόλουθο λόγο. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι στην πλειονότητά του ο ιδιωτικός τομέας είναι καλύτερα διαχειριζόμενος από το σημερινό ελληνικό δημόσιο. Όταν όμως το ελληνικό δημόσιο έχει χρέη λόγω κακοδιοίκησης δεν καταρρέει, γιατί υπάρχει η εύκολη καραμέλα της αύξησης των εισφορών των Ελλήνων πολιτών (βλ. ΦΠΑ) και της κρατικής επιχορήγησης (βλ. Ολυμπιακή). Η ιδιωτική εταιρία δεν μπορεί να το κάνει αυτό, διότι η αύξηση των τιμολογίων παροχής των υπηρεσιών της, σε συνθήκες ελεύθερης οικονομίας, θα στρέψει τους πελάτες της αλλού.
Νομίζω πάντως, το έχω ξαναγράψει, το ρωμαϊκό “πονάει χέρι κόβει χέρι” δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός σύμβουλος σε μία σύγχρονη πρόταση αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Ανεξέλγκτος ιδιωτικός τομέας δε σημαίνει κατάργησή του αλλά δημιουργία σωστού πλαισίου για τον έλεγχό του. Όπως συμβαίνει στα περισσότερα, αν όχι όλα, τα ευρωπαϊκά κράτη.