Σήμερα η μέρα της Γυναίκας
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, Διεθνή, πολιτική, Σαν σήμερα
Η πρώτη φορά που καθιερώνεται σαν επίσημη γιορτή είναι μετά το 1917 στην Σοβιετική Ρωσία κατόπιν υποδείξεως της Κολοντάι στον Λένιν. Οι χώρες εκτός του σοσιαλιστικού μπλόκ σταματούν να τη γιορτάζουν την δεκαετία του 1910 και επανέρχεται με την άνοδο του φεμινιστικού κινήματος που ήταν στην πραγματικότητα άφοβο για το σύστημα.
Σήμερα η εκμετάλευση των γυναικών έχει γίνει μεγαλύτερη, ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες. Και όσο το παραπάνω να μας φαίνεται ξένο, βιώνουμε καθημερινά το σύγχρονο δουλεμπόριο, που έχει κυρίως εμπόρευμα γυναίκες και παιδιά. Οι διεθνείς οργανισμοί καταγγέλουν το αποτέλεσμα(το δουλεμπόριο) αλλά δεν καταγγέλουν πως οι συνθήκες εξαθλίωσης στις περισσότερες χώρες γέννησης των σύγχρονων δούλων τις οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Οι γυναίκες εμπόρευμα δεν είναι μόνο θύματα της αφέλειας τους, αλλά και θύματα της ανάγκης.Εθελούσια κάποιες φορές παραδίνονται στους δυνάστες τους με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Και όλοι εμείς κοιτάμε απέξω δίνοντας απλώς κάποιο λουλούδι στις γυναίκες μας.Ας είναι αυτή η γιορτή γυναίκας που θα μας κάνει να καταγγείλουμε τη μέγιστη εκμετάλλευση των τόσων εκατομμυρίων γυναικών και θα κατανοήσουμε πως κάθε συμμετοχή είναι ένας καθημερινός βιασμός.
No related posts.
Feed
πολυ καλο σχολιο. συμφωνω απολυτα. ιδιαιτερα με το τελικο συμπερασμα.
“Ας είναι αυτή η γιορτή γυναίκας που θα μας κάνει να καταγγείλουμε τη μέγιστη εκμετάλλευση των τόσων εκατομμυρίων γυναικών και θα κατανοήσουμε πως κάθε συμμετοχή είναι ένας καθημερινός βιασμός.”
Διαβάζοντας
(στην κυρία Ρωρερκάρ)
Κοντά μου αφού δεν είσαι σα διαβάζεις
τα που για σένα έγραψα βιβλία,
παίρνω ένα και, από δω εγώ, κυρία,
σελίδα σε θωρώ νοητά ν’ αλλάζεις.
Και φορτικά να φανταστώ πασκίζω
πώς κάθε μια θωρείς γλυκιά λεξούλα,
με τι γελάς, ποια σ’ άγγιξε φρασούλα,
πού δάκρυσες…κι όλο έτσι συνεχίζω
μέχρι όλο το βιβλίο να τελειώσω.
Και πια μετά το ξαναπιάνω πάλι
κι ασίγαστα ποθώντας να σε νοιώσω
στην ίδια πάλι ξαναπέφτω ζάλη.
Τάχα μπορείς, διαβάζοντας, γλυκιά μου,
να δεις πόσο πικραίνεις την καρδιά μου;
—
Γεώργιος Χολιαστός