Πολιτικό blog

apolo says:

Που το σήκωσαν το site;
Γιατί δεν μίσθωναν κάπου αλλού χώρο;
Εννοείς ότι είναι υποχρεωμένη η εταιρεία να φιλοξενεί ιστοχώρους που κάποια στιγμή θα στραφούν εναντίον της;
Δώσε μερικές λεπτομέρειες. Ενδιαφέρον θέμα.

Red Garland says:

Δεν νομίζω πως το e-bay και το msn μπορούν να συγκριθούν με την ανάγνωση ενός blog. Με το ίδιο σκεπτικό ας απαγορεύσουν όλα τα blog, και όλες τις εφημερίδες. Αλλά το να απαγορεύουν μονάχα ένα blog αυτό δηλώνει καθαρά πρόθεση φίμωσης της πολιτικής φωνής που εκφράζεται μέσα από αυτό το κανάλι επικοινωνίας.
Αλλωστε τα σχόλια στο site είναι πολύ λίγα, άρα ο χρόνος που αφιερώνουν στο blog αυτό είναι αμελητέος για να επηρρεάζει την παραγωγικότητα του εργαζομένου.
Οσο για την προσφυγή στα δικαστήρια, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, οι δικηγόροι της εταιρίας δεν συγκρίνονται με αυτούς που φτάνει η τσέπη των εργαζομένων. Επομένως μια τέτοια σύγκρουση ήταν καταδικασμένη.

Οσο για το firewall, το blog είναι σε ξένο server(blogger), αν ήταν αυτόματο “κόψιμο” τότε θα έκοβαν και τα υπόλοιπα blogs, που όπως αναφέρει το blog δε συμβαίνει. Αρα “μπήκε” δάκτυλος και μάλιστα από “τα πάνω”.

Τσουκνίδα says:

δεν νομίζω να απαγορεύεται λόγω εθισμού. Αφού βάζουν τάπες στα ΜΜΕ και δνε πιάνει.. τώρα θα σκεφτούν κι άλλες λύσεις..

karpidis says:

@Leo: Την πρώτη μέρα λειτουργίας του site επιτρεπόταν. Διάβασαν κάποια πράγματα και το απέκλεισαν (γράφουν για τον πρόεδρο των ΕΛΠΕ)
@apolo: Στο blogspot.com και στο wordpress.com τα ανέβασαν. Όμως το firewall πρόγραμμα το μπλόκαρε.Τις λεπτομέρειες μπορείς να τις βρεις στα link
@haridimos: Δες την απάντηση στο Leo
@Derek: Αυτό είναι το θέμα αγαπητέ. Πως έχει απαγορευτεί στους εργαζόμενους να διαβάζουν το τι λένε οι εργαζόμενοι. Ενώ μπορούν να δουλεύουν στο διαδίκτυο κόβουν τα μπλογκ των εργαζομένων. Ο παραλληλισμός είναι να απαγορεύσεις να δώσει ένας εργαζόμενος στο διάλειμμα προκύρηξη στον χώρο εργασίας
@comprasso: O server(του πολιτικού blog) είναι δικός μου (μισθωμένος) από αμερικάνικη εταιρεία. Τα υπόλοιπα δεν τα κατάλαβα. Γιατί μαύρο φίδι που με έφαγε;

haridimos says:

Υπάρχει πάντως ψιλοσχετική απόφαση από την Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων.

http://www.dpa.gr/Documents/Gre/Apofaseis/61_04_anonymous.doc
Πρόσβαση εργοδότη στους προσωπικούς υπολογιστές των εργαζομένων

Μπορεί το σωματείο να προσφύγει στην αρχή και να βγει απόφαση και για το συγκεκριμένο.

Yannos says:

Νομίζω τα όσα λες δεν συνάδουν με το τι πραγματικά συμβαίνει Καρπίδη. Το blog των εργαζόμενων λειτουργεί. Το τι γίνεται με τον εξοπλισμό της επιχείρησης δεν είναι δουλεία των εργαζόμενων να το αποφασίζουν.

Δεν υπάρχει καμία προσπάθεια φίμωσης. Αυτό είναι υπερβολή. Το site λειτουργεί, αλλά όχι εντός επιχείρησης.

Υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που δεν προσφέρουν δωρεάν πρόσβαση στο Internet. Υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις που είναι συνδεδεμένες αλλά επιτρέπουν μόνο τα προγράμματα της επιχείρησης να τρέχουν (ότι δηλαδή έχει να κάνει σχέση με τις εργασιακές ανάγκες και τίποτε περισσότερο). Τέλος υπάρχουν επιχειρήσεις που προσφέρουν, πρόσβαση στο internet Και περιορίζουν ορισμένα site.

Δηλαδή είναι σαν να σου προσφέρει κάποιος δωρεάν παγωτό βανίλια και εσύ να τον βρίζεις επειδή δεν σου δίνει και φράουλα που είναι η αγαπημένη σου γεύση.

Απλώς θα μπορούσε συνολικά η επιχείρηση να μην προσφέρει καθόλου πρόσβαση στο Internet σε κανένα που δεν το χρειάζεται και να τελειώσει το πανηγύρι.

Γιάννης Αρ says:

Είναι δεδομένο ότι η κάθε εταιρία έχει το δικαίωμα να περιορίζει το ποια site θα μπορούν να επισκέπτονται οι εργαζόμενοι τις ώρες εργασίας. Το σερφάρισμα δεν επιτρέπεται για την ευχαρίστηση του υπαλλήλου αλλά για την διευκόλυνση της δουλειάς.

Όμως αν προσέξουμε την πρακτική που ακολουθούν διάφορες Ελληνικές εταιρίες θα δούμε ότι πραγματικά υπάρχει φόβος απέναντι στον συνδικαλισμό και φυσικά αυτό περιλαμβάνει και τέτοιου είδους μπλογκς.

Το ερώτημα είναι γιατί φοβούνται τον συνδικαλισμό; Φυσιολογικά θα έπρεπε να τον θέλουν και να τον επιζητούν. (για όσους δεν το καταλαβαίνουν αυτό αναφέρω πως είναι μεγάλη συζήτηση )

Η μία άποψη αφορά το πως βλέπουν τον εργαζόμενο. Αν η στρατηγική της εταιρίας απαιτεί εργαζόμενους που θα τους στίβει και θα τους πετάει είναι κατανοητό κάτι τέτοιο. Όμως αυτό συμφέρει μόνο εταιρίες που απαιτούν μεγάλη ένταση ανειδίκευτης εργασίας. Σε όλες τις άλλες δεν συμφέρει.

Πολύ λίγες επιχειρήσεις στην Ελλάδα εντάσσονται στον παραπάνω ορισμό αλλά παρόλα αυτά εμφανίζονται να είναι κατά του συνδικαλισμού.

Το γεγονός αυτό οφείλεται στην κομματικοποίηση του συνδικαλισμού και με την σειρά του αυτό οφείλεται στο καθεστώς λειτουργίας των επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται στον επιχειρηματία να κινείται ελεύθερα και του επιβάλλονται τόσες πολλές επιλογές που τον αναγκάζουν να είναι δύσκαμπτος και σε πολλές περιπτώσεις παράνομος. Η όποια συζήτηση με συνδικαλιστές μόνο ζημιά μπορεί να επιφέρει για την επιχείρηση είτε με την μορφή αύξησης των εξόδων είτε με την μορφή περιορισμών στην λειτουργία. Επίσης σε όποια συζήτηση, ο επιχειρηματίας θα βρεθεί να συζητάει με κόμματα και όχι με τους εργαζόμενους στην επιχείρηση του. Αυτό σημαίνει ότι η αντιμετώπιση θα είναι αυτή του στυγνού καταπιεστή και όποια συμπεριφορά καλή προς τους εργαζόμενους και αν έχει δείξει στο παρελθόν δεν θα ληφθεί υπόψη.

Όσο και αν δεν αρέσουν τα παραπάνω είναι η αλήθεια της Ελλάδας. Είναι η αιτία που δεν γίνονται πολλές επενδύσεις είναι η αιτία που οι πονηροί επιχειρηματίες που δεν πληρώνουν εισφορές και φόρους βρίσκονται κερδισμένοι απέναντι στους άλλους που το παίζουν τίμιοι και σέβονται τους εργαζόμενους της επιχείρησης τους.

Επίσης αποτελεί την κύρια αιτία για το ότι οι εργαζόμενοι δεν εξελίσσονται στον τομέα τους και επιπλέον δεν διαχωρίζεται η παραγωγική εργασία από αυτήν που δεν είναι παραγωγική.

Αν θέλομε ουσιαστικό συνδικαλισμό θα πρέπει να πάμε σε λιγότερο κράτος …….

Yannos says:

Το παράδειγμα μου δεν είναι λάθος Καρπίδη. Το δικό σου πρέπει να το ανασκευάσεις λίγο.

“Χρησιμοποιώντας τους εκτυπωτές της επιχείρησης, οι εργαζόμενοι τυπώνουν τις προκηρύξεις τους και τις επικολλούν.”
Αυτή είναι η ακριβής διατύπωση.

Απαντώντας στο παράδειγμα σου: δεν έχουν δικαίωμα επικόλλησης εκτός από επιλεγμένα σημεία (αν υπάρχουν). Αν δεν υπάρχουν δεν μπορούν να επικολλήσουν πουθενά τα φυλλάδια τους. Θεωρώ οτί μπορούν ασφαλώς να τα μοιράσουν. Η επιχείρηση δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα ελέγχου στο τι διαβάζει ο εργαζόμενος στο διάλλειμα του και κατηγορηματικά σε τίποτα από όσα κάνει εκτός του εργασιακού χώρου.

Και για να συνενοούμαστε, δεν θεωρώ ότι η επιχείρηση έχει καλές προθέσεις στη συγκεκριμένη περίπτωση. Έχει όμως κάθε δικαίωμα να κάνει το όσα κάνει και κινείται εντός των ορίων.

Αντώνης Πολιτάκης says:

Αν το δίκτυο έδειχνε υπερβολική δραστηριότητα στο συγκεκριμένο μπλόκ, με υπερβολικές εργατοώρες χαμένες δεν είναι περίεργο που μπλοκαρίστηκε. και εμάς μας είχαν απαγορέψει το http://www.filaki.gr σε μια εταιρία που δούλευα. Δεν βλέπω καμία διαφορά του filaki απο το συνδικαλιστικό μπλοκ.

Αντώνης Πολιτάκης says:

και εσύ βλέπεις με κόκκινα γυαλιά. Η φραγή αναφέρει το ίδιο το μπλοκ υπάρχει και στα site με παιχνίδια και στα πορνο site αλλά και σε σχόλια blogs όπως το press.gr. Προφανώς και δεν είναι το ίδιο να διαβάζεις ανέκδοτα με το να διαβάζεις ένα συνδικαλιστικό μπλόκ αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι το μπλόκαραν για αυτό το λόγο. Για φαντάσου εκατό άτομα να μπαίνουν κάθε μία ώρα για να δουν αν μπήκε κάνα νέο ποστ.Υπάρχει περίπτωση το θέμα να έχει να κάνει με τις εργατοώρες που σπαταλάει ο μέσος εργαζόμενος της συγκεκριμένης εταιρίας μπαινοβγαίνοντας στο συγκεκριμένο site και όχι με το το τι γράφει για τον διευθυντή της.

NikiTa says:

“Και πάντα να θυμάστε φίλτατοι σύντροφοι, πίσω από όλα όσα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε υπάρχει μια θεωρία συνομωσίας!” Ιώσηφ Βισσαριόνοβιτς Τζουγασβίλλι (Στάλιν).

Έτσι και εδώ, όταν οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι μειώνεται η παραγωγικότητα τους όταν δεν κάνουν την δουλειά για την οποία έχουν προσληφθεί, πρέπει να έρθει το κόμμα να δώσει λύσεις, απλές και κατανοητές πι χι : “Κλείσανε το μπλογκ γιατί φοβούνται το συνδικαλισμό!”

….

Άγνωστος Χ says:

Φίλε Leo, πρέπει να κάνουμε μια ανάλυση σχετικά με τη θέση του μαρξισμού-λενινισμού περί κράτους. Φυσικά δεν ξέρω πλήρως όλη τη θεωρία-αν το χα καταφέρει αυτό στα 25 μου θα ήμουν φαινόμενο- αλλά με αυτά που ξέρω θέλω να πω δυο λόγια γενικότερα και να καταλήξω με το θέμα που θέτει στο κείμενό του ο Καρπίδης. Το κράτος λοιπόν δεν είναι ένας ουδέτερος οργανισμός. Δεν μπορεί εκ φύσεως να είναι. Το κράτος δεν είναι ένας απρόσωπος οργανισμός που υπάρχει για να εξυπηρετεί τους πάντες. Το κράτος πάντα εξυπηρετεί την κοινωνική τάξη που έχει την εξουσία στα χέρια της. Δηλαδή τι πρέπει να υποθέσουμε; Οτι η επιτροπή “σοφών” για το ασφαλιστικό, κάθισε και βρήκε μια λύση που συμφέρει τους εργαζόμενους, τη στιγμή που απαλλάσει την εργοδοσία από την υποχρέωση καταβολής εισφορών; Οτι ο Βερεμής που κοπτόταν για την κατάργηση του άρθρου 16 και την κατάργηση ακόμα και των δωρεάν συγγραμάτων σκεφτόταν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών; Οτι η τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης γίνεται για την πάταξη της εγκληματικότητας, τη στιγμή που σε κάθε διαδήλωση στρέφονται πάνω στους διαδηλωτές; Γιατί αν ένας μικρός επαγγελματίας χρωστά τρεις μήνες εισφορών στο ΤΕΒΕ του σφραγίζουν το μαγαζί, ενώ σε κάτι εφοπλιστές κάνουν χαριστικές ρυθμίσεις χαρίζοντας τους εισφορές ύψους εκατομμυρίων ευρώ; Γιατί αυξάνεται η φορολογία των μικρομεσαίων στρωμάτων τη στιγμή που μέσα σε μια 30ετία έχει μειωθεί κατά 25% η φορολογία των επιχειρηματικών κολοσσών;

Το κράτος λοιπόν εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, το καπιταλιστικό κράτος τα συμφέροντα του κεφαλαίου, το σοσιαλιστικό κράτος τα συμφέροντα της εργατιάς. Όπως ξέρεις πολύ καλά Καρπίδη, το ζήτημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών υφίσταται μια τεράστια επίθεση από το 1990 κι έπειτα. Με βάση την ύφεση που παρατηρείται γενικά στο συνδικαλιστικό κίνημα, βρήκε την ευκαιρία το κεφάλαιο-μαζί με το κράτος-συνεργάτη του, για να μην ξεχνιόμαστε- και προσπαθεί να τσακίσει ακόμα και την παραμικρή προσπάθεια αντίστασης. Δε μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση αυτό που δημοσίευσες, για λέμε την αλήθεια, έχουν γίνει και πολύ χειρότερα. Πόσοι συνδικαλιστές έχουν απολυθεί τα τελευταία χρόνια; Πόσες απεργίες έχουν κυρηχθεί παράνομες και καταχρηστικές; Πόσοι εργαζόμενοι σακατεύτηκαν χωρίς να αναγνωριστούν οι τραυματισμοί τους ως εργατικά ατυχήματα; Το ξέρεις οτι υπάρχουν εταιρείες οι οποίες έχουν στις συλλογικές τους συμβάσεις όρους με τους οποίους απαγορεύουν τον συνδικαλισμό ή μειώνουν κατά 10% την αμοιβή όποιου συνδικαλίζεται;

Ευτυχώς βέβαια, στην Ελλάδα τουλάχιστον, δεν έχουν καμφθεί ακόμα όλες οι αγωνιστικές διαθέσεις. Κι ευτύχως, υπάρχει αρκετά ισχυρός ταξικός πόλος, πραγματικός υπερασπιστής των εργαζομένων. Αυτόν φοβούνται περισσότερο απ’ όλα. Και κάτι τελευταίο. Είναι διαφορετικό να δουλεύεις για ένα κράτος καταπιεστή και διαφορετικό για ένα κράτος συμπαραστάτη.

Αντώνης Πολιτάκης says:

chrisvet, η γνωστή πατατο-ατάκα άμα δεν είσαι σοσιαλιστής ή συνδικαλιστής ή άμα γνωρίζεις από οικονομικές θεωρίες πέρα των θεωριών του ΜΑΡΞ είσαι με το κεφάλαιο. Δηλαδη το 90% που δεν ψηφίζει ΚΚΕ είναι κεφάλαιο και εκμεταλεύται το κακόμοιρο 10% που παίρνει το ΚΚΕ(ούτε αυτό το παίρνει αλλά λέμε τώρα). Το επίπεδο της συζήτησης το υποβαθμίζεις εσύ κάνοντας τις προσωπικές σου επίθεσης και όχι εμείς που δίνουμε μια άλλη οπτική γωνία.

apolo says:

@karpidis
Είμαι καινούριος εδώ.
Μπορώ να βάλω ένα σύνδεσμο;

@Άγνωστος Χ
1. είσαι μικρός και αυτό είναι καλό
2. παρόλο που είσαι σχετικά μικρός ο λόγος σου υποδεικνύει σοβαρότητα σκέψης
3. φαίνεται πως κατανοείς την ανάγκη για μελέτη και έρευνα.

Σου υποδεικνύω τον παρακάτω χώρο στον οποίο έχει ξεκινήσει η συγκέντρωση άρθρων από ανθρώπους που συμμετέχουν στη συζήτηση.

http://users.uoi.gr/ph04974

@everybody
Το θέμα των ελευθεριών είναι σημαντικό, πολύ σημαντικό.
Το συγκεκριμένο ζήτημα που έχει ανακύψει είναι αμφιλεγόμενο.
Δεν θα σχολιάσω το συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά θα κάνω ένα σχόλιο για τις ελευθερίες εν γένει.

Το ζήτημα των ελευθεριών μπορεί να βελτιωθεί με κινήσεις και παρεμβάσεις διορθωτικού-παρεμβατικού τύπου, ωστόσο είναι ζήτημα το οποίο διαπλέκεται πολύπλοκα με μεταβλητές και παράγοντες της κοινωνικής ζωής και άρα είναι ζήτημα τελικά κοινωνικό.

Το ξαναλέω: το ζήτημα των ελευθεριών είναι ζήτημα κοινωνικό. Αυτή η διατύπωση δεν είναι συμβολικού χαρακτήρα. Σημαίνει για μένα ότι δεν μπορεί να μεταβληθεί σε σημαντικό βαθμό (και να εξεταστεί) ανεξάρτητα από τα υπολοιπα κοινωνικά ζητήματα. Αν θέλουμε να ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει σε ένα ζήτημα για το οποίο συζητάμε και άν αυτό είναι ζήτημα κοινωνικό τότε δεν μπορούμε να το συζητάμε ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα ανοιχτά κοινωνικά ζητήματα.

Οι λύσεις σε ένα κοινωνικό ζήτημα (σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα) μπορεί να έρθει μόνο μέσα από μια ρητορική που θα θεωρήσει την κοινωνία ως ένα οργανικό όλο και θα μπορέσει να διαγνώσει τις εσωτερικές συνάφειες που υπάρχουν μεταξύ των μεταβλητών.

Η ουσία, για να έρθω λίγο πιο κοντά στο θέμα, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που ακούστηκαν προηγουμένως περί δικαιωμάτων, υποχρεώσεων ακόμα και νόμων και δικαιοσύνης. Αν μπορέσουμε να αποκαλύψουμε τις λανθάνουσες δυνάμεις οι οποίες κινούν τα νήματα στην κοινωνία που ζούμε

θα καταλάβουμε χωρίς κανένα περιθώριο παρεξήγησης ότι: τα “δικαιώματα” που απολαμβάνουν οι διάφορες
μερίδες των ανθρώπων έχουν κατά κύριο λόγο να κάνουν με τον συσχετισμό των δυνάμεων (μεταξύ των
αλληλεπιδρόντων μερίδων προφανώς) που υπάρχουν στις δεδομένες χρονικές στιγμές.

Δεν λέω ότι δεν παίζουν και άλλα πράγματα ρόλο όμως πάντα πρέπει να διακρίνουμε τις κύριες δυνάμεις, που δημιουργούν τις προυποθέσεις για την κίνηση της κοινωνίας, από τις δευτερεύουσες.

Φιλικά, Αντώνης.

Leo says:

Φίλε Άγνωστε Χ,

νομίζω κατ’ αρχήν ότι κάνεις και εσύ το λάθος να συγχέεις τη δυσλειτουργία του Ελληνικού κράτους με το υποτιθέμενο οργανωμένο κρατικό σχέδιο πάταξης των λιγότερο προνομιούχων. Βρε παιδιά, μην κρίνετε τα πάντα από το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, πηγαίνετε και λίγο στο εξωτερικό, τουλάχιστον για να έχετε σχηματισμένη μια πιο πλήρη άποψη. Πάμε λοιπόν να αναλύσουμε μερικά απ’ αυτά που γράφεις.

1) “Το κράτος δεν είναι ένας απρόσωπος οργανισμός που υπάρχει για να εξυπηρετεί τους πάντες”. Ακριβώς αυτό είναι το κράτος. Το πόσο το πετυχαίνει είναι θέμα ικανότητας, εντιμότητας κλπ των ηγετών. Θυμήσου ότι όποτε κέρδιζε τις εκλογές ο Αντρέας, το πρώτο πράγμα που ανακοίνωνε ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ θα είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων. Άλλο αν τα κατάφερνε και αυτός και οι μετά από αυτόν. Αλλά τούτο δεν αναιρεί ότι το κράτος υποχρεούται να προασπίζει τα συμφέροντα όλων των πολιτών. Οι αρχές της ισονομίας και της ισοπολιτίας είναι αρχές του φιλελεύθερου ελληνικού κράτους, όχι των σοσιαλιστικών που υπήρξαν.

2) “Το κράτος πάντα εξυπηρετεί την κοινωνική τάξη που έχει την εξουσία στα χέρια της”. Όχι πάντα. Αυτό που λες θεωρώ ότι αποτελεί περισσότερο μία εκ των υστέρων διαπίστωση για την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα, παρά μία φιλοσοφική προσέγγιση της πολιτικής. Γι’ αυτό το λόγο και το Ελληνικό κοινωνικό κράτος είναι το τελευταίο στην Ευρώπη.

3) “Οτι ο Βερεμής που κοπτόταν για την κατάργηση του άρθρου 16 και την κατάργηση ακόμα και των δωρεάν συγγραμάτων σκεφτόταν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών”; Θεωρείς ότι το να διανέμονται τα συγγράματα δωρεάν σε όλους, όπως συμβαίνει τώρα, είναι πιο δίκαιο? Σκέψου πόσοι θα είχαν πλήρη δυνατότητα να τα αγοράσουν και όμως εξισώνονται με αυτούς που δεν την έχουν. Και κάτι ακόμα, δεν ξέρω τι τελικά θα επικρατήσει εδώ, αλλά ιδιωτικά πανεπιστήμια δε σημαίνει κατ’ ανάγκη δίδακτρα. Στη Σουηδία υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά και σ’ αυτά η φοίτηση είναι δωρεάν και οι καθηγητές αμείβονται από το κράτος.

4) “Γιατί αν ένας μικρός επαγγελματίας χρωστά τρεις μήνες εισφορών στο ΤΕΒΕ του σφραγίζουν το μαγαζί, ενώ σε κάτι εφοπλιστές κάνουν χαριστικές ρυθμίσεις χαρίζοντας τους εισφορές ύψους εκατομμυρίων ευρώ”. Για 2 λόγους: α) υπάρχουν παντού και πάντα οι διεφθαρμένοι. Εξάλλου η Ελλάδα έρχεται πρώτη σε διαφθορά στην Ευρώπη και β) γιατί μπορεί, ρυθμίζοντας κάποια χρέη τους, αυτοί τελικά να ανακάμψουν και τελικά αυτό να λειτουργήσει προς όφελος του κράτους μακροπρόθεσμα. Μην ξεχνάς ότι η ναυτιλία και ο τουρισμός είναι οι μοναδικοί επικερδείς κλάδοι δραστηροποίησης στην Ελλάδα και οι μοναδικοί απ’ τους οποίους περιμένει να εισπράξει σημαντικά έσοδα. Μη νομίζεις όμως ότι η παρακμή είναι άγνωστη και στους κομμουνιστές. Εδώ τόσοι και τόσοι γενικοί γραμματείς του ΚΚΕ διαγράφτηκαν από το ίδιο το ΚΚΕ στο παρελθόν, κατηγορούμενοι ως “προδότες”, “διαστρεβλωτές του Μαρξισμού” κλπ (Πουλιόπουλος, Βαφειάδης, Σαργολόγος, Κορδάτος κ.α.)

5) “το καπιταλιστικό κράτος τα συμφέροντα του κεφαλαίου, το σοσιαλιστικό κράτος τα συμφέροντα της εργατιάς”. Αυτό δεν είναι απόλυτα ακριβές. Το καπιταλιστικό κράτος δεν προστατεύει μόνο τα συμφέροντα των εχόντων κεφάλαιο αλλά δημιουργεί και τις προϋποθέσεις στους μη έχοντες να το αποκτήσουν. Ει μη τι άλλο, δεν υπάρχουν μόνο κληρονόμοι κεφαλαίου στα καπιταλιστικά κράτη, υπάρχουν και οι αυτοδημιούργητοι. Και, όπως έχω ξαναπεί, κεφάλαιο δε σημαίνει κατ’ αναγκαστικά βίλλα στη Σαντορίνη, σπίτι στην Εκάλη και κάμπριο. Όσο για τα σοσιαλιστικά κράτη, επίτρεψέ μου να σου πω ότι το τίμημα της ανελευθερίας που επιβάλλουν δεν ισοσκελίζει κανένα υποτιθέμενο προτέρημά τους. Τα σοσιαλιστικά κράτη τα έριξαν οι ίδιοι οι λαοί τους, για να μην αναφερθώ σε παραδείγματα, όπως αυτό του Τσαουσέσκου, που ήταν βαθύπλουτος σε βάρος του ρουμανικού λαού που πεινούσε και ο οποίος τον δολοφόνησε!

6) “Πόσοι συνδικαλιστές έχουν απολυθεί τα τελευταία χρόνια”; Κανείς για μόνο το λόγο ότι ήταν συνδικαλιστής. Αν έχεις κάποιο παράδειγμα, πες το μου.

7) “Πόσες απεργίες έχουν κηρυχθεί παράνομες και καταχρηστικές”; Μία τέτοια κρίση εναπόκειται μόνο στο δικαστήριο και τουλάχιστον να διαφυλάξουμε και μερικούς θεσμούς, όπως αυτός.
“Πόσοι εργαζόμενοι σακατεύτηκαν χωρίς να αναγνωριστούν οι τραυματισμοί τους ως εργατικά ατυχήματα”; Αυτό επίσης αποτελεί μία δικαστική κρίση αλλά και οι δικαστές κάνουν λάθη. Και μη μου πεις τώρα ότι οι εργοδότες πληρώνουν τους δικαστές για τα εργατικά ατυχήματα, διότι αυτό δε στέκει με τίποτα. Αντίθετα, μπορώ να σου πω ότι π.χ. στο ναυάγιο “ΔΥΣΤΟΣ” οι δικαστές, παρασυρόμενοι και από τη δημοσιότητα, επιδίκασαν στους συγγενείς των νεκρών ναυτών πρωτοφανή ποσά αποζημίωσης σε βάρος της ναυτιλιακής εταιρίας. Ξέρεις ότι στην Ελλάδα θεωρείται εργατικό ατύχημα και αυτό που θα συμβεί στον εργαζόμενο κατά τη μετάβασή του στην εργασία του και κατά την αποχώρησή του από αυτή? Αν δηλαδή ο εργαζόμενος, στο δρόμο του για την εργασία του αλλά πριν φτάσει εκεί, χτυπηθεί από ένα αυτοκίνητο, αυτό είναι εργατικό ατύχημα. Ευνοεί τους εργοδότες αυτός ο όρος? Ξέρεις κανένα σοσιαλιστικό κράτος της προηγούμενης 20ετίας στην Ευρώπη που να ίσχυε κάτι τέτοιο?

9) “Το ξέρεις οτι υπάρχουν εταιρείες οι οποίες έχουν στις συλλογικές τους συμβάσεις όρους με τους οποίους απαγορεύουν τον συνδικαλισμό ή μειώνουν κατά 10% την αμοιβή όποιου συνδικαλίζεται”; Το θεωρώ απίθανο και σε κάθε περίπτωση παράνομο. Αλλά γι’ αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια και οι υποθέσεις που έχουν κερδίσει οι εργαζόμενοι είναι ουκ ολίγες.

Leo says:

gogos,

είναι γνωστή πλέον η σκόπιμη παραπληροφόρηση που επιδιώκετε όλοι οι αριστεροί αλλά μ’ εμένα έχεις ατυχήσει. Και μάλλον εγώ πρέπει να σε ρωτήσω τι σου έχουν τάξει για αντάλλαγμα για να λες αυτές τις ανακρίβειες. Πάντως ό,τι και να σου έχουν τάξει, μάλλον θα σου πάρει πολύ καιρό να γίνει πραγματικότητα με τα μονοψήφια νούμερα που χτυπάτε στις εκλογές και που θα χτυπάτε για καιρό ακόμα.

Στη Ρικομέξ βρέθηκαν ένοχοι, αντίθετα με το τι λες, και μάλιστα πλήρωσαν πολλές χιλιάδες ευρώ (περί τα €90.000) στην οικογένεια του κάθε θύματος (αποφάσεις 2344/2002 μονομελ. πρωτοδ. αθηνών, 8945/2003 εφετείου αθηνών, 9,10,11 και 13/2005 αρείου πάγου). Διάβασε νομικά κείμενα πρώτα, αφού σ’ αυτά αναφέρεσαι, και μετά τα γηπεδικά συνθήματα του Ριζοσπάστη, τα οποία και αναπαράγεις.

Όσο για το κουφό με τους ανατολικογερμανούς, ότι “ήταν οι πρώτοι σε διάβασμα βιβλίων παγκοσμίως”, πολύ θα ήθελα να ήξερα τι είδους μέτρηση είναι αυτή! Αλλά ακόμα και αυτό να συνέβαινε, τελικά σε καλό τους βγήκε γιατί συνειδητοποίησαν πόσο γρήγορα πέρασαν από τον “κομμουνιστικό παράδεισο” στην κόλαση της ανελευθερίας. Το καθεστώς του Χόνεκερ έπεσε μόνο του και το τείχος ήταν το πιο αδιάντροπο σημάδι του κομμουνιστικού παραδείσου που πάνω από 80 άνθρωποι το πλήρωσαν με τη ζωή τους από τους ελεύθερους σκοπευτές της κομμουνιστικής αστυνομίας.

Τους είδαμε τους “σοσιαλιστικούς παραδείσους σας”, όχι μόνο εμείς και όλη η ανθρωπότητα αλλά και αυτά ακόμα τα κομμουνιστικά κόμματα, η παρακμή και διάσπαση των οποίων άρχισε με την κατάρρευσή τους. Όλα τα άλλα είναι φιλοσοφήματα αιωνίων φοιτητών στα Εξάρχεια, με φραπόγαλα και ελληνικίστικες κορακοκραυγές.

mimi says:

Εγώ είμαι καινούρια εδώ, χτες έγραψα κάποια πράγματα για τον Τσε και διάβασα κάποια κείμενα. Συμφωνώ με αρκετά απο τον Άγνωστο Χ και τον/την rebel red, αλλά και με ένα και μοναδικό πράγμα με τον Leo. Έχεις δίκιο τα οφέλη των σοσιαλιστικών χωρών δε μπορούν να ισοσκελιστούν από το τίμημα της ανελευθερίας. Έχει τύχει να μιλήσω με άτομα από Ουκρανία κλπ και όλοι συμφωνούν ότι μισθό καλό είχαν, ζούσαν αξιοπρεπέστατα, είχαν καλή και πραγματικά δωρεάν περίθαλψη αλλά υπήρχε έλλειμα ελευθεριών και αυτό δεν ισοσκελίζεται με τίποτα. Αλλά με όλο το σεβασμό Leo, δε μπορεί να μιλάς έτσι ισοπεδωτικά ‘είναι γνωστή πλέον η σκόπιμη παραπληροφόρηση που επιδιώκετε όλοι οι αριστεροί’ δεν είναι όλοι οι αριστεροί το ίδιο…και πίστεψέ με είναι όντως γνωστό ότι αυτοί οι λαοί που αναφέρθηκαν διαβάζουν απίστευτα! και έχουν σημαντικότατη κουλτούρα. Αλλά για να σου μιλήσω με όρους σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας προηγμένες χώρες είναι και οι Σκανδιναβικές, όχι μόνο οι ΗΠΑ. Επίσης θα πρέπει να θυμάσαι ότι ο απόλυτος και άκρατος καπιταλισμός οδήγησε τις ΗΠΑ στο κραχ στις αρχές του προηγούμενου αιώνα…
Άγνωστε Χ συμφωνώ απόλυτα με τη φράση σου ‘Είναι διαφορετικό να δουλεύεις για ένα κράτος καταπιεστή και διαφορετικό για ένα κράτος συμπαραστάτη’….για το συνδικαλισμό, σαφώς και είναι αναφαίρετο και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα και δεν πρέπει για κανένα λόγο ή πρόσχημα να πλήτεται..αν και φοβάμαι ότι αρχίζει μια εποχή (έχει ίσως αρχίσει) που πολλά παλιά δικαιώματα θα αρχίσουν να καταργούνται ή να ‘χαλαρώνουν’, για το καλό του κράτους (για το καλό των εργοδοτών, δηλαδή) και πρέπει όλοι μας να αγωνιστούμε για να μη περάσει κάτι τέτοιο , υπεύθυνα, ώριμα, χωρίς φανατισμούς και παρωπίδες….τα μυαλά δουλεύουν καλύτερα ανοιχτά, όπως και τα αλεξίπτωτα, κλισέ το ξέρω…αλλά ισχύει

mimi says:

Leo,
γι’αυτό έγραψα για μυαλά και αλεξίπτωτα ανοιχτά! προς όλες τις κατευθύνσεις…Καταρχάς, να σου πω ότι αριστερός στην Ελλάδα και γενικότερα δεν είναι μόνο αυτός που ψηφίζει ΚΚΕ. Σέβομαι το συγκεκριμένο κόμμα, όχι τόσο για την ηγεσία του αλλά για τους αγώνες των απλών ιδεολόγων…Δε με εκφράζει η σημερινή πολιτική του ΚΚΕ, θα έπρεπε να δουν άλλα αντίστοιχα κόμματα όπως το ΑΚΕΛ της Κύπρου.
Όμως θα διαφωνήσω μαζί σου στο τελευταίο σου σχόλιο….σήμερα έχουμε νεοφιλελεύθερο κράτος;ναι (για την Ελλάδα). Δεν υπάρχει ανασφάλιστη εργασία;; δεν καταργείται σιγά σιγά το οκτάωρο;με υπερωρίες που δεν πληρώνονται ποτέ;;και υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα…μη μου πεις ότι δε φταίει ο φιλελευθερισμός αλλά η κακή εφαρμογή του, γιατί και εγώ θα σου πω ότι για αυτά που γράφεις δε φταίει η θεωρία του σοσιαλισμού αλλά η εφαρμογή του.

mimi says:

Προς rebel red
δε ξέρω όμως πόσο σωστό ήταν να ψηφίζει το ΚΚΕ κατά της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, και το ΑΚΕΛ είπε ναι…δε μπορεί το κομμουνιστικό κόμμα Ελλάδας να έχει πάντα δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο…αισθάνομαι ότι έχουν μείνει 100 χρόνια πίσω…εν τέλει θα ήταν πιο έντιμο να απήχαν από τις Ευροεκλογές αφού είναι τόσο κατά της ΕΕ. Η συνεχής αντίδραση για την αντίδραση και μόνο, δεν είναι δείγμα ιδιαίτερα ευφιούς ανθρώπου, πόσο μάλλον κόμματος. Λυπάμαι, αλλά δε μπορώ να συμφωνήσω με κόμματα που δε πρεσβεύουν τον πολυκομματισμό. Σέβομαι την άποψή σου αλλά διαφωνώ. Σέβομαι τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, αλλά υπάρχει και η αστική τάξη. Σίγουρα πάντως ο αριστερός ή ο σοσιαλιστής κρίνεται από τις πράξεις του.. και όχι από ωραία λόγια.

Αντώνης Πολιτάκης says:

μη μου πεις ότι δε φταίει ο φιλελευθερισμός αλλά η κακή εφαρμογή του, γιατί και εγώ θα σου πω ότι για αυτά που γράφεις δε φταίει η θεωρία του σοσιαλισμού αλλά η εφαρμογή του.

Που το παράλογο, καμιά ιδεολογία δεν πρέπει να καταλήγει σε δόγμα, οι εκφραστές της πρέπει να βρίσκουν λύσεις συμβατές με τις ιδιαιτερότητες της εκάστοτε περιοχής και εποχής. Δηλαδή ίδια αποτελεσματικότητα είχε η εφαρμογή σοσιαλδημοκρατίας στην Σουηδία και στην Ελλάδα. Και οι ιδέες του σοσιαλισμού και του φιλελευθερισμού πρέπει να εφαρμόζονται σαν πρακτικές και να αναθεωρούνται εκεί που αποτυγχάνουν.

Η Ελλάδα σίγουρα δεν έχει φιλελευθερισμό(ούτε για αστείο), αν ρέπει προς κάποια κατεύθυνση αυτή είναι προς την σοσιαλδημοκρατία(του κώλου αλλά άλλο θέμα). Σου είπε κανείς ότι οι φιλελεύθεροι δεν θέλουν να υπάρχει ασφάλιση, δές το μοντέλο της φιλελεύθερης Αγγλίας που ακόμα και μία ώρα να δουλεύεις την εβδομάδα έχεις πλήρη ασφαλιστική κάλυψη και ευελιξία. Σου είπε κανείς ότι οι φιλελεύθεροι είναι που δεν θέλουν να πληρώνονται οι υπερωρίες. Που είδες εσύ ελευθερία επιλογών ας πούμε να επιλέγεις εσύ δικό σου ασφαλιστικό ταμείο, και να ορίζεις εσύ τα δικά σου ασφάλιστρα. Οι ιδιοτικοποιείσης δεν είναι δείγμα νεοφιλελευθερισμού, θα ήταν αν η ΔΕΗ π.χ. έσπαγε σε κομμάτια(βόρειας ελλάδος, κεντρικής, νησιών, Νοτίου) και δίνοντας σε διαφορετικούς επενδυτές ώστε να υπάρχει ανταγωνισμός. Η πρακτική της πώλησης κρατικών επιχειρήσεων σε ιδιώτες με την ταυτόχρονη μη άρση της μονοπωλιακής προστασίας που είχαν οι ίδιες εταιρίες όταν ήταν κρατικές δεν εκφράζει κανένα φιλελεύθερο, ελεύθερη αγορά θέλουμε όχι ιδιωτικά μονοπώλια.

Π.Ο.Ε.Ε.Π says:

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Αφορά: Δικαστικές διώξεις εργατών συνδικαλιστών
Το Σωματείο Εργαζομένων στην Pepsico – ΗΒΗ, προέβη σε απεργιακές κινητοποιήσεις, στις 31/8/2001, 28/9/2001 και 11/10/2001, με στόχο τη διάσωση των θέσεων εργασίας που κινδύνευαν να χαθούν από επικείμενη συμφωνία εργολάβων με την εταιρία που θα αναλάμβαναν το αντικείμενο των εργασιών της ΠΕΠΣΙ ΚΟΛΑ. Η εξέλιξη αυτή θα ερχόταν ως συνέχεια της διακοπής των εργασιών του τμήματος παραγωγής του εργοστασίου το 1998.
Στο πλαίσιο των απεργιακών τους κινητοποιήσεων οι εργαζόμενοι της ΠΕΠΣΙΚΟ–ΗΒΗ συγκρότησαν επιτροπές για να ενημερώσουν τους ενδιαφερόμενους ότι οι εργαζόμενοι θα αγωνισθούν για τη διατήρηση της δουλειάς τους, για να διαφυλάξουν την απεργία τους από απεργοσπαστικούς μηχανισμούς και για να εκφράσουν δημοσίως τις ανησυχίες τους και τα δίκαια αιτήματά τους.
Ανάμεσα στις επιχειρήσεις που η ΠΕΠΣΙ ΚΟΛΑ διακινούσε ή σκόπευε να διακινήσει προϊόντα της ήταν και η επιχείρηση ΠΟΤΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΑΕ, συμφερόντων του Ιωάννη Καπούλα, η οποία την περίοδο εκείνη δεν είχε νόμιμη άδεια λειτουργίας και διακίνησης προϊόντων!
Ο εργολάβος-συνεργάτης της ΠΕΠΣΙ ΚΟΛΑ μήνυσε για τις ενέργειες αυτές μέλη του σωματείου Εργατοϋπαλλήλων στην ΠΕΠΣΙ ΚΟΛΑ Θεσσαλονίκης, αλλά και μέλη της διοίκησης της Ομοσπονδίας του κλάδου (Π.Ο.Ε.Ε.Π.) ως ηθικούς αυτουργούς! Η κατηγορία ήταν ότι παρεμπόδισαν την «εύρυθμη» λειτουργία της επιχείρησης του, η οποία λειτουργούσε εκείνη την περίοδο ως παράνομος απεργοσπαστικός μηχανισμός!
Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Μονομελές Πλημ/δικείο) με απόφαση του στις 16 Φεβρουαρίου 2006 δέχτηκε τη νομιμότητα των απεργιών και των απεργιακών συγκεντρώσεων των εργαζομένων έξω από την επιχείρηση του Ι. Καπούλα (ΠΟΤΟΕΜΠΟΡΙΚΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ Α.Ε.)
Το δικαστήριο ΑΘΩΩΣΕ εντελώς τον Πρόεδρο και κάποια μέλη, αθώωσε όλους τους εργαζόμενους για τα υποτιθέμενα περιστατικά στις 31/8/2001 και 11/10/2001 που κατήγγειλε ο σκευωρός έμπορος ποτών, διότι δέχθηκε ότι οι εργαζόμενοι ενήργησαν νομίμως και προς υπεράσπιση νομίμων δικαιωμάτων τους και ότι δεν υπήρξαν έκτροπα, κάτι που κατέθεσαν άλλωστε και οι αυτόπτες μάρτυρες αστυνομικοί που βρισκόταν στην απεργιακή συγκέντρωση.
Το δικαστήριο, ωστόσο, καταδίκασε κάποιους εργαζόμενους με την αιτιολογία ότι στις 28/9/2001, και από τις 7 π.μ. έως και τις 7.30 π.μ., όταν απουσίαζε η αστυνομική δύναμη, υπερέβησαν τα όρια της νόμιμης συμπεριφοράς και δημιούργησαν επεισόδια σε βάρος του μηνυτού και της επιχείρησης του (ρίψη αντικειμένων, σπάσιμο τζαμιών και προσωπικό του υποτιθέμενο τραυματισμό, ο οποίος, δεν καταγγέλθηκε στην αστυνομία που κατέφθασε λίγα λεπτά αργότερα, ούτε προσκομίσθηκε κάποιο ιατρικό έγγραφο που να πιστοποιεί τον ανύπαρκτο τραυματισμό του εργοδότη, δεν προσκομίσθηκε στο δικαστήριο ούτε καν μια φωτογραφία με τα σπασμένα τζάμια, ενώ ο εργοδότης φωτογράφιζε τους απεργούς συνεχώς και τους απειλούσε! )
Εναντίον φυσικά αυτής της απόφασης οι εργαζόμενοι κατέθεσαν έφεση. Και ενώ ήταν σχεδόν βέβαιοι ότι στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο (Τριμελές Πλημ/δικείο) στις 13/5/2007 θα λάμψει η αλήθεια και θα αποκαλυφθεί η κατασυκοφάντησή τους από το σκευωρό εργοδότη και τους συνεργάτες του, αντιμετώπισαν μια απρόσμενη κατάσταση και καταδικάστηκαν και πάλι για την ίδια υποτιθέμενη παράνομη πράξη τους (να μην αφήνουν δηλαδή μια επιχείρηση χωρίς άδεια λειτουργίας να δραστηριοποιείται ως παράνομος απεργοσπαστικός μηχανισμός, τη στιγμή που η ίδια η αστυνομία που βρισκότανε στο χώρο της απεργίας απαγόρευε τη λειτουργία της με ρητή δήλωση του επικεφαλής αστυνομικού ότι σε περίπτωση διακίνησης προϊόντων, της χωρίς άδεια «λειτουργούσας» επιχείρησης, θα συλλαμβανόταν αμέσως ο ιδιοκτήτης της !).
Η ακατανόητα εχθρική και μονόπλευρη σε βάρος των εργαζομένων συμπεριφορά στο δικαστήριο μας εμβάλλει σε σοβαρές σκέψεις, ότι πλέον ποινικοποιείται και καταδικάζεται το συνταγματικό δικαίωμα στην απεργία, τη συλλογική και συνδικαλιστική τους δράση.
Δημιουργούν εύλογες απορίες και προβληματισμό τα παρακάτω:
1. Δεν κλήθηκαν από την Εισαγγελία να καταθέσουν στην δευτεροβάθμια δίκη τα δύο αστυνομικά όργανα που ήταν παρόντα στην απεργιακή συγκέντρωση των εργαζομένων έξω από τη επιχείρηση του Ι. Καπούλα στις 28/9/01 και τα οποία είχαν διαβεβαιώσει σε προηγούμενες καταθέσεις τους ότι ΚΑΝΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ δε συνέβη τη συγκεκριμένη ημέρα.
2. Δεν κατανοούμε το σκεπτικό με το οποίο αγνοήθηκε εντελώς το αίτημα των συνηγόρων των εργαζομένων να αναβληθεί η δίκη, ώστε να κληθούν οι αυτόπτες μάρτυρες αστυνομικοί. Ακόμη περισσότερες απορίες δημιουργεί το γεγονός ότι το αίτημα δεν απαντήθηκε καθόλου από το δικαστήριο!
3. Αγνοήθηκαν επίσης οι εντελώς αντιφατικές καταθέσεις και μηνύσεις του εργοδότη (δύο μηνύσεις για το ίδιο περιστατικό με αντιφατικό περιεχόμενο!). Στη μια, μάλιστα, ο ίδιος ο εργοδότης δηλώνει ότι δεν έγιναν επεισόδια, διότι ο ίδιος απέτρεψε τους εργαζόμενους στην επιχείρησή του να έλθουν εκείνη την ημέρα για εργασία, κάτι που επιβεβαίωσε στην κατάθεσή του και ο μάρτυρας κατηγορίας Βολόντια Κερασίδης.
4. Επανειλημμένες ερωτήσεις και κρίσεις από την έδρα του δικαστηρίου (ιδίως από το πρόσωπο της κ. Εισαγγελέως), αναφέρονταν και αμφισβητούσαν αμετάκλητες αθωωτικές κρίσεις του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου σχετικά με τη νομιμότητα των κινητοποιήσεων τους. Επανειλημμένα ερωτήθηκαν οι εργαζόμενοι «τι δουλειά είχατε έξω από την ξένη επιχείρηση», ερώτημα που είχε απαντήσει όμως η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου.
5. Ιδιαίτερα από την εισαγγελέα της έδρας (κ. Σιδηροπούλου) εκδηλώθηκε μια ειρωνική, προσβλητική και υποτιμητική συμπεριφορά σε βάρος των εργαζομένων ως κατηγορουμένων και μαρτύρων υπεράσπισης, αλλά και σε βάρος των συνηγόρων τους. Προκάλεσε σοκ και δέος με ερωτήσεις του τύπου, «κι αν μείνεις άνεργος τι έγινε:», «μήπως αν κλείσει το εργοστάσιο δε θα χάσεις πάλι τη δουλειά σου;», «δεν μπορεί ένας εργολάβος να κάνει συμφωνία με μια επιχείρηση;». Για το γεγονός ότι η επιχείρηση στερούνταν άδειας λειτουργίας και δραστηριοποιούνταν παράνομα η κ. εισαγγελέας αναρωτήθηκε δημοσίως, «και, λοιπόν, εσείς τι κάνατε εκεί υποκαθιστούσατε την αστυνομία;»
Η εργοδοσία έχει εξαπολύσει μια λυσσαλέα επίθεση στα αγωνιστικά και ταξικά συνδικάτα. Συνεπικουρούμενη από το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια με τους αλλεπάλληλους αντεργατικούς νόμους, από την κρίση στην αγορά εργασίας, την ανεργία και την υποαπασχόληση, τις ελαστικές μορφές απασχόλησης και τα ιδιωτικά συμφωνητικά κλπ. προσπαθεί να περιορίσει το ρόλο και να περιθωριοποιήσει τα συνδικάτα που αποτελούν τη μοναδική θεσμική οργάνωση των εργαζομένων που μπαίνει φραγμός στην παγκοσμιοποίηση και την υπερκερδοφορία των πολυεθνικών.
Η εργοδοσία προσπαθεί να ευτελήσει το θεσμό των συνδικάτων, βασικού πυλώνα της δημοκρατίας, και να απαξιώσει τη συλλογική δράση τους που αποτελούν τη μοναδική φερέγγυα ελπίδα των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.
Η απόφαση αυτή βοηθάει την προσπάθεια της εργοδοσίας να ποινικοποιήσει τους εργατικούς συνδικαλιστικούς αγώνες. Στους εργαζόμενους αμφισβητείται ακόμη και το δικαίωμα να ανησυχούν για τις θέσεις εργασίας τους και να αγωνίζονται για τη διατήρησή τους.
Τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε που τα Συνδικάτα βάλλονται πανταχόθεν είναι επιτακτική η ανάγκη για συσπείρωση όλων των κοινωνικών και δημοκρατικών δυνάμεων ενάντια στην επίθεση που εξαπέλυσε η εργοδοσία μέσα από τις διώξεις και τις κατασκευασμένες κατηγορίες σε βάρος αγωνιστών εργατών συνδικαλιστών.
Καλούμε όλους τους πολίτες της χώρας σε κάθε μορφή νόμιμης έκφρασης αλληλεγγύης και συμπαράστασης προς τους διωκόμενους συνδικαλιστές.
Στις 18 Δεκέμβρη κορυφώνεται η σκευωρία με μια δίκη στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, όπου δικάζονται 15 συνδικαλιστικά στελέχη, ανάμεσά τους μέλη του Δ.Σ. της ΓΣΕΕ, του Ε.Κ.Θ., της Π.Ο.Ε.Ε.Π. και πολλών πρωτοβάθμιων σωματείων.
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ Π.Ο.Ε.Ε.Π. – ΤΜΗΜΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
—-
ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ : Εάν υπάρχει η δυνατότητα το e-mail να προωθηθεί με ηλεκτρονικό αλλά και συμβατικό τρόπο.