Oct
09
2007
Ο CHE, αυτός ο άγιος…
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, videos, Διεθνή, Πόλεμος, πολιτικά συστήματα, πολιτική, Σαν σήμερα, агит-проп
40 χρόνια μετά το θάνατο του Τσε και βλέπω πως έχει γίνει ένα σύμβολο κοινώς αποδεκτό. Κάτι που είναι της μόδας. Μπορεί να δεις κοριτσάκια να φορούν την κονκάρδα με το πρόσωπο του ΤΣΕ και να πηγαίνουν σε πάρτι της ΔΑΠ. Δεν θυμάμαι που είχα διαβάσει πως κάποιοι αγιοποιούν τους επαναστάτες ώστε να γίνουν ένα ακίνδυνο σύμβολο. O Τσε άσχετα με το τι λέει ο Νίκος Μπογιόπουλος έχει αγιοποιηθεί και ο κόσμος τον έχει κάτι σαν κάποιον επαναστάτη από το παρελθόν. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν.Δεν γνωρίζουν πως ο ΤΣΕ με τη σημερινή ορολογία θα ήταν τρομοκράτης. Αυτός που το ήταν εναντίον του συστήματος. Αυτό πρέπει να εξηγήσουμε και δυστυχώς βλέπω πως έχουμε αποτύχει. Ο ΤΣΕ δεν φανταζόταν έναν κόσμο ουτοπικό με λιγότερη αδικία και που οι άνθρωποι θα ήταν όλοι ίσοι,άφθαρτοι και για πάντα νέοι…Ο ΤΣΕ είχε πει “Είμαστε ρεαλιστές παλεύουμε για το αδύνατο!”. Ποιο ήταν το αδύνατο;Το αδύνατο ήταν η ανατροπή του καπιταλισμού, αυτού που γεννά τον ιμπεριαλισμό. Σύμφωνα με το σύγχρονο δόγμα (αυτό μετά την εντεκάτη Σεπτεμβρίου 2001) αφού δεν θα ήταν μαζί τους θα ήταν εναντίον τους.
Και πράγματι. Πολέμησε και δεν δέχθηκε να συνεχίσει το έργο του ως μέλος της κυβέρνησης στη Κούβα, όχι γιατί όπως κάποιοι θέλουν να λένε δεν γίνονταν τα πράγματα όπως τα ήθελε αλλά επειδή έβλεπε τόσο κόσμο εκεί έξω να διψά για ελευθερία.Αυτή η δίψα ήταν που τον έκανε να αφήσει την Κούβα και να συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα για την ανατροπή του συστήματος. Γιατί γνώριζε πως ο καπιταλισμός γεννά τις ανελεύθερες κοινωνίες.Για αυτό και ο Τσε δεν ήταν με μια ήρεμη εξέλιξη προς τον σοσιαλισμό, προς τη δίκαιη κοινωνία του τρίτου δρόμου….Γνώριζε, πως όσο και φαγητό να έχει ένας σκύλος αν πας να του το πάρεις θα σε δαγκώσει… Πέθανε για αυτό και αυτό πρέπει να αναδείξουμε. Δεν ήταν ένας άγιος αλλά κάποιος σαν εμάς που τον ενοχλούσε ο κόσμος που ζει και ζήτησε και τη συνδρομή των υπολοίπων. Δεν έκανε μόνος του τις επαναστάσεις. Αλλά ενέπνευσε, ήταν η σπίθα στη μπαρουταποθήκη που ζητούσε ελευθερία.
Τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο Γκεβάρα, αργεντίνου φοιτητή της Ιατρικής που άφησε το σπίτι του ας μας θυμήσουν πως οι αγώνες δεν είναι πάντα καταδικασμένοι. Και πως υπάρχει η ελπίδα για την ανατροπή.
Θα ακολουθήσει μουσικόπτικό υλικό που υμνεί το έργο του ΤΣΕ.
Βίντεο από τους boikot
Καθώς και ένας πολυφωνικός ύμνος από Έλληνες καλλιτέχνες στον διεθνιστή επαναστάτη.
SeeqPod Music beta – Playable Search
Η φωτογραφία είναι από τον χρήστη arielmatzuk
No related posts.
Feed
“Δεν έκανε μόνος του τις επαναστάσεις. Αλλά ενέπνευσε, ήταν η σπίθα στη μπαρουταποθήκη που ζητούσε ελευθερία” γι αυτό ο Τσε ούτε με τη σημερινή ούτε με όποια άλλη ορολογία θα ήταν τρομοκράτης.
Τρομοκράτης ήταν μόνο για τους εχθρούς τους που ακόμα στοιχεώνει τους εφιάλτες τους
Φιντέλ,
Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.
Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφου, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.
Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.
Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.
Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ’ τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.
Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.
Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ’ τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.
Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ’ αυτή που προέρχεται απ’ το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.
Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ’ εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.
Πάντα μπροστά για τη νίκη!
Πατρίδα ή θάνατος!
Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο.
Το γράμμα αυτο κρύβει το μεγαλείο του ΤΣΕ και το μεγαλείο του σοσιαλισμού
Ο καθενας μπορει να επιλεγει να υμνει οτι και οποιον θελει. Αυτο αλλωστε ειναι και το νοημα της ελευθεριας.
Απο την αλλη δεν μπορω να μην επισημανω οτι ο Τσε εμπνεει περισσοτερο για τον ενθουσιασμο του παρα για τις ιδεες του. Γι’αυτο αλλωστε και εχει απηχηση μεχρι τις ηλικιες 20-22. Οι ιδεες του εχουν προσπεραστει προ πολλου και αυτο φαινεται με το τροπο που αγκαλιαζουν την οικονομια της αγορας ολες οι αναπτυσσομενες χωρες. Ολα τα αλλα ειναι αμπελοφιλοσοφιες και αφισες σε δωματια φοιτηταριων.
Με 500 χρόνια ιστορίας ο καπιταλισμός και δεν έχει ούτε ένα παράδειγμα ανθρώπου που θα μπορούσε να γίνει σύμβολο ανιδιώτελους προσφοράς. Εστω προσφοράς στα δικά του ιδανικά με τα οποία εγώ θα διαφωνούσα.
Απεναντίας έχει να επιδείξει μαυραγορίτες , σπιούνους , προδότες , φιλάργυρους παρτάκιδες , παχύσαρκους παπάδες , συμβιβασμένους μικρομεσαίους , υποτακτικούς λούμπεν.
Με τις υγειές σας και να τους χαίρεστε.
Με 90 μόλις χρόνια στο προσκήνιο της ιστορίας το προλεταριάτο και το κόμμα του και έχει να επιδείξει δεκάδες επώνημα και χιλιάδες ανώνημα παραδείγματα λαικών αγωνιστών που αν μη τι αλλό τουλάχιστον ανέβασαν τον πήχη της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ.
HASTA LA VICTORIA SIEMPRE COMADANTE
“Μπορεί να δεις κοριτσάκια να φορούν την κονκάρδα με το πρόσωπο του ΤΣΕ και να πηγαίνουν σε πάρτι της ΔΑΠ”
Αν ένα κοριτσάκι φορέσει κονκάρδα με το πρόσωπο του ΤΣΕ και πάει σε παρτυ της ΔΑΠ οι μισοί ούτε που θα καταλάβουν ποιος είναι στην κονκάρδα και άλλοι μισοί θα ψιθυρίζουν το γνωστό σύνθημα για την ΔΑΠαρα κ τον ΤΣΕ…
Πάντως αυτό που λες για το αποδεκτό σύμβολο δεν είναι αλήθεια απλά θυμήσου πως τελειώνει η ταινία «Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας»
παίδες
νομίζω ότι υπερβάλλετε στο θέμα του καπιταλισμού.
Ο ιμπεριαλισμός προυπάρχει του καπιταλισμου, και ο δεύτερος σαφώς δεν έχει ιστορία 500 ετών. Ο σοσιαλισμός είναι περίπου σύγχρονος της επέκτασης της βιομηχανικής επανάστασης και της ραγδαίας αστικοποίησης. Καπιταλισμός και σοσιαλισμός πάνε -ιστορικά- χέρι-χέρι.
φιλικά
τριάντα
ΥΣ. ο Τσε ήταν μεγάλη μορφή της ανθρώπινης ιστορίας
Ανδρέας Τριανταφυλλίδης. Ο καπιταλισμός εμφανίστηκε ώς διάδοχο σύστημα τον 14ο αιώνα με την ανάπτυξη του
εμπορίου και τών συντεχνιών. Σαν πολιτικό σύστημα ολοκληρωμένα με ιδεολογικό υπόβαθρο εμφανίστηκε στην Γαλλία με την Γαλλική επανάσταση. Οι καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής όμως προυπήρχαν περισσότερο ή λιγότερο ανεπτυγμένες πολύ καιρό πριν.Με την Γαλλική επανάσταση πρώτη φορά η πανίσχυρη αστική τάξη παίρνει στα χέρια της και την πολιτική εξουσία.
Ο σοσιαλισμός (όχι ο ουτοπικός του Κάντ) εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα από τους Μαρξ-Ενγκελς και σαν πολιτική φιλοσοφία(κεφάλαιο) και σαν ρεαλιστική προοπτική(κομμουνιστικό μανιφέστο , 1η Διεθνής , Παρισινή κομμούνα) .
Από τότε και μέχρι την αντικατάσταση του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό θα πάνε μαζί χέρι-χέρι.
Αν στόχος της επανάστασης είναι η πάταξη του ιμπεριαλισμού του κεφαλαίου, τότε ναι ο Τσε πέτυχε. Νομίζω όμως ότι ένας τέτοιος στόχος είναι και επιπόλαιος και εφήμερος. Σημασία έχει η επόμενη μέρα της επικράτησης της επανάστασης. Και τότε δικαιούται ο κάθε πολίτης να ρωτήσει, “ωραία και τώρα που νικήσαμε το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό τι κάνουμε”?
Σ’ αυτό το ερώτημα και ο Τσε αλλά και το πολιτικό σύστημα που ακολούθησε και ισχύει μέχρι σήμερα έχει αποτύχει παταγωδώς να δώσει ικανοποιητική απάντηση. Γιατί απλά,
1) τι προσδόκιμο όριο ηλικίας έχει ο μέσος Κουβανός? (77,5 ο μέσος Σουηδός και 82,1 η μέση Σουηδέζα).
2) πού κατατάσσεται παγκοσμίως το εκπαιδευτικό σύστημα της Κούβας? (άγνωστο αλλά το Φινλανδικό είναι το πρώτο).
3) πού κατατάσσεται παγκοσμίως το σύστημα ιατρικής περίθαλψης? (άγνωστο αλλά το αυστριακό είναι το πρώτο ή πάντως μεταξύ των 2-3 πρώτων).
3) τι θέση κατέχει παγκοσμίως η Αβάνα μεταξύ των καθαρών πόλεων του κόσμου? (άγνωστο αλλά Ελσίνκι-Στοκχόλμη είναι οι πρώτες).
4) Ποια θέση κατέχει παγκοσμίως η Αβάνα, ή κάποια άλλη Κουβανική πόλη, σε επίπεδο ζωής? (άγνωστο αλλά το Μόναχο είναι πρώτο και πάλι Στοκχόλμη, Ελσίνκι και Ζυρίχη μέσα στην πρώτη δεκάδα).
5) Τι θέση παγκοσμίως κατέχουν οι Κουβανοί στην ερώτηση αναφορικά με το αν θεωρούν ΟΙ ΙΔΙΟΙ ότι περνούν ωραία στον τόπο τους και απολαμβάνουν ένα κοινωνικό κράτος? (άγνωστο αλλά Καναδοί και Νορβηγοί έρχονται πρώτοι).
Ύστερα απ’ αυτά αλλά, μπορούμε να πούμε ότι ναι η εγχείρηση πέτυχε (και ως προς αυτήν αναμφίβολα ο Τσε ήταν ένας σπουδαίος “χειρουργός”) αλλά ο ασθενής απέθανε!
Mπορειτε να τραγουδατε για τον Τσε οσο θελετε. Η ιστορικη αληθεια ομως ειναι μια και αδιαμφησβητητη. Τα περισσοτερα σοσιαλιστικα καθεστωτα του πλανητη επιβληθηκαν απο αλλους με τη βια και τα εριξαν οι ιδιοι τους λαοι τους.
Ολα τα υπολοιπα εχουν νοημα μονο για καποιους γραφικους που η ιδια η ιστορια και οι λαοι τους εχουν θεσει στο περιθωριο.
@Theo
Ειπες μεγαλο ψεμα, σε καταλαβαινω το συστημα εχει καταφερει να σε παρει μαζι του, σε συλληπουμαι.
Με αυτα που λετε- και εσυ και ο LEO- αποδεικνυεται ποσο επικινδινος για τα εκμεταλλευτικα καθεστωτα παραμενει ο ΤΣΕ ακομα και σημερα.
O ΤΣΕ δεν ηταν ενας επαναστατης που ηρθε και εφυγε, ηταν αυτος που μαζι με τον FIDEL εκαναν για πολλοστη φορα την θεωρια πραξη. Ηταν αυτοι που μαζι με το λαο εδιωξαν τη σαπια λερα του καπιταλισμου απο πανω τους οπως εγραφε ο MARX οτι θα γινει με μαθηματικη ακριβεια.
Eγω παντως συλληπουμαι κατι φιλους μου κνιτες που εφτασαν μεχρι τα 30 τους κανοντας το δρομολογιο πανεπιστημιο-πρεσβεια κουβαλωντας σφυροδρεπανα και τωρα βαρανε το κεφαλι τους στο τοιχο για τα χαμενα τους χρονια.. και δυστηχως ξερω αρκετους απο δαυτους…
Οσο για το συστημα, ναι ρε κοροιδο με εχει παρει μαζι του οταν ο μεσος Ελληνας καταναλωνει σε μια ταβερνα τοσο κρεας οσο τρωει ενας κουβανος σε ενα μηνα. Περαστικα.
Εσυ για τα παιδια σου θελεις μπιτζολες ‘η παιδεια, υγεια ,αξιοπρεπεια. Ζεις με την ουτοπικη ιδεα οτι ο καπιταλισμος μια μερα θα δειξει το ”ανθρωπινο” πρωσωπο του, σε πληροφορω λοιπον οτι τωρα 200 χρονια σε αυτη την αυταπατη στηριζεστε. Τις κοινωνικες παροχες της κουβας δεν θα τις δεις ποτε στο καπιταλισμο αντιθετα θα δεις καταναλωτικα αγαθα για να σε παρηγορησουν και οπως εχω πει και σε προηγουμενο ποστ εφαρμοσε πληρη οικονομικο αποκλεισμο στην Ελλαδα και δες ποσο θα αντεξει το σαπιο συστημα. Οχι 50 χρονια που αντεχει η Κουβα, ουτε μια μερα…
@Leo
Καλά όλα αυτά που λες, αλλά πας να συγκρίνεις πατάτες με λάχανα.
Εχει η Σουηδία εμπάργκο? Οχι, λοιπόν με ποιες γνώσεις οικονομικών μπορείς και εκμηδενίζεις
τις καταστροφικές του επιδράσεις στην οικονομία της Κούβας και στην ανάπτυξής της?
Οποιος θέλει να συγκρίνει δύο χώρες μπορεί κάλλιστα να διαβάσει και για την άλλη “πλευρά” πριν βγάλει ιατρικό ανακοινωθέν για το ποιος πέθανε και ποιος σαπίζει, και όχι να μιλάει για το ένα και για το άλλο να λέει (άγνωστο).
Οσο για το επίπεδο της γνώσης και της υγείας, αρκεί να πω ότι η Κούβα έχει την τεχνογνωσία και κατασκευάζει φάρμακα τα οποία προσφέρει ως βοήθεια στις φτωχές χώρες. Ενώ από την άλλη η καπιταλιστική Αμερική και το Αμερικανικό Κογκρέσσο απαγόρευσε στις πολύ φτωχές χώρες τις Νοτίου Αμερικής να παράγουν φτηνές ρέπλικες των “ακριβών” φαρμάκων γιατί θίγονται τα συμφέροντα των φαρμακοβιομηχανιών! Αυτό είναι που λέμε τα κέρδη πάνω από τον άνθρωπο.
Τέλος, να σημειώσω για όσους δε γνωρίζουν ότι η Κούβα είναι μία από τις πρωτοπόρες χώρες στον τομέα της Βιο-τεχνολογίας αυτη τη στιγμή.
Ένα μικρό σχόλιο – έγινε μεγάλο τελικά – στο θέμα των φαρμακοβιομηχανιών του Red Garland.
Το Αμερικανικό Κογκρέσσο δεν έχει καμία δυνατότητα να επιβάλλει νόμους ή διατάξεις εκτός της δικαιοδοσίας του. Σημειώνω ξανά για τους απρόσεκτους, το Αμερικανικό Κογκρέσσο.
Η προστασία των φαρμακοβιομηχανιών (μιλώ για τις πατέντες) οφείλεται σε ένα απλό πράγμα, στα τεράστια ποσά που σπαταλούν για να ανακαλύψουν νέα φάρμακα. Τουλάχιστον αυτό είναι το πνεύμα του νόμου. Ένα φάρμακο συνήθως έχει πολύ μικρό κόστος παραγωγής. Δηλαδή πραγματικά ένα χάπι που κοστίζει 10€, μπορει να κατασκευάζεται με 1€. Όμως η φαρμακοβιομηχανία ρισκάρει κολοσσιαία κεφάλαια στην έρευνα και στην ανάπτυξη, σε επιστημονικό δυναμικό και στο γεγονός ότι μπορεί να μην της κάτσει κάποια ανακάλυψη μετά από όλη αυτή τη προσπάθεια που να δικαιολογεί τα υπέρογκα έξοδα της. Δηλαδή στο φάρμακο περιλαμβάνεται το ρίσκο και το κόστος R&D.
Τώρα θα πει κάποιος, το κόστος της ανθρώπινης ζωής είναι πολύ μεγάλο για να υπολογίζεται με χρήματα, ας τα δώσουν σε τιμή κόστους. Πολύ ωραία, αλλά αυτό δυστυχώς είναι μια λύση χωρίς μακροπρόθεσμο χαρακτήρα. Θα εξηγηθώ.
Αν η κυβέρνηση δεν προστάτευε τις πατέντες των φαρμάκων και μπορούσε π.χ. μια δεύτερη εταιρεία να παράγει – έχοντας τη γνώση free – το φάρμακο σε τιμή 10 φορές μικρότερη, θα είχαμε το εξής φαινόμενο: Δεν θα υπήρχε κίνητρο για επένδυση κεφαλαίων στην έρευνα και σε βάθος χρόνου αυτό θα είχε μεγαλύτερες επιπτώσεις στη ζωή των ανθρώπων από το να βελτιώσουμε τη ζωή τους για μια χρονιά. Επιπλέον, είτε αυτό θα συνέβαινε είτε κάτι άλλο. Οι επιχειρήσεις θα γίνονται κρυπτομανείς με τη γνώση που θα αποκτούσαν και θα ήταν αδύνατο να βρεις τη φόρμουλα του φαρμάκου για να το παράγεις φτηνά.
Στην πραγματικότητα, το πνεύμα της προστατεύομενης πατέντας εμπεριέχει πάντοτε αυτό τη λογική. Την πιο εύκολη διακίνηση των ερευνητικών αποτελεσμάτων χωρίς τη δυνατότητα όμως εμπορικής εκμετάλλευσης από τρίτους. Γιατί όσο πιο εύκολα διακινείται η γνώση (όταν κατοχυρώνεις πατέντα είσαι υποχρεωμένος να την αποκαλύψεις) τόσο περισσότερη γνώση και ιδέες παράγονται.
My 2cents.
@Yannos: Μπράβο, δεν φανταζόμουν πως τόσο απλά μπορείς να δείξει κάποιος υποστηρικτής του καπιταλισμού πως ο καπιταλισμός ξόφλησε. Γιατί πια αντί να προχωρά την έρευνα για το καλό της κοινωνίας επειδή η αξία του είναι το κέρδος τη μπλοκάρει. Πριν την εποχή του καπιταλισμού η έρευνα δε γινόταν για το κέρδος΄(σχεδόν) όμως στον καπιταλισμό τα πάντα εξαργυρώνονται. Για μια άλλη φορά επαληθεύεται αυτό που έλεγε η γ.γ του ΚΚΕ για έρευνα στην τύχη. Γιατί μη μου πεις πως αν δημοσιεύοταν η έρευνα των φαρμακευτικών δεν θα έκαναν κάποια πανεπιστήμια πιο προχωρημένη έρευνα…Όμως τώρα και οι πληρωμένες έρευνες μένουν πολλές φορές στο συρτάρι.
Ο καπιταλισμός ήταν ήταν πρόοδος 200 χρόνια πριν. Πια είναι κάτι το παλιό, το αναχρονιστικό το πεπαλαιωμένο που πρέπει επιτέλους να αλλαχθεί. Φυσικά όχι με μια σοβιετική ένωση του 1920 αλλά με κάτι καλύτερο.
Χαχαχα, σε ευχαριστώ Καρπ.
Πάντως σου επισημαίνω ξανά ότι όλες οι πατέντες δημοσιεύονται. Απλά δεν μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει τα αποτελέσματα για εμπορικούς σκοπούς χωρίς άδεια. Άρα η γνώση διαχέεται. Αντίθετα αν δεν υπήρχε προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας τότε θα έμεναν στο συρτάρι.
Ρε συ, το κέρδος την ενισχύει δεν την μπλοκάρει. Οι επιστήμονες π.χ. δεν πρέπει να πληρωθούν? Πρέπει να κάνουν έρευνα για το καλό της κοινωνίας αμισθεί? Το ρίσκο που παίρνεις (και άλλες φορές χάνεις – άλλες κερδίζεις) δεν πρέπει κάπως να πληρωθεί?
Όλα αυτά έχουν ένα κόστος + κέρδος.
Ακόμα και το κράτος να έκανε την έρευνα και να μην υπήρχε ιδιωτική εταιρεία φαρμάκων πάλι όλα αυτά τα κόστη θα υπήρχαν. Ίσως να μην υπήρχε το κόστος του κέρδους. Αλλά το περιθώριο αυτό κυμαίνεται συνήθως στο 10-20% ανάλογα με το επίπεδο ανταγωνισμού. Άρα η τιμή θα γινόταν από 10Ε –> 8Ε, άλλα αυτό θα δημιουργούσε σοβαρή έλλειψη κινήτρων.
Από την άλλη ο στόχος: “η έρευνα για το καλό της κοινωνίας” δεν με εκφράζει πολιτικά. Για εμένα ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος να διεξάγει έρευνα για όποιο σκοπό επιθυμεί, για το καλό της κοινωνίας ή για το καλό το δικό του.
Όσο για το τελευταίο τσιτάτο. Θα συμφωνήσω.
Η κούβα ειναι χώρα του Τρίτου κόσμου. Συγκρίνετέ την με χώρες της Λατινικής Αμερικής για να δείτε την υπεροχή του σοσιαλισμού.
0% αναλφαβητισμός.
100% δωρεάν υγεία. ( το ξέρατε ότι ο στρατιώτης που πυροβόλησε και εκτέλεσε τον Τσε χειρουργήθηκε πριν λίγα χρόνια στην Κούβα στα μάτια ??)
Εξασφαλισμένο minimum επιπέδου διατροφής και κατοικίας.
0% ανεργία.
Το καπιταλιστικό θαύμα της άλλης Λατινικής Αμερικής το γνωρίζετε?
Παιδική θνησιμότητα
Πεινα
Παραγκουπόλεις
Ναρκωτικα / κόλλες
Χούντες
Ξεπουλημένος ορυκτός πλούτος σε βορειοαμερικάνικες εταιρίες
Και όλα αυτά σε μια Κούβα με 40 χρόνια εμπαργκο.
Αλήθεια , η δική μας οικονομία ή η οικονομία της Σουηδίας πόσες ημέρες παγκόσμιου εμπάργκο θα άντεχε????………
και πως θα αναπτύσονταν εάν διτειρούσε ισότιμες οικονομικές σχέσεις με τις χώρες του τρίτου και δεύτερου κόσμου???
Φανταστείτε την NOKIA ή την SAAB να αγοράζει πρώτες ύλες από την Αφρική σε τιμές Ευρώπης και να μήν εφαρμόζει εμπάργκο στην διαροή τεχνογνωσίας. Πόσο θα κόστιζαν τα προιόντα τους και ποιός Δυτικοευρωπαίος θα τα αγόραζε???
Είναι μεγάλο θέμα η Κούβα, αλλά όταν σταμάτησε η επιδότηση από ΕΣΣΔ, άρχισε η χώρα να εφαρμόζει μεική οικονομία αγορών για να επιβιώσει. Ήδη το ποσοστό έχει φτάσει 80/20 (κρατικός/ιδιωτικός) τομέας.
Αλλά και πάλι η Κούβα είναι ίσως από τα καλύτερα αποτελέσματα που έχει να επιδείξει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, ίσως και γιατί οι ηγέτες ήταν πιο έξυπνοι. Γιατί δεν μιλάτε για Μπούρμα, Β.Κορέα.
Επιπλέον να υπενθυμίσω σε όσους το ξεχνούν ότι μονο οι Η.Π.Α. εφαρμόζουν σκληρό εμπάργκο.
Η χώρα εξάγει 3 δισ $ σε
-Ολλανδία (22.8%)
-Καναδά (20.6%)
-Κίνα (7.7%)
-Ρωσία (7.5%)
-Ισπανία (6.4%)
-Βενεζουέλα (4.4%)
και εισάγει 9.5 δις $ από
-Γερμανία (14%)
-ΗΠΑ (8.7%)
-Γαλλια (8%)
-Ολλανδία (7%)
-Βέλγιο(5.5%)
-Ιταλία (4.9%)
-Κίνα (4.1%)
-Ιρλανδία (4%)
(Οι εξαγωγές από Η.Π.Α. επιτρέπονται σε ορισμένα προϊοντα και σε βοήθεια γι αυτό βλέπετε τη συμμετοχή της στο δείκτη)
http://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_Cuba
Μια διαφορετική άποψη για τον ΤΣΕ.
Che was a totalitarian. He achieved nothing but disaster. Many of the early leaders of the Cuban Revolution favored a democratic or democratic-socialist direction for the new Cuba. But Che was a mainstay of the hardline pro-Soviet faction, and his faction won. Che presided over the Cuban Revolution´s first firing squads. He founded Cuba´s ´labor camp´ system—the system that was eventually employed to incarcerate gays, dissidents, and AIDS victims. To get himself killed, and to get a lot of other people killed, was central to Che´s imagination. In the famous essay in which he issued his ringing call for ´two, three, many Vietnams,´ he also spoke about martyrdom and managed to compose a number of chilling phrases: ´Hatred as an element of struggle; unbending hatred for the enemy, which pushes a human being beyond his natural limitations, making him into an effective, violent, selective, and cold-blooded killing machine. This is what our soldiers must become …´— and so on. He was killed in Bolivia in 1967, leading a guerrilla movement that had failed to enlist a single Bolivian peasant. And yet he succeeded in inspiring tens of thousands of middle class Latin-Americans to exit the universities and organize guerrilla insurgencies of their own. And these insurgencies likewise accomplished nothing, except to bring about the death of hundreds of thousands, and to set back the cause of Latin-American democracy—a tragedy on the hugest scale.”
υ.γ. Η κούβα έχει εμπάργκο μόνο απο την ΗΠΑ(άλλες χώρες όπως καναδάς και ΕΕ συνεργάζονται κανονικά μαζί της) και ο λόγος είναι τα κουβανέζικα λόμπι. Άτομα σαν τον ηθοποιό Αντυ Γκαρσία(εξόριστος κουβανός) οργανώνουν συχνά διαμαρτυρίες εναντίων του καθεστώς της κούβας και εναντίον του Τσε ο οποίος λέγεται εκτέλεσε χιλιάδες άτομα χωρίς καν μία υποτυπώδης δίκη.
0% αναλφαβητισμός
100% δωρεάν παιδεία.
Τα ίδια μας λέγατε και για την Αλβανία πρίν το ’90. Τελικά αποδείχθηκαν όλα ψέματα. Προφανώς σε μια 15ετία πόυ θα καταρεύσει το καθεστώς της κούβας θα μάθουμε την αλήθεια. Ως γνωστών ο σοσιαλισμός δεν έχει πάνω από 100 χρόνια ζωής. Τουλάχιστον πουθενά δεν τα έχει ξεπεράσει
Βλεπω επιτελους να ανοιγει η συζητηση γυρω απο τα δυο συστηματα. Πολυ θετικο στοιχειο κατα τη γνωμη μου. Τα επομενα χρονια πιστευω οτι θα μπει και θεμα εξουσιας. Απο τον ιδιο το λαο. Μαζικα.
Δεν εχω το χρονο να πιασω αναλυτικα καποια θεματα που μπηκαν πιο πανω, ελπιζω καποιος να το κανει.
Αλλα ρε παιδια. Ρε παιδια, μορφωμενοι ανθρωποι ειστε, οταν κανετε κριτικη στο σοσιαλισμο γιατι μπερδευεστε τοσο;
Συγκρινετε μια χωρα με 50 ετες εμπαργκο (υπαρχουν περιορισμενες εμπορικες συναλλαγες αλλα οι εταιριες που συναλλασονται με την Κουβα δε μπορουν να εχουν εμπορικες συναλλαγες με τις ΗΠΑ_ νομος Χελμς-Μπαρτον) με τις πιο προηγμενες καπιταλιστικες δυναμεις οι οποιες συντηρουνται εν πολλοις απο την αρπαγη του πλουτου των χωρων του “τριτου” κοσμου. Αυτο εσεις το βρισκετε ως πλεονεκτημα του συστηματος.
ΥΓ
Οι περισσοτεροι ανθρωποι που γνωρισα απο τις πρωην σοσ. χωρες ειχαν μεγαλυτερη μορφωση απο μενα. Η καθαριστρια στο ξενοδοχειο φετος το καλοκαιρι ειχε μηχανικος η/υ με καιρια θεση στα μεγαλυτερα ερευνητικα κεντρα της ΕΣΣΔ. Αλλο πραγμα να αναζηταμε τις αιτιες της ανατροπης κι αλλο να τα ισοπεδωνουμε ολα κατα το δοκουν.
@Αντώνης Πολιτάκης
Δε μπορω να μη το σχολιασω. Ο καπιταλισμος ειχε ευθυγραμμη πορεια; Ποσες επαναστασεις εγιναν και ποσα πισωγυρισματα (πχ επιστροφη των Λουδοβικων) ωσπου να επικρατησει;
chrisvet
“Η κούβα ειναι χώρα του Τρίτου κόσμου”. Για πες μας και μία κομμουνιστική που δεν είναι? Βιετνάμ, Λαός κλπ? Όσο για το εμπάργκο, δεν καταλαβαίνω γιατί σας ξενίζει όλους. Τα περισσότερα κομμουνιστικά κράτη, ξενόφοβα προς οτιδήποτε δυτικό, τα ίδια έκλειναν πάντοτε τα σύνορά τους. Στη Β. Κορέα υπάρχει ακόμα το αδίκημα του να συναλλάσσεσαι με ξένο νόμισμα! Ούτε αυτό δεν επιτρέπεται να εισαχθεί! Και ο Ne Win στη Βιρμανία, όταν ζούσε, δεν είχε θέσει σε απομονωτισμό τη χώρα? Δεν είχε απαγορεύσει οποιαδήποτε συναλλαγή με δυτικά κράτη?
gogos,
είμαι βέβαιος ότι και κάποιες από τις χορεύτριες στο lido palace είχαν κάνει λαμπρές σπουδές αλλά η κατάληξή τους είναι κάτι για το οποίο μπορεί να είναι περήφανη η πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ? Και μη μας πεις την καραμέλα ότι ο νυν καπιταλισμός τα άλλαξε όλα, γιατί γνωρίζω πολύ καλά τις αμοιβές των δασκάλων στην ΕΣΣΔ αλλά και την ταυτόχρονη απαγόρευση να εξέλθουν της χώρας τους και να αναζητήσουν εργασία σε άλλα κράτη. Το να υπάρχει καθηγητής π.χ. μουσικής που ελάμβανε από το καθεστώς κάπου 5 δολλάρια το μήνα, καθηγητής μουσικής από τους σημαντικότερους στον κόσμο στην εποχή του, στον οποίο όμως ταυτόχρονα του απαγορευόταν να αποδημήσει και να πάει π.χ. στην Αμερική όπου θα τον πλήρωναν τουλάχιστον 2.000 δολλάρια το μήνα, αυτό δεν είναι και τόσο φιλελεύθερο. Η “μαγκιά” ενός συστήματος τεκμαίρεται από την αποδοχή του από τους πολίτες του αλλά αυτή η αποδοχή είναι παντελώς επίπλαστη όταν ταυτόχρονα τους απαγορεύεται η έξοδος από τη χώρα!
Για την Κούβα γνωρίζω από άτομα που την έχουν επισκεφθεί ότι πράγματι το επίπεδο της εκπαίδευσης (δεν ξέρω για έρευνα) είναι πάρα πολύ υψηλό, όσον αφορά τον απλό κόσμο. Δυστυχώς βέβαια πολλοί άνθρωποι με γνώσεις αναγκάζονται να κάνουν επαγγέλματα όπως ταξιτζήδες για να βγάλουν τα προς το ζην. Είναι γεγονός ότι οι σοσιαλιστικές χώρες έδιναν πολύ μεγάλη αξία στην εκπαίδευση. Ανάλογα τώρα με τον τρελό που υπήρχε στην εξουσία αυτό είχε αποτέλεσμα ή όχι. Αλλά γνωρίζω από τα ίδια άτομα ότι με το που θα μιλήσεις για το καθεστώς έχεις φύγει για φυλάκα (ή όπου αλλού). Μάλιστα συνέβει μπροστά στα μάτια ενός φίλου μου, με υπαιτιότητα του ίδιου καθώς ρώτησε ένα κουβανό για το καθεστώς και αυτός ο βλάκας απάντησε. Τον πήραν σηκωτό.
Και για να πούμε λίγο για τον Γκεβάρα, εγώ πράγματι τον θεωρώ μεγάλη μορφή αλλά για διαφορετικούς λόγους. Γιατί όταν έλεγαν στον Τσε πάμε για διαδήλωση, έλεγε δώστε μου ένα πιστόλι να πάω να τους καθαρίσω. Επιπλέον, δεν περίμενα σε καμία επανάσταση να γίνει τίποτα λιγότερο από αιματοκύλισμα από την πλευρά των επαναστατών. Τέλος του βγάζω το καπέλο γιατί τα κατάφερε, έστω και μια φορά (όλες οι υπόλοιπες προσπάθειες του ήταν τραγικές και αποτυχημένες). Δυστυχώς πλέον έχει μείνει μόνο ως σύμβολο και ένα από τα ισχυρά brand-names των αριστερών. Υπήρξε αδίστακτος, αποφασιστικός, ενέπνεε το φόβο και το σεβασμό, γι’αυτό μπράβο του.
Να της δώσεις συγχαρητήρια που μένει ακόμα Ελλάδα, σε μια χώρα που αν έχεις πάρει πτυχίο απο άλλη χώρα σου βγάζουν το λάδι για να πάρεις την αναγνώριση και το δικαίωμα να δουλεύεις στον τομέα σου.
Και άλλο πράγμα η παιδεία Γογο, και άλλο η πανεπιστημιακή κατάρτιση και η έρευνα. Εμείς μιλούσαμε για αναλφαβητισμό.
Η Κουβα δεν πρεπει να συγκρινεται με οποιδηποτε χωρα του κοσμου, αυτο που κανουν μερικοι εδω ειναι τελειως λαθος. Η κουβα ειναι χωρα της λατινικης αμερκης και με αυτες τις χωρες πρεπει να συγκρινεται. Σε αυτες λοιπον τις χωρες η Κουβα τους μεγαλυτερους δεικτες παροχων ενω σε αλλες χωρες της λατ. αμερικης δεν εχουν καν δημοκρατια…
Απλως ειναι τοσο σημαντικα υψηλο βιοτικο επιπεδο που ανετα μπορει να συγκριθει με ανεπτυγμενα καπιταλιστικα καθεστωτα.
“Απλως ειναι τοσο σημαντικα υψηλο βιοτικο επιπεδο που ανετα μπορει να συγκριθει με ανεπτυγμενα καπιταλιστικα καθεστωτα.”
ΚΟΡΥΦΑΙΟ!!!
teipir,
οι άνθρωποι, ως προς το βιοτικό τους επίπεδο, έχουν απαιτήσεις κοιτώντας προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω, όπως κάνεις εσύ τώρα. Αν πιστεύεις ότι ο μέσος Κουβανός αισθάνεται ευτυχισμένος επειδή περνάει καλύτερα από το μέσο Κολομβιανό, εγώ σου λέω ότι είμαι σίγουρος ότι αισθάνεται δυστυχισμένος διότι δεν έχει καν ονειρευτεί την ευημερία των Σκανδιναβικών κρατών. Με την ίδια λογική και εσύ θα έπρεπε να αισθάνεσαι πανευτυχής που είσαι ο πιο πλούσιος βαλκάνιος! Πώς αισθάνεσαι λοιπόν?
Θες σύγκριση με τις άλλες Δημοκρατικές Λατινικές χώρες οκ
Απο τον Human development iindex,HDI
South America
036. Flag of Argentina Argentina 0.863 ()
038. Flag of Chile Chile 0.859 ( 1)
043. Flag of Uruguay Uruguay 0.851 ( 3)
48 Flag of Costa Rica Costa Rica 0.841 (-1)
50 Flag of Cuba Cuba 0.826 (+2)
…
091. Flag of Paraguay Paraguay 0.757 ( 3)
103. Flag of Guyana Guyana 0.725 ( 4)
115. Flag of Bolivia Bolivia 0.692 ( 2)
Η κούβα όντως είναι πολύ ψηλότερα απο τις άλλες λατινικές χώρες όχι όμως τίποτα εξωφρενικό. ¨οπως βλέπεις και η Χιλή του πινοσέτ έχει παραπάνω ανάπτυξη απο την κούβα. και αλήθεια αφού περνάνε τόσο καλά στην κούβα γιατί τους μαζεύουν με τα ψαροκάικα απο τις ακτές των ΗΠΑ. Γιατί η ίδια η κόρη του Κάστρο το έσκασε απο την χώρα της μεταμφιεσμένη σε ισπανίδα τουρίστρια. Γιατί έχουν απαγόρευση του τύπου και επιτρέπονται μόνο τα φιλοκυβερνητικά έντυπα.
Γιατί ξεχνάτε τόσο γρήγορα, τα ίδια δεν μας λέγατε για την Αλβανία την πολωνία την Σλοβακία και φυσικά την Ρωσία για να καταλήξουμε στο ανέκδοτο του Αλβανού τουρίστα και να μάθουμε οτι η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην ΕΣΣΔ γινόταν με σκουριασμένες σύριγγες.
Α και το υγειονομικό σύστημα της κούβας είναι δύο ταχυτήτων, ένα για τους διπλομάτες και τους τουρίστες και ένα για τους κατοίκους της κούβας. Ενοείται πως το πρώτο είναι κλάσης ανώτερο απο το δεύτερο δίνοντας πλαστική εντύπωση για την πραγματική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη της κούβας.
υ.γ. τα στοιχεία για την κούβα δίνονται απο την κυβέρνηση της κούβας και δεν υπόκεινται σε κάνενα έλγχο οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα παραποίησης προς τα πάνω
@πολιτακης δεν βαρεθηκατε ακομα;;
@Leo
Γιατι εχετε την απαιτηση καποιοι να απολογηθουν για την Κουβα? Εσεις θα απολογηθειτε για τα εκατομμυρια ισως δισεκατομυρρια παιδια που πεινανε στις χωρες που εχουν ακομα καπιταλισμο?
Απλως συγκρινουμε δεικτες που θα ζηλευαν ολες οι καπιταλιστικες χωρες.
ναι teipir σιγα τους καπιταλιστες ρε συ που θα απολογηθουν για τον καπιταλισμο οι μικροαστοι ονειροπαρμενοι…ειστε κουραστικοι πλεον κ επαναλαμβανομενοι….κουραστικοι
Ποσο δικιο εχει ο Παγκαλος οταν λεει πως οι Ελληνες ΚΚΕδες ειναι ενα φολκλορικο στοιχειο που το βρισκεις μονο στην Ελλαδα, σαν τη φετα και το ουζο!! LOL…
χαχα τουάχιστον δεν ειμαστε σαν hamburgers παντου ιδιο σχημα γευση και παντου σαπια….ευτυχως να λες
Mπα μη το λες, οταν βλεπω ΚΚΕδικο οχλο ολοι ιδιοι φαινεστε… αμπεχονο, μουσια και το ριζοσπαστη στη κολοτσεπη.. χαχα
κανείς δεν ζητάει να απολογηθεί κάποιος. Αυτό που ζητάμε είναι να μην μας πουλάτε φούμαρα για την πανέμορφη κούβα. Η κούβα δεν είναι πρότυπο προς μίμηση αλλά προς αποφυγή, ιδίως στον τομέα των ατομικών ελευθεριών. άλλη μια άποψη για την ειδυλλιακή κούβα . Ρε teipir σου έδειξα δείκτες των γειτονικών χωρών της κούβας και σου απέδειξα ότι ακόμα και στην λατινική Αμερική υπάρχουν καλύτερες χώρες από την κούβα σε επίπεδο βιοτικών δεικτών, Εσύ που βρήκες τους δείκτες που αναφέρεις.
Πολιτάκης, κάνεις μεγάλο σφάλμα και άλμα στο μυαλό σου.
Και εξηγώ.
Πρώτα από όλα η Κούβα έχει οικονομικό εμπάργκο από τις ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια.
Το γεγονός αυτό την στοίχησε οικονομικά μεγάλα εισοδήματα, από τον τουρισμό και από εξαγωγές.
Μην ξεχνάμε ότι η Κούβα συνορεύει με τις ΗΠΑ.
Δεύτερο, η Κούβα πλήτεται από τον γνωστό Νόμο Χελμς Μπάρτον, νόμος ο οποίος εκφράζει ρητά την διακοπή οικονομικών σχέσεων των ΗΠΑ με χώρες που έχουν οικονομικές σχέσεις με το νησί της επανάστασης.
Ο Νόμος Χέλμς Μπάρτον, αν εφαρμόζονταν στην Ελλαδάρα του καπιταλισμού, θα είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης, μέσα σε λίγα 24ωρα.
Η Χιλή του Πινοσέτ, έζησε τα τελευταία 30 χρόνια την στιγνή δικτατορία, που εξαφάνισε τους κομμουνιστές, τους αριστερούς και τους πάσης φύσεως αγωνιστές (κοινωνικούς-πολιτικούς).
Ο Πινοσέτ, που τόσο θαυμάζεις φίλε Πολιτάκη, χρηματοδοτήθηκε για αυτό το εγχείρημα από τις ΗΠΑ.
Και μάλιστα αδρά.
Μιλάμε για πολύ χρήμα, ούτως ώστε να μπορέσουν οι ΗΠΑ, να καθαρίσουν από τον “κομμουνιστικό κίνδυνο”.
Και τα κατάφεραν.
Και τώρα έρχεται η ώρα του συλλογισμού μου, φίλε μου Πολιτάκη (που αν θες μπορώ να σου αραδιάσω όσους δείκτες θέλεις).
Οι ΗΠΑ ξεζουμίζουν (στραγγαλίζουν) οικονομικά το νησί της επανάστασης.
Αλλά αυτό δεν αρκεί.
Υποχρεώνουν και άλλες χώρες να κάνουν το ίδιο.
Ποιο?
Το παγκόσμιο εμπάργκο στο νησί της επανάστασης (Ν. Χελμς Μπάρτον).
Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούν αδρά τον στιγνό δολοφόνο-δικτάτορα Πινοσέτ (το σύμβολό σου), για να “καθαρίσει” από τους τρομοκράτες (για σένα), ή ταραξίες (για Καραμανλή).
Ο Τσε ήταν και είναι το πρότυπο όλων αυτών που ελπίζουν σε έναν καλύτερο κόσμο.
Σε έναν κόσμο που δε θα υπάρχει κοινωνική ανισότητα, φτώχεια, ανεργία, πείνα, πόλεμος και κάθε τι βάρβαρο, άδικο και βίαιο, γεννάει η μήτρα του Καπιταλισμού.
Ο Τσε πέθανε με τα ιδανικά του σοσιαλισμού.
Πέθανε ελπίζοντας σε μια άλλη κοινωνία την Κομμουνιστική.
Πέθανε, αλλά με τον θάνατό του, γεννήθηκαν οι ελπίδες στις γροθιές μας, οι ελπίδες ότι μπορούμε να νικήσουμε.
Verseremos comantande CHE Guevara – Ζεις στις καρδιές μας.
με αυτές τις γνώσεις ισπανικών βέβαια λίγο δύσκολο να πραγματοποιηθούν οι ελπίδες σας…
Δεν διάβασα αναλυτικά όλα τα σχόλια, για τις εκτελέσεις εκατοντάδων αντιφρονούντων το 59 ποια είναι η θέση των οπαδών του Τσε; Καλώς δολοφονήθηκαν;
teipir,
“Γιατι εχετε την απαιτηση καποιοι να απολογηθουν για την Κουβα? Εσεις θα απολογηθειτε για τα εκατομμυρια ισως δισεκατομυρρια παιδια που πεινανε στις χωρες που εχουν ακομα καπιταλισμο”?
Μήπως εννοείς τα εκατομμύρια Κινέζων, Βιετναμέζων, Β. Κορεατών και κατοίκων του Λάος, των απανταχού δηλαδή κομμουνιστικών κρατών, που πεινάνε?
Μήπως αναφέρεσαι στον Ουκρανικό λοιμό του 32-33 που καταγράφτηκαν και τα πρώτα κρούσματα καννιβαλισμού στην σύγχρονη Ευρώπη, εξαιτίας της φτώχειας και της δυστυχίας που επέφερε το καθεστώτος της ΕΣΣΔ?
Ή μήπως αναφέρεσαι στα εκατομμύρια που πείνασαν και εξοντώθηκαν από τους 3 (επί συνόλω 4) μεγαλύτερους σφαγείς της ιστορίας που “συμπτωματικά” ήταν κομμουνιστές (Στάλιν, Μάο, Πολ Ποτ)?
Πες μου σε παρακαλώ ποιους εννοείς, γιατί εκατομμύρια Φινλανδεζάκια και Νορβηγιδάκια δε νομίζω να πεινάνε σήμερα. Ίσως γι’ αυτό και στα κράτη αυτά το ΚΚ έχει μείνει στο 0.07% και 0.04% αντίστοιχα!
Σε ποιό καπιταλιστικό κράτος πεινάνε ρε παιδιά και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι?
Καταλαβαίνω βέβαια πως ή άποψη σας είναι ότι ο καπιταλισμός εξάγει την φτώχεια και την εξαθλίωση.
Π.χ Υποσαχάρια Αφρική όπου βέβαια τα περισσότερα καθεστώτα είναι είτε δικτατορία είτε κάτι μεταξύ αναρχίας και υπέρτατης διαφθοράς.
Αν αυτό εννοείτε τότε θέλω να κοιτάξετε και να δείτε ότι οι χώρες που βρίσκονται στην πιο τραγική κατάσταση είναι αυτές που δεν έχουν σχεδόν καμία “καπιταλιστική επένδυση”. Όσες έχουν, έστω και με κακούς όρους ώς προς τις ξένες πολυεθνικές, περνάνε καλύτερα.
Κοιτάξτε και από τις χώρες τις Ασίας, όσες ασπάστηκαν τον καπιταλισμό ή ένα έστω πιο ανοιχτό στις αγορές σχήμα έχουν 10πλασιάσει τις οικονομίες τους και το βιοτικό τους επίπεδο. Όσες έχουν παραμείνει είτε σε χουντο καθεστώτα είτε σε τίποτα κακέκτυπα κομμουνιστικά (Β.Κορέα, Μπούρμα), είναι στα μαύρα τους τα χάλια.
Ο καπιταλισμός ρε μάπες ανθεί εκεί που υπάρχει ελευθερία, όχι εκεί που υπάρχει καταπίεση.
Υ.Γ. Δεν θέλω να το παίξω απολογητής του καπιταλισμού. Αλλά που να πάρει, από τον κομμουνισμό (ή εφαρμοσμένο σοσιαλισμο – πώς λέμε applied mathematics) έχει προκαλέσει λιγότερη δυστυχία και ανελευθερία.
@Yannos: Κράτη που έχουν πάθει από τον καπιταλισμό. Ιράκ, Γιουγκοσλαβία, πρώην ΕΣΣΔ με την εφαρμογή του καπιταλισμού που ο λαός φανταζόταν τη γη της επαγγελίας και τροφοδότησαν με γυναίκες την παγκόσμια αγορά σαρκός…
Άλλες χώρες ; Μεξικό, Αργεντινή (ποιος ξέχασε το Αργεντινάτζο;), η Χιλή πως έφτασε να στηρίζει τον Τσάβες αν δεν είχαν φτάσει στην εξαθλίωση…Και για τον τρίτο κόσμο που αναφέρεις τα δικτατορικά καθεστώτα και η κατάσταση αστάθειας στηρίζεται από κάποια κράτη που εκμεταλλεύονται τις χώρες αυτές…
Καρπ, δεν είπα ότι ο καπιταλισμός είναι άγιος, απλά καλύτερος. Αλλά πάλι μιλάς για τα αποτελέσματα της κρατικής επέμβασης του καπιταλιστικού συστήματος σε άλλες χώρες. Δεν μιλάς για το κακό που κάνουν οι επιχειρήσεις.
Οι φιλελεύθεροι αμερικάνοι, οι κατεξοχήν υποστηρικτές του καπιταλισμού είναι εναντίον οποιασδήποτε επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών. Είναι ενατίον στην μεγέθυνση του κράτος και τον υπερεξοπλισμό του (η Αμερική σπαταλά περισσότερα χρήμα σε εξοπλισμούς από ότι όλος ο κόσμος μαζί, κάτι που είναι απαράδεκτο)
Από τις χώρες που λες δέχομαι μόνο το Ιρακ. Η γιουγκσολαβία και η ΕΣΣΔ επιθυμούσαν αντίστοιχα την καταστροφή των δυτικών καθεστώτων και κάποιος στο τέλος νίκησε. Η Χιλή είναι από τις πιο ανεπτυγμένες οικονομίες της Λ.Αμερικής. Το Μεξικό ζει από την Αμερική. Για την Αργεντική επαφίεμαι γιατί δεν ξέρω τις ακριβείς αιτίες της μεγάλης κρίσης που πέρασε. Τώρα είναι πολύ καλύτερα.
Να σου υπενθυμίσω ότι ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος Ρον Πολ – ο πιο αυθεντικός φιλελεύθερος πολιτικός αυτή τη στιγμή (με ιδέες που θα σου σηκωθεί η τρίχα: καταργησή ομοσπονιακής παιδείας, υγείας, συντάξεων κτλ) είναι φανατικά αντίθετος με τον πόλεμο στο Ιρακ.
@Yannos: Είναι απόρροια του καπιταλισμού. Ο άκρα φιλελευθερισμός αυτός που κάποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί θα ελέγχουν αδιάφθορα είναι πιο ουτοπικό από τον κομμουνισμό. Για να μην μιλήσω πόσο πιο γραφειοκρατικό είναι από τον υπαρκτό σοσιαλισμό…
Yannos “Οι φιλελεύθεροι αμερικάνοι, οι κατεξοχήν υποστηρικτές του καπιταλισμού είναι εναντίον οποιασδήποτε επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών. ”
Ο φιλελευθερισμός τι γνώμη έχει για τους “ομίλους εταιριών” που πλέον αντικαθιστούν τις εθνικές οικονομίες, άρα τις εθνικές πολιτικές και άρα τις εθνικές εξωτερικές πολιτικές επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χωρών?
Η επέμβαση γίνεται για τους φιλελεύθερους με τη νεοαποικιακή πολιτική της οικονομικής διείσδυσης σε ειρηνική φάση και του οικονομικού και όχι μόνο πολέμου σε φάση σύγκρουσης. Το ευρωστρατό τι το θέλουν……………………………….????????
Λυπάμαι αλλά αδυνατώ να συνεχίσω σε μια συζήτηση που οι συνομιλητές χρησιμοποιούν τέτοιους χαρακτηρισμούς. Δεν θα είχα πρόβλημα αν είμασταν φίλοι ή γνωστοί. Από τη στιγμή που είμαστε άγνωστοι και είναι επιπλέον προφανές ότι δεν κάνετε χιούμορ ή πειράγματα κατανοώ ότι δεν έχετε διάθεση για διάλογο. Δηλαδή ανταλλαγή απόψεων. Δηλαδή ανοικτό μυαλό και ευκαιρία να πείσεις ή να πειστείς. Δεν τους περιλαμβάνω όλους μέσα ασφαλώς (π.χ. Καρπίδης, gogos, και άλλοι αρκετοί). Το θέμα ξεκίνησε ομαλά και κατέληξε μια αηδία. Ήμουν βέβαιος ότι από τη στιγμή που θα θιγόταν η Κούβα θα γινόταν επανάσταση. Έχετε αγιοποιήσει κάποια πράγματα. Προσέξτε μη βρεθείτε προ εκπλήξεων. Η μεταφυσική δεν κάνει καλό στην ιδεολογία.
Σημειώνω:
“Την διαφορά την καταλαβαίνετε αμόρφωτοι ????”
“εάν δεν έχετε γνώση μην μουγκανίζετε.”
“θιγμένοι ουμανιστές/χριστιανοί/απολογητές του καπιταλισμού μην λησμονείτε.”
“Γι αυτό και τα αφεντικά σας ήταν , είναι και θα είναι ”
“που θα απολογηθουν για τον καπιταλισμο οι μικροαστοι ονειροπαρμενοι…ειστε κουραστικοι πλεον κ επαναλαμβανομενοι….κουραστικοι”
“Απεναντίας έχει να επιδείξει μαυραγορίτες , σπιούνους , προδότες , φιλάργυρους παρτάκιδες , παχύσαρκους παπάδες , συμβιβασμένους μικρομεσαίους , υποτακτικούς λούμπεν.”
γμτ, δεν κρατιέμαι. Ένα μόνο: Καρπίδη πολύ σωστή η παρατήρηση σου περί απόλυτου φιλελευθερισμού.
@Yannos
Αγαπητε και συνονοματε Γιαννο εσυ αποκαλεσες καποιους μαπες και θιχτηκες επειδη καποιοι ”ξεφυγαν”?
@LEO
Στιν σκανδιναβικες χωρες απολαμβανουν τα σοσιαλιστικα αγαθα (δωρεαν υγεια, παιδεια κτλ) επειδη τα πολυ ισχυρα κινηματα που αναπτυχτηκαν σε αυτες τις χωρες (με την επιροη της ”γειτονισας”) ολα αυτα τα χρονια αναγκασαν το συστημα να δοσει παροχες για να μην ανατραπει. Ο καπιταλισμος ποτε δε χαρισε κατι για την ψυχη της μανας του, τα παντα κατακτηθηκαν με αγωνες.
Οι πρωτοφανεις αυτες παροχες για καπιταλιστικα κρατη δεν πρεπει να μας καλλιεργουν την ψευδαισθηση οτι και εμεις καποια μερα θα τα κατακτησουμε. Πρεπει να μας εξοργιζουν ακομα περισσοτερο και να δειχνουν δρομο της ρηξης και της ανατροπης του παιπαλαιωμενου καθεστωτος.
Yannos,
“Από τη στιγμή που είμαστε άγνωστοι και είναι επιπλέον προφανές ότι δεν κάνετε χιούμορ ή πειράγματα κατανοώ ότι δεν έχετε διάθεση για διάλογο”.
Μη σε παίρνει από κάτω ρε Γιάννο, εδώ οι περισσότεροι δεν ξέρουν να γράφουν ελληνικά, το επίπεδο του διαλόγου που έχουν επιλέξει σε πείραξε τώρα?
Sorry Καρπίδη που λέω πάλι κάτι τέτοιο αλλά ίσως τελικά να αναγνωρίσεις ότι γνώση της γλώσσας και επίπεδο έκφρασης μέσα απ’ αυτήν δεν είναι τελικά τόσο ασύνδετα όσο νομίζεις.
Μπράβο teipir, πήγαινε λοιπόν στα κράτη αυτά για να συμβάλεις και εσύ με τον τρόπο σου στην αύξηση του 0,07% που παίρνουν εκεί τα ΚΚ, ώστε κάποια στιγμή να ανατρέψετε το υπόλοιπο 99,93%. Άντε και με τη νίκη!
Οι αγιοποιήσεις ποτέ δεν ωφέλησαν την αριστερά. Μόνο αυτούς που είχαν ανάγκη τον “άγιο” για να τον πατρονάρουν και να στηρίξουν έτσι τη θέση τους και τις πολιτικές τους.
Ο Comadante όμως, ηταν ένας άνθρωπος που έζησε όχι σε ένα μακρινό παρελθόν, αλλά μέσα σε ιστορικές συνθήκες, τις οποίες ή τον απόηχο των οποίων, όλοι λιγο-πολύ έχουμε βιώσει (θα μπορούσαμε(;) να ήμαστε σαν αυτόν, θα μπορούσε ίσως να είναι ένας από εμάς). Παρότι αν δεν συμμετείχε στην κουβανική επανάσταση να μην είχε την απήχηση που έχει, έχει γίνει σύμβολο και μύθος για κάτι τόσο απλό, μα και τόσο δύσκολο να το καταφέρουμε: οι ιδέες του να καθορίζουν απόλυτα τις πράξεις και τη ζωή του, αλλά και να ζει και να πράττει σύμφωνα με τις ιδέες του.
Ίσως βέβαια όσοι τον σκεφτόμαστε με θαυμασμό και συγκίνηση να είμαστε ρομαντικοί, ουτοπιστές, ίσως καταντάμε ιδεαλιστές…
Ίσως να μην ξέρουμε τί ακριβώς θέλουμε και κυρίως πώς θα το πετύχουμε.
Αλλά θα εξακολουθήσουμε να ατενίζουμε τους ουρανούς με μάτι καθαρό, να κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια, να έχουμε εμπιστοσύνη και να σεβόμαστε τον άνθρωπο και αυτά που μπορεί να καταφέρει. Για ένα κόσμο δίκαιο, χωρίς εκμετάλλευση. Έναν κόσμο ανθρώπινο (Ο,ΤΙ κι αν σημαίνουν όλα αυτά αγαπητοί μου πραγματιστές…). Γιατί όπως εκείνος είπε: “Είμαστε ουτοπιστές. Ζητάμε το αδύνατο”.
Vienes quemando la brisa
con soles de primavera
para plantar la bandera
con la luz de tu sonrisa.
Έρχεσαι καίγοντας τους ανέμους
με τους ανοιξιάτικους ήλιους
για να φυτεψετε τη σημαία
με το φως του χαμόγελού σας
Hasta la Victoria Siempre Comadante ! Hasta Siempre …
@teipir
Αγαπητε και συνονοματε Γιαννο εσυ αποκαλεσες καποιους μαπες και θιχτηκες επειδη καποιοι ”ξεφυγαν”?
Έχεις δίκο teipir, το είπα τελείως πειραχτικά (ρε μάπα – που λέμε), κατανοώ όμως ότι στο γραπτό λόγο μπορεί να παρεξηγηθεί άνετα και ανακαλώ πλήρως την έκφραση για όσους θίχτηκαν.
Όπως είπα, δεν έχω γενικά πρόβλημα να πετάγεται και καμιά κουταμάρα ή πείραγμα και αν κοιτάξεις υπάρχουν πολλοί περισσότεροι χαρακτηρισμοί που δεν έχω δώσει σημασία από την αρχή γιατί ίσως και να λέγονται πάνω στην ορμή του λόγου. Έχω την εντύπωση ότι από κάποιο σημείο και μετά, έπαψε να είναι “στην ορμή του λόγου” και έγινε απευθείας, ανοικτή επίθεση με ένα μίσος που δεν μπορώ να κατανοήσω, απέναντι σε αγνώστους.
Δεν συμμετέχω πλέον στην συγκεκριμένη συζήτηση (που τώρα το κάνω :p ) όχι γιατί τα αυτιά μου είναι πολύ λεπτεπίλετα σε βρισιές, αλλά γιατί δεν πρόκειται να βγάλουμε άκρη. Κόλησε ο καθένας στις ιδέες (ιδεοληψίες?) και δεν μετακινείται εκατοστό – έστω για να ακούσει και μετά να ξαναπάει πίσω.
Αυτό το προβληματάκι με τα ισπανικά βλέπω ότι επιμένει… Μην το κουράζετε βρε παιδιά…
Αγαπητέ Αθ. Αναγνωστόπουλε,
το πρόβλημα δεν είναι η καλή, μέτρια ή κακή γνώση της Ισπανικής (εδώ ορισμένοι δεν γνωρίζουν καν τη μητρική τους ελληνική).
Είναι βέβαια κι αυτό ένας ωραίος τρόπος να αντιπαρερχόμαστε την ουσία ενός σχολίου και να το χλευάζουμε αφ’ υψηλού.
Βεβαίως οι “ελπίδες” μας όπως λες, δηλαδή τα οράματά μας για μια πολύ διαφορετική κοινωνία θέλω να πιστεύω (γιατί πιστεύω στον άνθρωπο) οτι κάποτε θα γίνουν πραγματικότητα. Δεν ξέρω πότε. Μη με ρωτάς. Ίσως τα κοκκαλά μας τότε να έχουν θαφτει κάτω από σειρά γεωλογικών στρωμάτων.
Η διαφορά μας είναι οτι εγώ θα έχω παλέψει γι αυτό και θα έχω συνεισφέρει απειροελάχιστα έστω.
Εσύ θα ήθελες να έχεις κάνει κάτι; Δεν χρειάζεται να απαντήσεις. Σκέψου το αν θες…
Φιλικά,
Θοδωρής
Υ.Γ. Ευχαρίστως να δω -αν θέλεις- τις διορθώσεις σου μια κι απ’ ότι αντιλαμβάνομαι η γνώσεις σου στα ισπανικά υπερβαίνουν κατά πολύ τις δικές μου.
Θοδωρή, τα δικά σου λαθάκια είναι πταίσματα μπροστά στον ρεδσπυ. Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί γράφετε κάτι που δεν το πολυκατέχετε. Εγώ ας πούμε δεν ξέρω γαλλικά και ποτέ μου δεν γράφω κάτι στα γαλλικά, νιώθω ότι πάω να παραστήσω κάτι που δεν είμαι.
Πράγματι, δεν είναι οι γνώσεις το πρόβλημα. Δεν είναι όμως ούτε η βούληση να παλαίψουμε κ.λπ. Το ζήτημα είναι τα μέσα και ο σκοπός μας. Καθό,τι αφορά τα μέσα λοιπόν, ξαναρωτώ όποιον ενδιαφέρεται να απαντήση και εσένα προσωπικά, νέε μου διαδικτυακέ φίλε Θοδωρή, αφού δεν σου αρέσουν, και ορθώς, οι αγιοποιήσεις:
Για τις εκτελέσεις εκατοντάδων αντιφρονούντων το 59 ποια είναι η θέση των οπαδών του Τσε; Καλώς δολοφονήθηκαν;
Αθ. Αναγνωστόπουλε,
δε δολοφονήθηκαν ακριβώς, κάτι χειρότερο: εκτελέστηκαν από εκτελεστικά αποσπάσματα που συνέστησε ο ίδιος ο Τσε, εκτελούνταν δε χωρίς δίκη, σε μία παρωδία όπου “δικαστής” ήταν ο ίδιος ο Τσε και όπου η απλή πιθανολόγηση των πολιτικών πιστεύω του καθενός αρκούσε για να στηθεί στα 20 μέτρα.
Ήθελα να ήξερα, αν με τον ίδιο τρόπο φυλακίζονταν οι συλληφθέντες αντιεξουσιαστές, τι θα έλεγαν μερικοί μερικοί εδώ μέσα…
Λοιπόν redspy,
αν η χιλή του πινοσέτ έδιωξε τους πάσης φύσεως αγωνιστές ή αντιφρονούντες πώς εξηγείς την πτώση του πινοσέτ μέσα από εκλογικές διαδικασίες. Για να συγκρίνουμε με την κούβα, που ο Κάστρο μετέφερε την εξουσία στον Ραούλ σαν να είναι αναυθέρετο δικαίωμα της οικογένειας Κάστρο να κυβερνάει την κούβα(τσιφλικάδες ήταν οι κάστρο τσιφλικάδες έμειναν), ποία η διαφορά με τις παλαιού τύπου μοναρχίες. Που έγιναν περισότερες εκτελέσεις και σε ποιά χώρα εκπατρίστηκαν περισσότεροι πολίτες???? Και στις δύο περιπτώσης στην κούβα.
Δεύτερο ατόπημα σου, εγώ δεν δήλωσα ποτέ οπαδός του πινοσέτ, μισώ κάθε είδους απολυταρχικό καθεστώς απλά θεωρώ τον Κάστρο χειρότερο δικτάτορα από τον πινοσέτ διότι ο κάστρο συνεχίζει να βασανίζει κόσμο. Αν είμαι οπαδός κάποιου αυτός θα μπορούσε να ήταν ο Friedman που δήλωσε οτι δημιουργώντας μηχανισμούς ελεύθερης αγοράς σε μια δικτατορία η δικτατορία θα πέσει εκ των έσω(όπως και έγινε). Για αυτό όλοι οι δικτάτορες προτιμούν κεντρικές οικονομίες(απο κάστρο μέχρι παπαδόπουλο). Προφανώς όποιος επιβάλει περισσότερη κεντρική οικονομία έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει(όπερ και έγινε).
Τρίτον αρκετές χώρες έχουν ανοικτές εμπορικές συμφωνίες με την κούβα και φυσικά υπάρχει και τουρισμός εδώ που είμαι καθημερινά δίνουν προσφορές για κούβα. πάντως να χαίρεσαι που η κούβα έχει εμπάργκο απο την Αμερική, τον έχει ανάγκη τον εξωτερικό εχθρό για να συσπειρώνει τον λαό (ότι προσπαθεί να κάνει ο Μπούς με τους ιρανούς ). Αν ο νόμος αρθεί και η χώρα γεμίσει αμερικάνους τουρίστες οι δομές της χώρας θα αρχίσουν να διαλύονται.
Oταν οι Ροζενμπεργκ εκτελεστηκαν στην Αμερικη, με τη κατηγορια της κατασκοπιας, ολη η υφηλιος καταδικαζε αυτο το εγκλημα.
Οταν ο Καστρο αιχμαλωτιστηκε το ’53, ακομα και η χουντα του Μπατιστα του εδωσε την ευκαιρια να υπερασπιστει τον εαυτο του σε μια ανοιχτη δικη με δημοσιοτητα. Στη συνεχεια του δοθηκε αμνηστια.
Ο “ανθρωπιστης” Τσε εμεινε στην ιστορια για την ευκολια με την οποια εκτελουσε συντροφους με την υποψια (!) και μονο της προδοσιας. Ειναι γνωστη δε, η εκτελεση του παρασημοφορημενου στρατηγου Ochoa Sanchez το ’89 μετα απο μια συντομη και μυστικη δικη με τη κατηγορια της διαφθορας. Και εγω αναρωτιεμαι, αφου ο Μακαρθυ ηταν οντως ενας παρανοικος και ο Μπατιστα αιμοσταγης δικτατορας τοτε τι πρεπει να πουμε για το Καστρο και τον Τσε?
Τελος, ποτε κανεις δεν θα μαθει ποσοι πνιγηκαν στη προσπαθεια τους να δραπετευσουν και ποσοι εκτελεστηκαν με συνοπτικες διαδικασιες οταν επεσαν στα χερια των Κουβανικων αρχων. Η διαφανεια αλλωστε δεν ηταν προνομιο κανενος κομμουνιστικου παραδεισου.
[...] ωραία posts για το Τσε Γκεβάρα. Ο karpidis έγραψε ένα πολύ ωραίο post, προσπαθώντας να αποκαθηλώσει την εικόνα του αγίου και [...]
Αγαπητέ Αθανάσιε (Αναγνωστόπουλε),
πορεύομαι από τα ήσσονα, στα μείζονα.
Δεν κάνω χρήση της ισπανικής για εφέ. Το ίδιο ελπίζω και οι λοιποί σύντροφοι. Η χρήση της γλώσσας του ίδιου του Che και των συντρόφων του, μοιάζει -σ’ εμένα τουλάχιστον- να έρχεται από τα βάθη αυτών των τεσσάρων δεκαετιών και να πλημμυρίζει τ’ αυτιά μας όπως τότε.
Παρακολούθησα δυο ντοκυμανταίρ στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 40 χρόνια από τη δολοφονία του Che.
Ακούγοντας τον Che να μιλάει -αλλά ακόμα και αυτόν τον Fidel- ένιωσα φοβερή συγκίνηση. Ακούς “ιμπεριαλισμός” και δε σου λέει τίποτα. Αλλά ένα “el imperialismo” (με τραβηγμένο rrr) από τον Che, με σφιγμένη γροθιά… Το ίδιο όταν ακούω το γνωστό τραγούδι Hasta Siempre. Τί σου είναι τελικά αυτοί οι “μύθοι”;
Θεωρώ τα ισπανικά (και οπωσδήποτε όχι τα ρωσικά) γλώσσα των επαναστατών -αν μπορεί να υπάρξει βεβαίως τέτοια γλώσσα.
Όσον αφορά τις εκτελέσεις (και όχι δολοφονίες) το ’59 (περίπου 500 αστυνομικοί και συνεργάτες της χούντας Μπατίστα), αλλά και τα επόμενα 1-2 χρόνια.
Η βασική ένσταση που διατύπωσε τότε η “(φιλ)ελεύθερη δύση” ήταν οτι δεν δικαιούντο να έχουν δικαιοδοσία τα λαϊκά δικαστήρια που στήθηκαν για να δικάσουν τους συνεργάτες της χούντας του Μπατίστα και των Αμερικανών. Σημειωτέον οτι ο Che είχε αναλάβει “εργολαβικά” την ιστορία αυτή.
Σύμφωνα με τα ήθη του δικού μας πολιτικού και δικαστικού “πολιτισμού”, απονομή δικαιοσύνης εκτός του πλαισίου της θεσμισμένης από το Κράτος, Δικαιοσύνης (ως τρίτης και καλά εξουσίας) και από μη επαγγελματίες δικαστές (εξαιρουμένων συνθέσεων που περιλαμβάνουν ενόρκους), δεν νοείται .
Είναι εμφανές οτι σε μια τέτοια διαδικασία (λαϊκών δικαστηρίων) είναι πολύ πιθανόν έως βέβαιο, η απόδοση της δικαιοσύνης να γίνει χωρίς να διασφαλίζονται τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και χωρίς να υπάρχει “αντικειμενική κρίση”.
Όμως…. Υπάρχει ένα τεράστιο όμως.
Όσον αφορά την απόδοση ευθυνών και την τιμωρία όσων πρωταγωνίστησαν και έμπρακτα στήριξαν απολυταρχικά ή φασιστικά καθεστώτα, σε περιόδους κατά τις οποίες έχουμε βίαιη ανατροπή τους με λαϊκή εξέγερση (δηλαδή για να το πούμε διαφορετικά, όταν οι άνθρωποι αισθάνονται τόσο σκληρά επάνω τους τη βία της εξουσίας και την ανελευθερία, ωστε να αποφασίσουν να ρισκάρουν τη ζωή τους), όταν έχουμε περιόδους “υψηλής (κοινωνικοπολιτικής) εντροπίας” και στο βαθμό που συνεχίζεται -με τη μία ή την άλλη μορφή- πόλεμος για την επικράτηση ή την ανατροπή της επανάστασης, δεν μπορεί κανείς να αγνοεί τις συνθήκες που επικρατούν και να απαιτεί λειτουργία της Δικαιοσύνης (έστω) με (τους φτωχούς) όρους φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η Γαλλική Επανάσταση, ο Εμφύλιος στις ΗΠΑ, η Σοβιετική Επανάσταση, κλπ) . Δεν μπορούμε με άλλα λόγια να απαιτούμε αυστηρή τήρηση διαδικασιών “δοκιμαστικού σωλήνα” σε ένα φλεγόμενο εργαστήριο. Οι επαναστατημένοι που έχουν χάσει με φρικτό τρόπο δικούς τους (και όχι μόνο) ανθρώπους, απαιτούν δικαιοσύνη. Άμεσα! Μια “επαναστατική δικαιοσύνη” που κρίνει με διαφορετικά κριτήρια και που θεωρεί οτι στο συγκεκριμένο περιβάλλον, μέγιστος δικαστής του εως πρότινος δυνάστη του, είναι αυτός που απόκτησε και έχει (ακόμα) την εξουσία. Ο λαός. Σε ένα τέτοιο κλίμα τοποθετείται και η εμπλοκή του Che. Ο Che ήταν όντως ένας σκληρός άνθρωπος (πώς αλλιώς θα μπορούσε να ήταν). Πρώτα απ’ όλα όμως ήταν εξοντωτικά σκληρός με τον ίδιο τον εαυτό του. Ήταν σκληρός με τους συνεργάτες του (είχε πολύ μεγάλες απαιτήσεις από αυτούς) και με τους αντιπάλους του. Όμως, σε κάθε υποστηρικτή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, έβλεπε έναν εχθρό της ανθρωπότητας (όχι άναγκαία έναν προσωπικό εχθρό) και αυτό ήταν για εκείνον, το μέγιστο “αμάρτημα” επί γης.
Όλα αυτά βεβαίως καμία σχέση δεν έχουν με τη γενική διατύπωση “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Κανένας από τους σκοπούς που θα ήθελε να πετύχει ένας κομμουνιστής, δεν μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση “ασύμβατων” μέσων. Τέτοια μέσα υπονομεύουν εξαρχής τον ίδιο τον σκοπό.
ΑΝ όμως (μεγάλο ΑΝ) ο λαός έχει και συνεχίσει να διατηρεί στα χέρια του την εξουσία με αμμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ελέγχου και άσκησής της, χωρίς να έχει περάσει αυτή στα χέρια μιας “πεφωτισμένης ιεραρχίας” η οποία είναι καταδικασμένη σύντομα να γίνει “χαλίφης στη θέση του χαλίφη” (πλείστα παραδείγματα), τότε εξακολουθεί να έχει νόημα η επιβολή της “Λαϊκής Δικαιοσύνης” (ως κώδικα απονομής δικαιοσύνης και λιγότερο ως διαδικασία) στα πλαίσια της Λαϊκής Εξουσίας. Διαφορετικά, μιλάμε για άλλη μία δικτατορία “στο όνομα του λαού” αυτή τη φορά. Από κει και μετά, ορισμένοι (οι χαλίφηδες που λέγαμε πιό πάνω) έχουν συμφέρον να υπογραμμίζουν την συνεχιζόμενη -εξωτερική ή εσωτερική- απειλή -υπαρκτή ή μη- προκειμένου να διατηρούν περιορισμό των ελευθεριών -ακόμα και σε βάρος των δυνάμεων που στήριξαν την επανάσταση αλλά αντιστάθηκαν στις νομενκλατούρες των νέων δυναστών, και να δολοφονούν κόσμο νομιμοποιώντας τις δολοφονίες ως “περιφρούρηση των λαϊκών κατακτήσεων της επανάστασης”.
Προσωπικά δεν πρόκειται να γίνω απολογητής κανενός Κάστρο (όσο “κομμουνιστής” και αν δηλώνει) και κανενός καθεστώτος τέτοιου τύπου. Βεβαίως ας μην ξεχνάμε οτι η κουβανική επανάσταση ήταν αρχικά εθνική-πατριωτική και ο Κάστρο ΔΕΝ ήταν κομμουνιστής. Υπό την επιρροή του Che αλλά και λόγω των συνθηκών που επικρατούσαν στη διεθνή πολιτική σκηνή “βαπτίστηκε” κομμουνιστής ως άλλος Μέγας Κωνσταντίνος.
Τέλος, επανερχόμενος στο θέμα του “μύθου” του Che, θα πρέπει νομίζω να παραδεχθούμε οτι αν δεν ερχόταν σε σύγκρουση με τους Σοβιετικούς (δηλαδή αν δεν έπαιζαν οι Σοβιετικοί το γνωστό τους παιχνίδι επικυριαρχίας έναντι των πάντων), και εφόσον παρέμενε σε κυβερνητικά πόστα στην Αβάνα, ίσως να μην ήταν σήμερα ο μύθος που είναι. Η σύγκρουσή του αυτή, ας μην ξεχνάμε έγινε σε μια περίοδο που στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα ήταν πολύ έντονες οι αντιρρήσεις και τα ιδεολογικά ρεύματα που αμφισβητούσαν την (ας το πω ευγενικά) “πρωτοκαθεδρία” της ΕΣΣΔ έναντι των υπολοίπων αδελφών “σοσιαλιστικών” κρατών, με αποτέλεσμα να εμπνεύσει πολύ κόσμο (κομμουνιστές και μη) που είχε απογοητευτεί από την “γενέτειρα της επανάστασης”.
Όπως είπα και στο αρχικό σχόλιο η αγιοποίηση δεν βοηθάει. Αλλά για λόγους που ανέπτυξα και εκεί, ο Comandante έγινε σύμβολο αντίστασης και αγώνα. Ίσως γι αυτό προτιμάμε να παραμερίζουμε όποια λάθη και αδυναμίες του. Όλοι έχουμε ανάγκη τους δικούς μας “μύθους”. Και η αριστερά τους δικούς της.
Φιλικά,
Θοδωρής
Υ.Γ.: προς Leo: πολύ σωστά διορθώνεις οτι επρόκειτο για εκτελέσεις. Οι φασίστες εκτελούνται !
Με τους λοιπούς συγγενείς, Αντ. Πολιτάκη και τον συνονόματο Theo, δεν θα ασχοληθώ, μια κι απ’ ότι βλέπω θέλουν πολλή
δουλειά για να κάνουν έστω και μία αναλυτική σκέψη της προκοπής και να μην πέφτουν
συνέχεια σε μανιαχαϊστικές κατηγοριοποιήσεις τύπου άσπρο-μαύρο
(Αντώνη μου, αν υποψιαστώ πως θέλεις να μας πεις οτι ο μεγαλύτερος θεωρητικός της επανάστασης ήταν ο M.Friedman… θα
πέσω κάτω από τα γέλια) .
Θοδωρή,
αφού κάνεις χρήση των ισπανικών όχι για ενδοσυντροφική φιγούρα αλλά για πολύ ισχυρούς συναισθηματικούς λόγους, είναι διπλή η ευθύνη σου να γράφης σωστά την γλώσσα που υποτίθεται ότι τιμάς τόσο πολύ και οι ομοϊδεάτες σου ομοίως. Αλλιώς δεν ξέρετε τι πιστεύετε και τι θαυμάζετε και εκτίθεστε. Εσύ τουλάχιστον, σε αντίθεση είμαι βέβαιος με πολλούς άλλους, γνωρίζεις για τις δολοφονίες του Τσε και ότι π.χ. ο Κάστρο δεν ξεκίνησε ως σοβιετικό σκυλάκι την σταδιοδρομία του. Η αγιοποίηση που τους περιβάλλει συσκοτίζει τέτοια και άλλα παρόμοια σημεία. Όσο για το αν τα ισπανικά είναι η γλώσσα της επανάστασης, τα γαλλικά η γλώσσα του έρωτα κ.λπ., περί ορέξεως κολοκυθόπιττα.
Από το κείμενό σου καταλαβαίνω ότι δικαιολογείς τις δολοφονίες, έστω ίσως και με κάποια βαρειά καρδιά. Το πρόβλημά μου όμως δεν είναι τόσο το διαδικαστικό (αν θα τους δολοφονούσαν τα κακά αστικά δικαστήρια ή τα καλά λαϊκά), αλλά ουσιαστικό: άξιζαν να πεθάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; ήταν όλοι εγκληματίες και μάλιστα στον βαθμό να αξίζουν τον θάνατο; Εσύ απ’ ό,τι βλέπω λες μάλλον ναι. Λυπάμαι, διαφωνώ έντονα και δεν θα ήθελα να βρεθώ μπροστά σου σε μια ανάλογη περίπτωση, όπου ο λαός με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες ντουφεκάει όποιον βρη μπροστά του. Και λυπάμαι δυο φορές που θεωρείς ότι η Αριστερά όπως την εννοείς έχει ανάγκη από “μύθους” και κυρίως από “παράβλεψη των λαθών και των αδυναμιών” των ακριβώς της μύθων. Αν εθνικό είναι ό,τι είναι αληθές, αριστερό μπορεί να είναι και κάτι ψευδές; Προβληματίσου.
Θοδωρή,
“Οι φασίστες εκτελούνται!” !!!
Αυτό ποιος το λέει? Η πραγματιστική επισκόπηση των ιστορικών γεγονότων ή η δεοντολογική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς?
Εσύ τι θέση παίρνεις απέναντι στη θανατική ποινή? (Σκέψου ότι ακόμα και αυτή έπεται μίας δίκαιης δίκης).
Και αν οι φαστίστες εκτελούνται, τότε οι προδότες που εισηγούνταν την ανεξαρτητοποίηση εθνικών μας εδαφών τι έπρεπε να πάθουν?
@Terra Izquierda
Μπορεις να μου εξηγησεις τι εννοεις οταν λες αμεσο-δημοκρατικα? και τι διαφορα εχει απο το δημοκρατικα?
Μερικοι μου θυμισαν γεροντοκορες που τους εθιξαν την παρθενια τους.
Πολυ φαια ουσια για τις εκτελεσεις του 59. Εχει κανεις υπ οψη του καποια επανασταση που δε συνεβησαν αντιστοιχα γεγονοτα; Μιλαμε για εμπολεμη κατασταση, ναι, για τετοια προκειται. Οταν πας να αλλαξεις το παλιο, αυτο αντιδρα με τα πιο βιαια μεσα, ειδικα οταν προκειται για την αστικη ταξη τα παραδειγματα ειναι απειρα και για να μην τρεχουμε στην αλλη ακρη της γης οπου καποιος μπορει να ισχυριστει οτι θελει, παρτε παραδειγμα απο τη συχρονη ελληνικη ιστορια και πως αντεδρασε η ελληνικη αστικη ταξη κι οι ξενοι συμμαχοι της μετα την απελευθερωση. Και μονο στην πιθανοτητα οτι μπορει να ανατραπει. Κατα τη γνωμη ορισμενων αν εκτελουνταν μερικοι συνεργατες των γερμανων απο λαϊκα δικαστηρια αυτο θα ηταν καταπατηση της δημοκρατιας. Λες κι ο λαος δε τους γνωριζε και δεν ειχε ζησει τους κουκουλοφορους για να τους καταδικασει…
Οπως ειπε καποιος παραπανω, κρινετε γεγονοτα που συνεβησαν σε ανωμαλες συνθηκες με τα μετρα του σημερα. Παντως ακομη κι ετσι, τα δεινα της αντεπαναστασης στις πρωην σοσιαλιστικες χωρες ηταν απειρως μεγαλυτερα. Τα πληρωσαν και τα πληρωνουν οι λαοι τους με θανατους, μαζικη μεταναστευση, απολυτη ενδοια, καταστροφη – ξεπουλημα της λαϊκης περιουσιας, πλουτοπαραγωγικων πηγων,καταστροφη κοινωνικων κατακτησεων και πολλα αλλα. Ποιος θα απολογηθει γι αυτους; Συγκρινονται με τι; με την εκτελεση καποιων πληρωμενων δολοφονων του καθεστωτος Μπατιστα; εστω κι αν υποθεσουμε οτι αναμεσα τους ηταν καποιοι που δεν αξιζαν τετοια τιμωρια. Να κλαψουμε δηλαδη και για το θανατο καποιου που ανηκει στις παραστρατιωτικες οργανωσεις (που χρονια τωρα σπερνουν το θανατο σε αθωους πολιτες) της κολομβιανης κυβερνησης απο τους ανταρτες;
Το εχουμε ξαναπει. Η αστικη ταξη θυμαται τη δημοκρατια οταν χανει η ιδια την εξουσια της. Οταν, με δυο λογια, δεν εχει την ελευθερια να επιβαλει τη συγκαλυμενη ή απροκαλυπτη δικτατορια της.
ΥΓ
“γνωρίζω από τα ίδια άτομα ότι με το που θα μιλήσεις για το καθεστώς έχεις φύγει για φυλάκα (ή όπου αλλού).”
Προφανως αυτος που το λεει εχει μαυρα μεσανυχτα για το τι συμβαινει στην Κουβα. Επειδη ειναι παμπολλοι οι συντροφοι μου που την εχουν επισκεπτει να ειστε βεβαιοι οτι υπαρχει ελευθερια, οχι μονο να εχεις την οποια πολιτικη αποψη αλλα και η δυνατοτητα συμμετοχης στα κοινα, ειναι τετοια που δε μπαινει σε συγκριση με οτι εχουμε ζησει στην ανεπτυγμενη “δημοκρατικη” δυση της τηλεοπτικης δημοκρατιας. Εκτος αν εννοει οτι κι οι αποδεδειγμενοι πρακτορες- σαμποτερ πρεπει να χαιρουν ασυλιας…
Κάποτε είχα διαβάσει ότι ο Τσε ήταν απλά ένας άνθρωπος που έπρατε αυτά που πίστευε…ακούγεται τόσο απλό αλλά στην πραγματικότητα είναι τρομερά δύσκολο. Οι περισσότεροι άνθρωποι συμβιβάζονται, ξεχνούν..θέλει τρομερό σθένος, κότσια για να παρατήσεις υπουργική θέση και να ριχτείς πάλι στη δίνη του αγώνα….και μόνο γι’αυτό το λόγο ο Τσε ήταν μοναδική προσωπικότητα. Ο Τσε πήγε στη Βολιβία, γιατί ΔΕΝ ήταν πολιτικός αλλά ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ και μάλιστα με αιτία…το όραμα του ήταν συγκεκριμένο….η ανατροπή του ιμπεριαλισμού, πρώτα στην πολύπαθη Λατινική Αμερική και σιγά σιγά σε ολόκληρο τον κόσμο…δε θεωρώ αναχρονιστικές τις ιδέες του, αλλά πάντα επίκαιρες, όπως θεωρώ ότι αυτές και κυρίως οι πράξεις του ακόμη εμπνέουν, μαγεύουν…το ότι έχει αγιοποιηθεί ή μάλλον μυθοποιηθεί οφείλεται εν μέρει στο τρόπο που πέθανε και φυσικά στο ότι έφυγε νέος ….άλλωστε πολλοί ροκ σταρ που έφυγαν νέοι έγιναν θρύλοι χωρίς να είναι επαναστάτες, αλλά υπέροχοι καλλιτέχνες…
Κατά την άποψη μου όμως, δε μπορεί να μυθοποιείται και το κομμουνιστικό ιδεώδες…ή μάλλον ή συγκεκριμένη πρακτική. Ναι ο καπιταλισμός και μάλιστα ο άκρατος, ο ‘νεοφιλελεύθερος’ δημιουργεί τρομερές ανισότητες, αδικίες το δώγμα είναι ‘οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι ή έστω λιγότερο φτωχοί’ ,όμως δε θυμάμαι κάποιον κοινωνικό παράδεισο στην Σοβιετική Ένωση…νομίζω ότι οι ακραίες πεποιθήαεις δε φέρνουν αποτέλεσμα…και κυρίως οι ακραίες πρακτικές…κανένα σύστημα έτσι και αλλιώς δε μπορεί να είναι τέλειο γιατί είναι ανθρώπινο δημιούργημα…αλλά νομίζω ότι ιστορικά έχει δικαιωθεί η δημοκρατία. Φυσικά δεν εννοώ τη δημοκρατία των ΗΠΑ, αλλά μια δημοκρατικά σοσιαλιστική κοινωνία με πρόνοια, μόρφωση, μέριμνα για όλους και ακόμη περισσότερο για τις κάθε λογής μειονότητες….το έχουμε αυτό στην Ελλάδα;; μάλλον όχι αλλά ποτέ δεν είναι αργα..Για να κλείσω ο Τσε είναι σύμβολο και όχι μόνο για φοιτητάριους μέχρι 22 ετών…Hasta Siempre Commandante!
Προς, Αθ. Αναγνωστόπουλο,
με κάθε φιλική διάθεση θα σου πω ότι κρίνεις γεγονότα άλλων εποχών με σημερινά δεδομένα..σίγουρα σε μια επανάσταση γίνονται και ακρότητες και αδικίες….δεν είμαστε άγιοι..είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν είναι δικαιολογία αυτό και δεν κλείνω τα μάτια στα λάθη της Αριστεράς και εννοώ της εκάστοτε ηγεσίας που ομολογουμένως, ειδικά στην Ελλάδα έχει κάνει πολλά λάθη…Αλλά σκέψου ποιό κίνημα, πολιτικό, κοινωνικό, καλλιτεχνικό, δεν έφτασε σε κάποια παρακμή ή αν θες δεν υπέπεσε σε λάθη; Κανένα…γιατί σαν άνθρωποι τείνουμε προς την υπερβολή, συχνά στο λάθος…Όμως αυτά τα λάθη ή οι ακρότητες δε μπορούν να καταργούν το λόγο ύπαρξης αυτών των κινημάτων. Ακόμη και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 έγιναν ακρότητες από πλευράς Ελλήνων…δε θα έπρεπε να είχε γίνει;; Θυμίσου Γαλλική Επανάσταση ή ακόμη και κάτι πιο αναίμακτο όπως το φεμινιστικό κίνημα του 20ου αιώνα. Παντού κάπου τα πράγματα ξέφυγαν…αλλά στη ζυγαρία της ιστορίας τι μένει; προς τα που γέρνει; νομίζω στο συμπέρασμα ότι αυτές οι επαναστάσεις άνοιξαν τα μάτια του κόσμου, καθόρισαν την ανθρώπινη ιστορία και επηρέασαν βαθύτατα την παγκόσμια σκέψη.
Αγαπητέ Αθανάσιε,
δεν θα πω κάτι περισσότερο ως απάντηση στα ερωτήματα που θέτεις, παρά το οτι με κάλυψαν επαρκώς το σχόλιο του gogos και οι δυο τοποθετήσεις (συμφωνώ λέξη προς λέξη) της mimi.
Συμπληρώνω μόνο επεξηγηματικά της άποψής μου, οτι κάθε ιστορικό γεγονός πρέπει να έχουμε υπόψιν πως δεν λάμβάνει χώρα “εν κενώ”. Γι αυτό το λόγο, πρέπει να αναλύεται, να ερμηνεύεται και να αξιολογείται λαμβάνοντας πάντα υπόψιν το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου διαδραματίζεται. Παρόμοια γεγονότα που συμβαίνουν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, σε διαφορετικούς τόπους και κοινωνίες, σε διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές κλπ συνθήκες δεν αναλύονται και δεν αξιολογούνταi με τον ίδιο τρόπο, μηχανιστικά. Όπως έλεγε και ο παππούς Κάρολος, η πορεία της εξέλιξης των κοινωνιών είναι “ΙΣΤΟΡΙΚΑ καθορισμένη”.
Προς Leo,
επειδή η απάντηση-σχόλιο-ερώτηση που διατυπώνεις είναι πραγματικά “περιβόλι” (συγνώμη για τον χαρακτηρισμό, αλλά δεν αντέχω να μην το πω) και παρότι επιβεβαιώνω οτι η αναφορά που έκανα στο προηγούμενό μου σχόλιο για σένα έχει πολύ υψηλά ποσοστά ευστοχίας, θα μπω στον πειρασμό να τη σχολιάσω ακροθιγώς.
“Η πραγματιστική επισκόπηση των ιστορικών γεγονότων ή δεοντολογική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς?”
Αν (μπορείς να) εξηγήσεις τί εννοεί η ερώτησή σου, μπορεί και να πάρεις απάντηση. Πού ξέρεις;
“Εσύ τί θέση παίρνεις απέναντι στη θανατική ποινή?”
Σε παραπέμπω στα περί ιστορικότητας. Η εκτέλεση του Μιλόσεβιτς, του Τσαουσέσκου, του Σαντάμ και του Σχιζοφρενούς δολοφόνου με το πριόνι είναι για σένα απλώς 4 εκτελέσεις που θα κρίνουμε υπό το ίδιο πρίσμα;
Δες κάτι ακόμα: “Ενώ η Μόσχα ήταν πρόθυμη να εκτελέσει μεγάλο αριθμό Ναζί μετά την νίκη, το Λονδίνο με τη σειρά του ζήτησε την εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες των κορυφαίων ηγετών του Άξονα, μέχρις ότου ανετράπη αυτό από την Ουάσιγκτον. Αλλά οι απόψεις διέφεραν ακόμη και στην Ουάσιγκτον. Ο Henry Morgenthau Jr., ο υπουργός Οικονομικών, πίεσε για την αυστηρή τιμωρία συμπεριλαμβάνοντας κάπου 2.500 εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, αποζημιώσεις, μεταφορές πληθυσμών και ο Henry Stimson, ο υπουργός Πολέμου, πίεσε για να γίνουν δίκες εγκλημάτων πολέμου, λόγω του σεβασμού των Ηνωμένων Πολιτειών στη δική τους νόμιμη διαδικασία” (από το “NATO Review” http://www.nato.int/docu/review/2002/issue2/greek/book.html).
Όπως βλέπετε χρυσούλια μου, ακόμα και αυτή η “(φιλ)ελεύθερη” δύση, δεν κολώνει πουθενά και αποφασίζει κατά το δοκούν αν χρειάζεται να προηγηθεί ή όχι δίκαιη δίκη. Όχι πως πρέπει να συμφωνούμε με την παγίωση και εφαρμογή τέτοιων αντιλήψεων. Αντιθέτως. Αλλά όχι και να σκίζετε τα ιμάτιά σας “σύντροφοι επαναστάτες” Friedmanιστές (κατά το Μαρξιστές) που εκτελέστηκαν με “συνοπτικές διαδικασίες” οι (πληρωμένοι επαγγελματίες ή ιδεολόγοι ερασιτέχνες) δολοφόνοι του καθεστώτος Μπατίστα !
“Και αν οι φαστίστες εκτελούνται, τότε οι προδότες που εισηγούνταν την ανεξαρτητοποίηση εθνικών μας εδαφών τι έπρεπε να πάθουν?”
Σε ποιούς αναφέρεσαι; Αν μπορείς να αποφύγεις τις πλήρεις ασάφειας “περισπούδαστες ” γενικολογίες στη διατύπωση των ερωτήσεων σου (που υπονοούν πολλά, αλλά δεν λένε τίποτα) ίσως πάρεις απαντήσεις (αν σε ενδιαφέρουν βεβαίως, και δεν ρωτάς μόνο για να ρωτάς).
Terra_Izquierda,
Δεν κατάλαβα γιατί βρήκες τόσο δυσνόητο το “Η πραγματιστική επισκόπηση των ιστορικών γεγονότων ή δεοντολογική ανάλυση της πολιτικής συμπεριφοράς?” που έγραψα, αναφερόμενος στη ρήση σου ότι οι φασίστες εκτελούνται. Το ρωτάω λοιπόν με διαφορετικό τρόπο: Το ότι οι φασίστες εκτελούνται αποτελεί μία ουδέτερη ανάγνωση της ιστορίας εκ των υστέρων? Αποτελεί, με άλλα λόγια, μία διαπίστωση του τι συνήθως συμβαίνει ιστορικά σε παρόμοιες συνθήκες ή αναφέρεσαι στο τι ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ δεοντολογικά απέναντι στους φασίστες? τόσο απλά (ελπίζω)…
Ο Μιλόσεβιτς ακόμα και σήμερα παραμένει άγνωστο αν πέθανε από παθολογικά αίτια μέσα στο κελί του ή αν δολοφονήθηκε. Η επίσημη γνωμάτευση ήταν θάνατος από καρδιακή ανακοπή. Δεν παίρνω θέση (πολύ περισσότερο αφού δεν υπάρχει επίσημη θέση από ειδικούς). Ο Τσαουσέσκου ναι εκτελέστηκε μετά από σύντομη δίκη, αυτός και η γυναίκα του. Όχι και άλλοι 100 σύντροφοί του. Το ίδιο και ο Σαντάμ. Εκτελέστηκε αυτός και μερικοί συγγενείς του, όχι το σύνολο του καθεστώτος του. Για να μην πω ότι ακόμα και αυτή η υποτυπώδης δίκη που πέρασε θα αποτελούσε πολυτέλεια για τους εκτελεσθέντες από τον Τσε. Στο κάτω κάτω, υπήρχε δικαστήριο, υπήρχαν και δικαστές. Ο Τσε δεν είχε τελειώσει τη νομική νομίζω, για να δικάζει ο ίδιος….
Όσο για το τελευταίο μου ερώτημα, δε νομίζω ότι ήταν και πολλοί αυτοί που εισηγούνταν την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας και της Θράκης στο παρελθόν. Γιατί μπερδεύτηκες?
Ευχαριστώ Θοδωρή, (Terra_Izquierda) και εγώ συμφωνώ με τις τοποθετήσεις σου, ειδικά την πρώτη στις 11/10. Για την Κούβα, νομίζω έχει χαθει το ουσιώδες. Το βασικότερο δεν είναι να κρίνουμε το επίπεδο της οικονομίας (δε λέω πολύ βασικό), αλλά κυρίως των ελευθεριών…να πω εξαρχής ότι δεν έχω πάει και δε μπορώ να έχω σαφή γνώση των πραγμάτων..νομίζω ότι αν ήταν τόσο καταπιεστικά τα πράγματα το 80% δε θα συνέχιζε να υποστηρίζει το Φιντέλ τόσο σθεναρά, αλλά αν η Κούβα ήταν και τόσο ‘Παράδεισος ελευθεριών’ δε θα υπήρχαν και τόσοι αντιφρονούντες….μάλλον κάπου στη μέση βρίσκεται η αλήθεια. Η άποψή μου είναι ότι πρέπει να ξεκινήσει εκδημοκρατισμός αλλά ήπια και σταδιακά….ήδη έχουν βάλει νερό στο κρασί τους με ιδιωτικές τουριστικές επιχειρήσεις και καλά κάνουν, στην Κούβα δε μπορεί να γίνει ότι έγινε στη Ρωσία και δε πιστεύω ότι θα γίνει.Για το Φιντέλ μπορούμε να του προσάψουμε τα πάντα, εκτός απ’το ότι δε πάλεψε για την πατρίδα του…άκουσα σε ένα ντοκιμαντέρ τον αδελφό του να λέει ότι δε θα αφήσουν με τίποτα την Κούβα να γίνει ένα ακόμη αστέρι στη σημαία των ΗΠΑ και αυτό είναι πολύ σωστό, άλλωστε η Αμερική πάντα ήθελε μια υποταγμένη Λατινική Αμερική, να την εκμεταλλεύεται άνετα, να την εξουσιάζει…Καλύτερο παράδειγμα: η Γουατεμάλα….η τραγωδία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα
ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ
– ΕΡΝΕΣΤΟ ΣΑΜΠΑΤΟ -
-Λόγος εκφωνημένος στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού/Νοέμβριος του 1967-
Ο Ερνέστο Γκεβάρα δεν πέθανε απλώς και μόνο για να ανέλθει το βιοτικό επίπεδο των εξαθλιωμένων λαών.Για μένα, και πιστεύω για πολλούς, στην πραγματικότητα για εκατομμύρια κόσμο και κυρίως νέους ανθρώπους που θρήνησαν το τέλος του, πέθανε για ένα ιδανικό απείρως πιο πολύτιμο, για το ιδανικό του Νέου Ανθρώπου. Κάτι που προυποθέτει, ασφαλώς τον αγώνα ενάντια στην εξαθλίωση των καταπιεσμένων λαών, αλλά, σε τελευταία ίσως και σε πρώτη ανάλυση, προυπόθέτει επίσης μια νέα μορφή συνύπαρξης, μία κοινότητα στην οποία δεν θα είναι εξασφαλισμένα μόνο τα υλικά αγαθά για όλους τους ανθρώπους,αλλά μια Κοινότητα που να είναι ακριβώς αυτό που υποδηλώνει η λέξη:μια κοινωνία, ένας βαθύτερος δεσμός ελεύθερων ανθρώπων, μια συνεργασία αξιοπρεπών ατόμων. Όχι ένα σύμφυρμα μηχανών και αριθμημένων όντων.Όχι μία νέα κοινωνία η οποία, αν και θα έχει πίσω της μια αιματηρή επαναστάση, θα καταλήξει να μας προσφέρει ένα είδος Βόρεια Αμερικής από την ανάποδη, χωρίς την ηγεμονία των καπιταλιστικών τραστ αλλά υπό την κυριαρχια των παντοδύναμων οργάνων μιας γραφειοκρατικής δικτατορίας, εξίσου απάνθρωπης.Κοντολογίς,θεωρώ ότι πολέμησε και πέθανε για μία συνύπαρξη όπου οι άνθρωποι θα είναι αληθινές υπάρξεις, με την ύψιστη αξιοπρέπεια που τους αναλογεί, έχοντας διασωθεί επιτέλους όχι μόνο από την οικονομική αλλοτρίωση που τους προξένησαν τα καθεστώτα εκμετάλευσης, αλλά επίσης και από εκείνη την άλλη αλλοτρίωση, την πιο επικίνδυνη και τρομερή, γιατί δύναται να διαρκέσει και πέρα από εκείνη την απατηλή κοινωνική επανάσταση που αποτελεί η επιστημονική αλλοτρίωση, η οποία οδηγεί τον κόσμο σε έναν τερατώδη μηχανισμό από ρομπότ.
Ο Γκεβάρα θα είχε αρνηθεί δυναμικά αυτή την κατάληξη, στο όνομα του διαλεκτικού υλισμού του, όμως η άρνησή του αυτή θα στερούνταν ιστορικής και φιλοσοφικής σημασίας, γιατί αυτό που μας λέει η λογική, όσον αφορά τις συμπεριφορές που υιοθετεί ο άνθρωπος, είναι λιγότερο ισχυρό από αυτό που ενστικτωδώς αλλά δυναμικά μας υπαγορεύουν εκείνοι οι λόγοι τους οποίους ο Πασκάλ αποκαλούσε της καρδιάς. Ούτε εκείνος ως φοιτητής ρίχτηκε στον αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια έχοντας πρώτα διαβάσει Το κεφάλαιο ούτε και περίμενε πρώτα να πειστεί για την εγκυρότητα των αιτημάτων του μαρξισμού, ούτε και τα εκατομμύρια των νέων, που σε αυτόν τον αγωνιώδη κόσμο ακολουθούν τα χνάρια του και κρεμάνε το πορτρέτο του πάνω από το προσκεφάλι τους, τον ακολουθούν με θέρμη, επειδή έχουν πειστεί για την αλήθεια του διαλεκτικού υλισμού. Ο ξεσηκωμός της πλειοψηφίας των ίδιων αυτών νέων εναντίον του χονδροειδούς υλισμού της σοβιετικής κοινωνίας, που σε τελευταία ανάλυση είναι μια ορθόδοξη συνέπεια του μαρξισμού, αποδεικνύει ότι το ζητούμενο είναι κάτι πιο βαθύ και με πολύ μεγαλύτερο αντίκρισμα από ότι οι περιβόητοι οικονομικοί παράγοντες και από αυτή την υπερτίμηση της επιστήμης και της τεχνικής από την οποία υποφέρει η θεωρία.
Και το ότι ακριβώς αυτή η νοοτροπία της αποτελεσματικότητας και της τεχνικής κέρδισε την ψυχή πολλών επαναστατών (ίσως επειδή δεν μπορεί κανείς να πολεμήσει σκληρά έναν πανίσχυρο αντίπαλο χωρίς στο τέλος να μην του μοιάσει) είναι κάτι που κάποιες κριτικές το καταλογίζουν στον Γκεβάρα. Οι κομμουνιστές, που τον εγκατέλειψαν στην τραγική τελική μάχη, τον επέκριναν για τον τυχοδιωκτισμό του, για έλλειψη ρεαλιστικής αντίληψης, για τον αναρχικό ρομαντισμό του. Ναι, είναι πιθανό πως κλεισμένος μέσα σε ένα απόμακρο και ασφαλές γραφείο, στέλνοντας διαταγές δι’ αλληλογραφίας ή με τον ασύρματο, θα είχε φανεί πιο αποτελεσματικός στα μάτια αυτών των επιστημόνων της επανάστασης. Όμως, δεν χωράει αμφιβολία ότι δεν θα είχε αποδειχτεί το ίδιο αποτελεσματικός όσο με εκείνον τον άλλον, τον ρομαντικό και ηρωικό τρόπο, πεθαίνοντας επικεφαλής ενός μικρού χαμένου αποσπάσματος, πολεμώντας μέχρι τελευταίας ρανίδας και μέχρι την τελευταία σφαίρα του όπλου του. Εναντίον της νοοτροπίας των αριθμών και των αρχείων, των γραφείων και των ντικταφόν, διεκδίκησε με τη ζωή του τη θυσία και τη μοναξιά. Ο Γκεβάρα, που αυτοί οι τεχνοκράτες τον διεκδικούσαν, θα είχε ζήσει λίγα χρόνια ακόμα,αυτός που πέθανε επικεφαλής της ομάδας των συντρόφων του, θα ζήσει αντίθετα αιώνια στα λάβαρα και τα σύμβολα.
Γιατί ο θάνατος του έχει ακριβώς την αξία ενός συμβόλου. Και σε αυτή την ορθολογιστική κοινωνία που απέβαλε, λησμόνησε και περιφρόνησε τα σύμβολα, σε αυτή την κοινωνία όπου η αποτελεσματικότητα και η τεχνική έγιναν πιο πολύτιμες από τον ενθουσιασμό και το πνεύμα αυτοθυσίας, μπορεί πράγματι κανείς να προσάψει στον Γκεβάρα έναν παράφορο ρομαντισμό. Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο ρομαντισμός, είναι αλριβώς αυτή η ηρωική και μοναχική εικόνα, αυτά είναι εκείνα που ξυπνούν την ελπίδα, το κουράγιο και την πίστη σε εκατομμύρια μεγαλόψυχους νέους στις τέσσερις άκρες της γης.
Ας αφήσουμε τους Αμερικάνους να μιλάνε για αποτελεσματικότητα. Ας αφήσουμε τον Μακναμάρα να μιλάει για το Βιετνάμ με ορολογία επιχειρηματία, υπολογίζοντας το κόστος σε δολάρια για κάθε Βιετκόνγκ που πέφτει νεκρός για την πατρίδα του. Από την ανόητη σκοπιά του είναι συνεπής, μιας και σε τελευταία ανάλυση αποτελεί μέρος εκείνου του παραδείγματος ποσοτικού πολιτισμού που εκπροσωπεί η χώρα του. Όμως οι ηρωικοί Βιετναμέζοι δεν λειτουργούν με αυτην την αριθμητική, και αποδεικνύουν με το ολοκαύτωμα τους πως οι ανθρώπινες αξίες είναι ποιοτικές, πως η πίστη είναι πιο δυνατή από τον αριθμών των πολυβόλων, πως η ελπίδα είναι πιο ισχυρή από τη φιλοδοξία των εμπόρων, πως η αξιοπρέπεια είναι πιο ανθεκτική από το αισχρό και αιματηρό πείσμα των επιχειρηματιών.
Έτσι,λοιπόν, και όποιες κι αν ήταν οι δικές του ψευδαισθήσεις ή θεωρίες σχετικά με την υπεροχή των οικονομικών παραγόντων στην ιστορία, νομίζω πως ο αγώνας του Γκεβάρα εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών υπήρξε ο αγώνας του Πνεύματος εναντίον της Ύλης. Και ότι κατά τον ίδιο τρόπο που τον περασμένο αιώνα μεγάλοι στοχαστές πίστευαν πως ερμήνευαν ψυχρά τις υλικές αιτίες της αδικίας σε μακροσκελείς πραγματείες, που στην πραγματικότητα ξεσήκωναν τους μεγαλόψυχους ανθρώπους, χάρη στη φλογερή διεκδικητική δίψα τους, χάρη σε εκείνη τη θέρμη με την οποία οι σελίδες τους αναπολούν τις αρετές μιας ιπποτικής κοινωνίας, ισοπεδωμένης από τους αγιογδύτες έτσι και στη βασανισμένη εποχή μας ένα παλικάρι που σε προσωπικό επίπεδο δεν είχε ανάγκη από τίποτα, κάποιος που είχε γεννηθεί, όπως εκείνοι οι στοχαστές, στους κόλπους μιας προνομιούχας οικογένειας, ρίχτηκε στον αγώνα παρακινημένος από ρομαντικά ιδεώδη, και , παρόλο που τον απασχολούσαν τα νούμερα της παραγωγής, σε κάποια κρίσιμη καμπή της κουβανικής οικονομίας, αρνήθηκε να ενθαρρύνει την παραγωγή μέσω υλικών πριμ, υποστηρίζοντας πως ήταν απαραίτητο να αλλάξει η νοοτροπία των μαζών για να φτάσουμε κάποτε στον καινούργιο άνθρωπο στον οποίο η επανάσταση στόχευε, επιστρατεύοντας αποκλειστικά και μόνο τον επαναστατικό ενθουσιασμό, τον πατριωτισμό, την ανιδιοτελή προσπάθεια και την πίστη που κινεί βουνά. Μπορεί να επικαλεστεί κανείς -και σίγουρα έτσι ειπώθηκε- πως αυτές οι ιδέες στερούνται λογικής. Όμως, ποιός έχει αποδείξει πως η λογική είναι αυτή που κινεί τα βουνά;Ίσως νικημένος από μια πραγματικότητα που δεν αποδέχτηκε, προτίμησε να φύγει από το αγαπημένο του νησί, αφήνοντας εκεί τη γυναίκα του, τα μικρά παιδιά του, τους συντρόφους του από τη μάχη της Σιέρα Μαέστρα: “Τους ανθρώπους που εγώ αγαπώ”, όπως ο ίδιος το είπε στο πικρό γράμμα του αποχαιρετισμού. Και στο γράμμα που στέλνει στους γονείς του στην Αργεντινή, ανάμεσα σε τρυφερά λόγια γεμάτα χιούμορ που, με τη συνήθη ντροπαλοσύνη του μετρίαζαν τις μεγάλες αρχές του, γράφει:”Αγαπημένοι μου γέροι, και πάλι αισθάνομαι κάτω από τα τακούνια μου τα πλευρά του Ροσινάντε, ξαναπαίρνω το δρόμο με την ασπίδα υπό μάλης”. Να ποιο ήτα το κρυφό ιδανικό του, ειρήσθω εν παρόδω και εν είδει αστείου: ο Δον Κιχώτης. Ο άνθρωπος με την αγνή καρδιά, ετοιμοπόλεμος και με αήττητο θάρρος, όχι μόνο για να αντιμετωπίσει τη μετριότητα των βολεμένων και εχεφρόνων, έτοιμος να πολεμήσει εν μέσω χαχανητών για τους απόκληρους, για τους ταπεινωμένους και αναξιοπαθούντες. Το ιδανικό ενός Ισπανού ιππότη, ενσαρκωμένο τώρα σε έναν άνθρωπο που πριν από όλα ήτα ακριβώς αυτό:
ένας φτωχός ευγενής από μια αθάνατη ράτσα, ένας νέος, άρρωστος και μεγαλόψυχος ευγενής, έτοιμος να αντιμετωπίσει τους ισχυρούς και μικρόψυχους.
Παραμένει πάντα ζωντανός…
Συζήτηση με τον Λουίς Πράδο, σύμβουλο της κουβανικής Πρεσβείας στην Αθήνα
Ο Τσε παραμένει στις καρδιές των Κουβανών, βρίσκεται και σήμερα δίπλα τους, στην εργασία, στις σπουδές και σε κάθε τομέα της ζωής του λαού. Είναι ακόμα ζωντανός, γιατί το προσωπικό του παράδειγμα εμπνέει, παγκόσμια, μεγάλους και μικρούς, οι ιδέες του παραμένουν επίκαιρες, σε μια εποχή όπου ο ιμπεριαλισμός σηκώνει κεφάλι, οι λαοί πεινάνε, δεν έχουν σπίτια να μείνουν, χάνουν και δε βρίσκουν δουλιά, καταπατιούνται τα δικαιώματά τους, η εκπαίδευση και η υγεία γίνονται ολοένα προϊόντα πολυτελείας.
“Η Σάντα Κλάρα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Είναι η πόλη, όπου ο Τσε έκανε την τελευταία επιτυχία στα χρόνια της Επανάστασης, ενάντια στον δικτάτορα στα τέλη του 1958. Ο αγώνας ξεκίνησε στη Σιέρα Μαέστρα, με σκοπό να διασχίσει τη χώρα και να φτάσει στην Αβάνα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να εξαπλωθεί σε όλη τη χώρα ο ξεσηκωμός. Υπήρξαν δύο μέτωπα – του Τσε και του Καμίλο. Οταν τελικά έφθασαν στη Σάντα Κλάρα (στο κέντρο της χώρας), ο δικτάτορας κατάλαβε σε ποια θέση βρισκόταν και προτίμησε, να διαφύγει από τη χώρα, όσο ήταν ακόμα καιρός, στέλνοντας παράλληλα ένα τρένο γεμάτο με στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν τους επαναστάτες. Το τρένο όμως αυτό καταστράφηκε από τον Τσε και τους συντρόφους του. Ετσι, η Επανάσταση νίκησε, πριν ακόμα προλάβουν να φτάσουν οι επαναστάτες στην Αβάνα”.
Μας οδηγούν οι πράξεις του
“Ωστόσο, πιστεύουμε ότι ο καλύτερος τρόπος για να τον θυμόμαστε είναι οι ίδιες οι πράξεις, που έχουν κάνει οι απλοί άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια και ο αγώνας που δίνουν καθημερινά, ώστε να συνεχίσουν τον αγώνα που έκανε ο Τσε. Τον Τσε Γκεβάρα τον θυμούνται οι άνθρωποι κάθε μέρα, όταν δουλεύουν, σπουδάζουν ή σε κάθε στιγμή της ζωής τους, όταν παλεύουν για να λυθούν τα προβλήματα και αγωνίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό”, πρόσθεσε ο σύμβουλος της Πρεσβείας της Κούβας.
“Το γεγονός ότι ο Τσε Γκεβάρα παραμένει για μας ακόμα και σήμερα ζωντανός, έχει να κάνει με το ότι κατάφερε να γίνει ο πιο αξιαγάπητος άνθρωπος στην Κούβα σε λιγότερο από 10 χρόνια, εξαιτίας του χαρακτήρα του, του προσωπικού παραδείγματός του, της ικανότητάς του να πλησιάζει τους πολίτες, του τρόπου που μιλούσε στους εργάτες, στους αγρότες, στους φοιτητές, του ενδιαφέροντός του για όλα τους τα προβλήματα. Είχε μια απίστευτη ζωντάνια και θεωρούσε τα προβλήματα των άλλων σαν τα δικά του. Κατάφερε, στα λίγα μόλις χρόνια που έμεινε στην Κούβα, να εξελιχθεί σε ένα από τα πιο βασικά στελέχη της Κούβας. Ο Φιντέλ, ο Τσε και ο Καμίλο είναι, μπορούμε να πούμε, από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της Κούβας, χωρίς βέβαια να αποκλείουμε και άλλους, όπως είναι ο Ραούλ Κάστρο. Ωστόσο, αυτοί οι τρεις ξεχωρίζουν με το χαρακτήρα τους, το προσωπικό τους παράδειγμα και την απλότητά τους.
Εγώ ήμουν 12 χρονών όταν μάθαμε ότι τον δολοφόνησαν. Θυμάμαι την ομιλία του Φιντέλ Κάστρο στην πλατεία της Επανάστασης. Κανείς από τους συγκεντρωμένους δεν μπορούσε να πιστέψει πως ο Τσε δεν υπήρχε πια. Ηταν ένας άνθρωπος – κομμουνιστής, που ήταν παρών σε κάθε δραστηριότητα των Κουβανών – στην εργασία, στις σπουδές, στην οικονομία.
Ο Τσε παραμένει σήμερα για μας ακόμα ζωντανός. Μπορούμε να πούμε πως αναστήθηκε και εμπνέει όλη τη νεολαία του κόσμου. Ο Τσε εμπνέει την επαναστατημένη νεολαία σήμερα, επειδή οι ιδέες του είναι όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρες. Οι λαοί βλέπουν την αδικία να μεγαλώνει καθημερινά και οι ιδέες και η ζωή του Τσε Γκεβάρα τούς δείχνουν πως χρειάζεται να παλέψουν να αλλάξουν την κοινωνία τους”, κατέληξε ο Λουίς Πράδο
Theo,
ένα site “a small world” το ξέρεις? Έχει και εκεί μία συζήτηση για τον Τσε και εκφράζουν τις απόψεις τους. Αν έχεις λογαριασμό, μπες να δεις τι λένε για τον Τσε!!!
Μακάρι να μπορούσαν να μπουν όλοι (είναι μόνο για μέλη) και να δουν τι πιστεύουν ΣΗΜΕΡΑ μερικοί για τον Τσε. Παραθέτω μερικές απόψεις:
“Hate Che remembering the suffering he imposed to us for so long and the legacy of violence he left in our continent”.
“I am glad is his “anniversary” and no longer his “birthday”
“He was a terrorist who photographed well. No one in their right mind can reasonably salute a terrorist”.
“Yeah, let’s celebrate Che’s 40 years living in Hell!”
“I visited Cuba 5yrs ago.. Cubans are really nice but based on their own definition of what they would consider libre – none of them qualified as such”.
Η αλλαγή από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό δεν θα γίνει με την συνένεση των αστών.
Καμία επαναστατική αλλαγή δεν έγινε με την σύμφωνη γνώμη της τάξης που έχανε την εξουσία.
Η κυρίαρχη κάθε φορά τάξη , η αστική εν προκειμένο , δεν εξουσιάζει μόνο οικονομικά αλλά και ιδεολογικά. Γιαυτό και δεν είναι παράξενο που αντιδραστικές αντιλήψεις και αντεπαναστατικές συμπεριφορές βρίσκεις και σε λαικά στρώματα. Πόσο μάλλον σε μεσοαστικά.
Τα στρώματα που κατέχουν ιδιοκτησία , μικρή ή μεγάλη , είναι εν δυνάμει αντεπαναστατικά.
Οι γνωστοί μας νοικοκυραίοι.
Στο πρόσφατο παρελθόν της πατρίδας μας τους συναντήσαμε να αφορίζουν την επανάσταση του 1821 , να φοβούνται τους ρακένδυτους αλλά ξύπνιους πρόσφυγες του 1922 , να στηρίζουν το ιδιόνυμο του Βενιζέλου , να ανδρώνουν τις κατοχικές κυβερνήσεις(Τσολάκογλου , Εβερτ} και τους γερμανοντυμένους , να χτίζουν περιουσίες μεταπολεμικά και να αποτελούν την πολυπληθή βάση των πραξικοπημάτων (Παπάγος , Παπαδόπουλος). Κι όμως επρόκειται για απλούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Σε μια επαναστατική κατάσταση αυτοί πως θα αντιδρούσαν??
Η επανάσταση εάν τους αντιμετωπίσει θα πρόκειται για προσωπική άσκηση βίας ή για ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ?
Νομίζω ότι ο Τσε , ο Φιντέλ , ο Λένιν , ο Στάλιν το ήξεραν καλά. Είναι ταξικός πόλεμος.
Το 1821 ήταν ταξική επανάσταση? Και το 1922 ταξικός πόλεμος? Για το ΚΚΕ μάλλον ήταν βέβαια, γι’ αυτό και έσπευσε να διαλαλήσει το πόσο χάρηκε (!!!) που ητήθηκε η Ελλάδα, αμέσως μετά την καταστροφή της!
Όσο για τους ΚΚΕδες που πλούτιζαν επί Παπαδόπουλου, πολλά έχουν λεχθεί απο δημοσιογράφους, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε μάθει ονόματα ακόμα…
Α, και κάτι τελευταίο, για να μείνουμε και στα του ποστ, δεν είδα ποτέ κανένα Παπαδόπουλο, Παττακό κλπ να διεκδικούν τον τίτλο του αγίου!
@Leo: Αναρωτιέμαι γιατί συζητούν ακόμα μαζί σου. Αφού επανέρχεσαι με τα ίδια και ίδια και ένας κύκλος που δεν προσφέρεις τίποτα στο διάλογο. Εδώ μέσα έχω βρει πολλούς με αντίθετες απόψεις με μένα και μου πρόσφεραν διεύρυνση γνώσεων. Ίσως και αυτοί να έμαθαν κάτι παραπάνω (ξέρω σίγουρα έναν που πόσταρε και κάτι από εδώ)
Η διαφορά για την αγιοποίηση του ΤΣΕ είναι επειδή είναι λαϊκός ήρωας. Ενώ ο Παπαδόπουλος ήταν κάποιος που καταδυνάστευσε τον ελληνικό λαό. Και μπορεί τους εχθρούς του να τους δολοφόνησε όπως λες αλλά αυτούς που υπερασπιζόταν ήταν η μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Για αυτό τον έχουν αγιοποιήσει ώστε να κρύψουν την άλλη του πλευρά. Την επαναστατική. Αυτό έλεγα εξαρχής.
Θα τους βόλευε να ήταν και ο ΤΣΕ ένας λαϊκός μύθος όπως ο Ρομπέν των δασών. Κάποιος που η εξουσία του τον χαρακτήριζε κλέφτη και οι φτωχοί προστάτη. Μόνο που ο ΤΣΕ δεν κατέληξε να γίνει ένα με το παλάτι…Αλλά πέθανε στον Αγώνα…
Καρπίδη,
η συλλογιστική σου έχει τα εξής λάθη, τα οποία θα μπορούσες ίσως να διακρίνεις αν δεν ήσουν προκατειλημμένος απέναντί μου:
1) άγιος=άμεμπτος. Βέβαια, κανένας άνθρωπος δεν είναι άμεμπτος αλλά αυτός που τείνει πιο κοντά στο να είναι κάτι τέτοιο, αυτός και καθ΄υπερβολή μπορεί να αποκληθεί άγιος. Συλλογιστική πάντως που “αγιοποιεί” μία πτυχή για να κρύψει μία άλλη “διαβολική”, συγγνώμη αλλά δεν έχω ξανασυναντήσει.
2) άλλο πράγμα ο θάνατος στη μάχη (οπότε και μιλάμε για επανάσταση) και άλλο πράγμα οι ομαδικές εκτελέσεις όταν η επανάσταση έχει πλέον εδραιωθεί. Και μη λες ότι είπα εγώ ότι δολοφόνησε. Άλλος το είπε και εγώ το διόρθωσα σε “εκτέλεσε”, γιατί περί αυτού επρόκειτο.
Τελικά, το καλύτερο που θα μπορούσε να προκύψει από το συγκεκριμένο ποστ είναι να διερευνηθεί το μέτρο (εις βάρος των λίγων) μέχρι το οποίο μπορεί να φτάσει η υπεράσπιση των πολλών. Και επίτρεψέ μου να σου πω ότι αυτός ο προβληματισμός θα ήταν ό,τι σημαντικότερο θα μπορούσε να προκύψει από το ποστ αυτό. Αλλά απ’ό,τι φαίνεται, θεωρείς ότι εγώ λέω τα ίδια και τα ίδια ενώ αυτοί που απηύθυναν επανειλημμένα “συντροφικούς χαιρετισμούς” στα ισπανικά στον Τσε έβαλαν ένα μεγαλύτερο λιθαράκι στην κριτική προσέγγιση της αγιότητάς του…
Ας είναι…
Ο ΤΣΕ αν δεν κάνω λάθος κατάλαβε το σκοπό του Κάστρο και τον εγκατέλειψε. Οπότε δεν είναι ανάγκη να υποστηρίζεται πως συνέβαλε στη διαμόρφωση του πολιτεύματος στην Κούβα. Και έπειτα ένα έχω να πω καλύτερα που έφυγε νωρίς γιατί:
“Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΙΑΦΘΗΡΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ!!!”;)
o che itan ena atomo me ena oneiro. stin epoxi ekinin sigoura enas apo tous proodeutikous. gia na leme tin alithia totes mono auti eixan kapou ena idos proxorimenis esthisis dimokratias. sigoura exei o koutz dikio omos. an pote o che kathotan se psili karekla kai autos tha ginotan enas autharxikos diktator.
tora an o che eixai diafores me ton kastro den gnorizo toso kala tin istoria. pantos o kastro akomi milai gia auton san na tou einai kapios agios. stin pragmatikotita omos pou stekete me tin apopsi tou den tha mathoume pote isos.
paidia eim ena koritsi 15 xronwn kai o che ein idolo gia mena gt oxi mono eipe tc ideec tou alla eixe to 8aroc kai tn dunamh na tc upocthri3ei..
kai twra ti? vgainei o ka8e an8rwpakoc pou ein prockollhmenoc ctc apopceic tou kai dn 8elei na dei tpt parapera na milicei gia tn che pou einai enac laikos hrwac(opwc leei kai o karpidhs) irwac oxi mu8oc!(opwc pali pl cwcta leei o karpidhc)..Ok rr paidi mou exc kai ec tc apopceic cou,dektwn, alla dn boreic na apethc me to zori na exn kai oloi oi alloi ta idia apictevw kai ta idia eidanika me ecna,ecna borei na cou arecei to kratoc pou zoume px kai na mn 8ec na adidaraceic gt fovacai(kai logiko ein) alla kapoion allon olo auto pou prepei na upoctoume ka8umerina ka eidika oi neoi,borei na tn pnhgei kai na 8elei na adidracei,alloc borei kai to knei,antidraei rr paidi mou opwc o che(dn milaw gi ato kratoc twra to genikevw,to kratoc htn apla paradeigma)alloc omwc fovatai.ka8e an8rwpoc exei oria,kai auta ta oria ta exm valei emc gt fovomacte..O che oxi mono perace ta oria tou alla kai tc fovouc tou(gt ti nomizetai autoc dn fovotan?)
Tn epomenh fora pou 8a ckeftei opoiocdhpote na pei kati gia tn che ac ckeftei eg 8a to ekana auto.?(gt tou che dn tou elupe kai tpt mia xara ploucioi htn oi gonoic tou kai mia xara giatroc 8a ginotan allo pou apofachce na polemhcei gia to klo ollon.)|Kai kati allon please phgenetai lg parapera ta oria cc knei klo.
YG:sorry pou ta eipa lg xuma alla etc exw ma8ei.