Το υπουργείο πολιτισμού στηρίζει το θέατρο;
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, Μ.Μ.Ε, πολιτική, Τέχνη
Είναι ευρέως γνωστό πως το θέατρο πια πεθαίνει. Ο λόγος γιατί όποτε ανεβαίνει ποιοτική παράσταση τελικά μένει στην αφάνεια αφού η μη εμπορικότητα της όλης διαδικασίας οδηγεί τους θιάσους να έχουν ακριβό εισιτήριο και στην πραγματικότητα απαγορευτικό για τον περισσότερο κόσμο. Πολλοί θα πουν πως την ίδια ώρα τα μπουζούκια είναι γεμάτα αλλά αυτό δεν είναι αντιπροσωπευτικό αφού πολύς κόσμος θα ήθελε να πάει θέατρο αλλά τελικά δεν πηγαίνει έξω λόγω των οικονομικών του δυσχερειών. Μια έξοδος στο θέατρο μπορεί να κοστίσει για δύο άτομα 30 με 50 € και ενώ είναι ψυχαγωγία δεν γίνεται διασκέδαση(με την κυριολεκτική έννοια). Άρα ο πνιγμένος στα προβλήματα κόσμος είναι λογικό να το αποφεύγει.
Πριν 15 χρόνια θυμάμαι πολύ πιο γεμάτα τα θέατρα γιατί έδιναν τα ταμεία εισιτήρια. Όμως πια αυτό έχει σταματήσει αφού τα οικονομικά των ταμείων πια δεν μπορούν να καλύψουν αυτό το κόστος. Σε αυτό τελικά τι κάνει το υπουργείο πολιτισμού; Πέρα από το να υπάρχουν μίζες και χρηματοδοτήσεις σε ημέτερους μήπως τελικά θα έπρεπε να δίνει στα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα εισιτήρια;
Όμως το υπουργείο πολιτισμού αντί να είναι πολιτισμού έχει καταντήσει υπουργείο της ρεμούλας και της απάτης και τα ΜΜΕ αντί να ασχολούνται με αυτό ασχολούνται με τα ροζ σκάνδαλα. Εμένα δεν με ενδιαφέρει αν η Τσέκου έκατσε στο Ζαχόπουλο, με ενδιαφέρει όμως που μοίρασε ο Ζαχόπουλος τα κονδύλια και με ποια κριτήρια! Μπορούν να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα; Αν όχι, για άλλη μια φορά θα πω πως η ενημέρωση από τα Μ.Μ.Ε είναι άθλια…
photo via y haydnseek
No related posts.
Feed
Νομίζω ακόμα δίνονται εισιτήρια για θέατρο από την Εργατική Εστία.
Γιάννη δεν είμαι σίγουρος πάντως στον οίκο ναύτου που ανήκει ο πατέρας μου έχουν κοπεί. Επίσης μέχρι πριν λίγα χρόνια το είχε κόψει και η εργατική εστία (δεν ξέρω αν το επανέφερε) γιατί ο πατέρας μου έπαιρνε και της θείας μου από την εργατική εστία.
Karpidi,
Εάν η προσέλευση στο θέατρο χαρακτηριστεί ως δείκτης της πολιτιστικής υποκρισίας μιας κοινωνίας, αδυνατώ να καταλάβω την οργή σου. Απλά: οι χoρτασμένοι από την κατανάλωση αναζητούν μόνο το “WC” – ακόμα κι αν βρεθούν στο “THEATRE”. (physiology, you know…)
Στην ΕΣΣΔ το θέατρο (μιλώ για “φιλελεύθερες κιλήδες” της Μόσχας και του Λένινγκραντ, ειδικά την περίοδο 1954-1964 και πάντα υπό τον έλεγχο του υπουργείου “Πολιτισμού”) ήταν η πολιτιστική λύτρωση των διανοούμενων και της νεολαίας (η τελευταία αυτοεξαιρείται από το ~1980, με τα σοβιετικά ροκ συγκροτήματα (“Ακβάριουμ”, “Κινό”, …) να ικανοποιούν τη ζήτηση για “fresh air”). Η δράση στη θεατρική σκηνή, ως κωδικοποιημένη κριτική του υπάρχοντος συστήματος, βοηθούσε την αντοχή στη σκηνή της σοβιετικής ζωής.
Αν στη συνείδηση της κοινωνίας δεν υπάρχει “απαγορευμένος καρπός”, δεν θα υπάρχει ώθηση προς διάφορες πηγές ικανοποίησής του.
Οπότε, consumers, ελάτε καλύτερα να απολαύσουμε το νέο blockbuster “Μη σκέφτεσαι – κι όλα θα πάνε καλά!”. Γιατί όχι; Μας λείπει τίποτα; No. Κι αν λείπει .. μην καθυστερούμε, το αποκτάμε Γ Ρ Η Γ Ο Ρ Α !!! Στην αντίθετη περίπτωση κινδυνεύουμε να βρεθούμε στα μέρη που απεικονίζει η φωτογραφία κι ακόμα χειρότερα… να ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ.
Το επιχείρημα ότι κόσμος δε θέλει το θέατρο με απόδειξη αυτούς που πηγαίνουν στα μπουζούκια είναι αστείο. Και είναι αστείο γιατί τα ακριβά εισητήρια είναι απλά εμπορικό κόλπο στο οποίο δε θέλει να επέμβει το ΥΠΠΟ, αφού προτιμά να αφήνει την αγορά ελεύθερη, αλλά και την αμορφωσιά να κυριαρχεί. Ο κόσμος θα πήγαινε στο θέατρο και θα άφηνε τα μπυοζούκια αν αντιλαμβανόταν την αξία του. Είναι θέμα πολιτικής, είναι θέμα προβολής και καλλιέργειας καλλιτεχνικής συνείδησης. Όταν από παντού διαφημίζονται τα σκυλάδικα και ο εν λόγω τρόπος διασκέδασης είναι λογικό ο κόσμος να απομακρύνεται από το θέατρο. Στην εποχή της υποκουλτούρας το θέατρο θνήσκει και το ΥΠΠΟ απλά αδιαφορεί.
Ότι το θέατρο πασχίζει για να επιβιώσει οικονομικά είναι αλήθεια. Ότι πεθαίνει, όμως, δεν είναι αλήθεια. Εξακόσιοι περίπου νέοι ηθοποιοί αποφοιτούν ετησίως από θεατρικές σχολές και εργαστήρια. Πέραν των προβεβλημένων τηλεοπτικών ονομάτων που κατοικούν στις πρώτες σειρές της μαρκίζας των εμπορικών θιάσων, υπάρχει τριψήφιος αριθμός ομάδων, επαγγελματικών κι ερασιτεχνικών, που ανεβάζουν κάθε λογής παραστάσεις διαρκώς. Τα ΜΜΕ δεν προβάλλουν το έργο αυτών των ομάδων και το ΥΠΠΟ δεν τις χρηματοδοτεί – το να λέμε, όμως, ότι το θέατρο πεθαίνει όπως “είναι ευρέως γνωστό” είναι μια λανθασμένη γενίκευση: η απουσία χρηματοδότησης ή πολιτικής βούλησης για δημόσια στήριξη της θεατρικής δημιουργίας (και κάθε δημιουργίας, φυσικά) δεν σημαίνει ότι υπάρχει και απουσία δράσης. Και δυναμικό υπάρχει, και ιδέες, και πρωτοβουλίες, και έργο. Θα πρότεινα για μερικά στοιχεία να ανατρέξεις στο http://omadestheater.blogspot.com/ όπου στεγάζεται διαδικτυακώς μια προσπάθεια συντονισμού άστεγων και άφραγκων θεατρικών ομάδων, οι οποίες επιμένουν, όμως, και παρουσιάζουν κάθε χρόνο την καινούργια τους δουλειά.
Παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το θέατρο κι εγώ δε θα συμφωνήσω οτι πεθαίνει. Σίγουρα όμως αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση οι θεατρικές παραστάσεις όλο και θα μειώνονται και αυτό θα έχει πρώτα απ’ όλα αρνητικές επιπτώσεις για τους ηθοποιούς που εργάζονται στο θέατρο.
Γενικά νομίζω οτι η παρακολούθηση όχι μόνο θεατρικών παραστάσεων άλλα και άλλων μορφών τέχνης είναι ένα δείγμα της πολιτιστικής ανάπτυξης του λαού μιας χώρας. Για μένα το πρόβλημα δεν ξεκινάει απλά από το οικονομικό-το οποίο όντως είναι ένα αγκάθι αφού για να πάει μια οικογένεια στο θέατρο θέλει τουλάχιστον 80-100 ευρώ- αλλά κυρίως από τις συνθήκες ζωής. Δηλαδή, όταν τρέχεις απ’ το πρωι ως το βράδυ, όταν σε τρώει το άγχος, είναι απολύτως λογικό να προτιμήσεις κάτι πιο εύπεπτο. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου οτι με τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής υπάρχουν οικογένειες που περιμένουν ουσιαστικά το Σαββατοκύριακο για να επικοινωνήσουν και είναι λογικό να μην πηγαίνουν στο θέατρο που η επικοινωνία γενικά είναι αδύνατη. Το ίδιο συμβαίνει και με τη νεολαία, αφού αν έχεις ένα διήμερο για να δεις τους φίλους σου, ε, τότε λογικά δε θα πας στο θέατρο αλλά κάπου που μπορείς να μιλήσεις.
Επίσης πρέπει να δούμε και τι συμβαίνει μέσα στα σχολεία. Γενικά καμιάς μορφής τέχνη δε στηρίζεται αφού πλέον το σχολείο είναι καθαρά μηχανισμός προετοιμασίας υποψηφίων για τις πανελλήνιες εξετάσεις. Ακόμα και οι περισσότερες σχολικές εκδρομές γίνονται σε χώρους που δεν έχουν καμιά σχέση με τον πολιτισμό, με αποκορύφωμα φυσικά τις “εκπαιδευτικές” πενθήμερες και τριήμερες εκδρομές.
Τελειώνοντας λοιπόν θα ήθελα να τονίσω οτι κατά τη γνώμη μου ο μαρασμός των τεχνών είναι επακόλουθο μιας εποχής που οι περισσότεροι τρέχουν και δε φτάνουν, ο ελεύθερος χρόνος περιορίζεται και η τσέπη φυσικά έχει αρχίσει να αδειάζει πολύ πιο εύκολα απ’ οτι παλιότερα. Όσο για το τι κάνει το υπουργείο πολιτισμού καλύτερα να μη το σχολιάσω. Είδαμε τις τελευταίες βδομάδες πολύ καλά τι κάνει. Μπίζνες με τους αρχαιολογικούς χώρους!
@ Karpidis,
(Άσχετη με το περιεχόμενο του post η παρέμβαση μου αλλά έχω μια απορία και δεν ξέρω που αλλού να τη θέσω).
Επέτειος του θανάτου του Λένιν σήμερα (21 του Γενάρη του 1924). Δεν θα ‘πρεπε φίλτατε Karpidis να αναρτήσει κανένα επετειακό post; Ο Στάλιν άξιζε τέτοιας τιμής ο Λένιν όχι;
Anef_plaisiwn
Δευτέρα 21/1/2008 – 6:06 μ.μ.
@Anef_plaiswn: Καταρχήν αν έχεις προσέξει γράφω συνήθως μετά τις 10. Κατά δεύτερον για το 2007 έγραψα και για το Λένιν Σαν σήμερα ο θάνατος του Λένιν. Φέτος θα το σκεφθώ αν θα γράψω ξανά…
Είναι από τις λίγες φορές που δε θα συμφωνήσω καθόλου με τον Καρπίδη. Το θέατρο δε πεθαίνει καθόλου!Έτσι λέγεται, αλλά ειδικά φέτος υπάρχουν πάρα πολλές παραστάσεις! 171 στο νούμερο! πώς γίνεται και υπάρχουν τόσοι θίασοι αν δεν πηγαίνει ο κόσμος;; υπάρχουν και φοιτητικά εισητήρια, και η λεγόμενη λαική, προσκλήσεις δίνονται σε πολλούς δημοσίους υπαλλήλους(πέρυσι έτσι πήγα στο θέατρο της Κάτιας Δανδουλάκη, με πρόσκληση που μου έδωσε η μητέρα μου), φέτος έχω ήδη πάει σε 3 παραστάσεις και ειδικά στις 2 το θέατρο ήταν κατάμεστο! και δε νομίζω καρπίδη να θεωρείς μη ποιοτική παράσταση τον Δον Ζουν στο Σόχο για παράδειγμα, δε θέλω να κάνω διαφήμιση αλλά είναι η τελευταία που είδα και ήταν πολύ καλή. Επίσης υπάρχουν πολλές παραστάσεις για τις οποίες υπάρχει μειωμένο εισητήριο για ηλικίες κάτω των 25 και ανω των 65.(αν ξεπεράσατε τα 24….περιμένετε τα 65…χαχα!). Γενικά στο θέατρο υπάρχουν πολλές αξιόλογες παραστάσεις και δε λέω ότι τα εισητήρια 23,24 ευρώ δεν είναι ακριβά. Η άποψή μου όμως, είναι ότι όλα σε θέματα ψυχαγωγίας-διασκέδασης είναι θέμα προτεραιοτήτων. Αν θες να πας σε μια παράσταη θα κάνεις οικονομία από άλλα, κόβεις 2-3 καφέδες και πας…
@imwrong: Μακάρι να είμαι λάθος. Όμως το ότι βγαίνουν ηθοποιοί και υπάρχουν τόσοι θίασοι (που στην πραγματικότητα δεν είναι βιώσιμοι) δεν δείχνει πως το θέατρο δεν πεθαίνει. Οι θεατές είναι αυτοί που κάνουν το θέατρο να ζει.
@mimi: Επίσης το ίδιο για τις παραστάσεις δεν ισχύει… Και οι αθλητικές εφημερίδες είναι πάρα πολλές στον αριθμό αλλά δεν θες να μάθεις πως πληρώνονται οι αθλητικογράφοι και ούτε για τις εφημερίδες που κλείνουν… Συμφωνώ μαζί σου όμως σε αυτό που έγραψα είναι πως αυτά που γράφει ο φίλος Άγνωστος Χ πως από τη μία το οικονομικό από την άλλη οι ρυθμοί της ζωής τελικά οδηγείται ο κόσμος να αποφεύγει το θέατρο. Και μην κοιτάς τις 3 παραστάσεις που πήγες… Γιατί είναι μόλις 1,7% των παραστάσεων.Και γω ήθελα να πάω στο caveman αλλά δεν υπήρχαν εισιτήρια αλλά δεν είναι απόδειξη… Θυμάμαι το 2004 που έπαιζε ο Μεσσάλας το ημερολόγιο ενός τρελού και παρόλο που έδινε προσκλήσεις σε όλους για εισιτήριο 10€ δεν πήγαινε ο κόσμος. Και ο λόγος ήταν και ότι θέλει να διασκεδάσει και όχι να ψυχαγωγηθεί… Για αυτό χρειάζεται το ΥΠΠΟ να στηρίξει το θέατρο…
Υ.Γ: Όποιος δεν έχει δει το ημερολόγιο ενός τρελού να πάει να το δει (παίζεται ξανά)
Δεν ξέρω ποιος παίζει “το ημερολόγιο ενός τρελού”, αλλά πριν μερικά χρόνια που το είδα με τον Καρακατσάνη ήταν φοβερό! Όντως καλή επιλογή. Είσης σε κάτι πιο ελαφρύ-μια και πιάσαμε τις προτάσεις για θεατρικές παραστάσεις- είναι το “Σαρδέλες Σαδάμ”, κωμωδία που αγγίζει τα όρια της παρωδίας. Εγώ είχα δει και την τηλεοπτική του εκδοχή (Noises off λεγόταν) η οποία μου άρεσε περισσότερο αλλά και σαν θέατρο καλή είναι.
@Karpidi: δε συμφωνώ μαζί σου, καταρχάς όλοι από τις εμπειρίες μας κρίνουν. Πίσω από κάθε θίασο υπάρχει ένας επιχειρηματίας, ο οποίος δεν είναι φιλάνθρωπος, άμα μια παράσταση δε πάει την κατεβάζουν, κανείς δε θέλει να χάνει χρήματα. Δε νομίζω ότι ο κόσμος αποφεύγει το θέατρο, και το δικό σου παράδειγμα σε μια περίπτωση αναφέρεται. Άλλωστε έχω την αίσθηση ότι προτιμώνται οι παραστάσεις από πιο νέους ηθοποιούς, δεν αναιρώ την αξία του κυρίου Μεσσάλα και όποιου άλλου σπουδαίου μεγάλου ηθοποιού, αλλά υπάρχουν παραστάσεις νεανικές που έχουν κάνει θραύση με κυρίαρχο κοινό τη νεολαία! Όπως το Νοσφεράτους Διδόντικους ή το φετινό ο Μαρξ στο Σόχο(αν και ο Αντωνόπουλος τα έχει τα χρονάκια του), μονόλογος παρακαλώ, με πολύ νεολαία! Σαφώς και πρέπει να υπάρχει υποστήριξη από το Υπουργείο Πολιτισμού και δίκαιες επιχορηγήσεις, αλλά όχι ότι το θέατρο πεθαίνει…το αρχικό σου συμπέρασμα δεν ισχύει, τουλάχιστον κατ’εμέ και από άλλους που έχουν αφήσει σχόλια.
@mimi: Πάλι κάνεις λάθος πως πίσω από κάθε θίασο υπάρχει ένας επιχειρηματίας. Υπάρχουν πολλοί θίασοι που βάζουν από τη τσέπη τους λεφτά. Και σου έφερα ένα παράδειγμα από τα πολλά, καλύτερα να μιλήσεις με ηθοποιούς για το θέμα του θεάτρου. (επίσης ο Μαρξ στο Σοχο παίζεται νομίζω 2η χρονιά ). Επίσης μπορώ να σου πω πως εκείνη τη χρονιά είχα δει 22 παραστάσεις… στις οποίες μόνο στου εθνικού θεάτρου ήταν γεμάτες και αυτές όχι στην πειραματική σκηνή που είχα δει το παλτό. (εκείνη τη χρονιά είχα δει 3 έργα του Γκόγκολ
)… Αλλά το θέμα δεν είναι οι προσωπικές εμπειρίες αλλά η γενικότερη εικόνα…
@Karpidi: ε ναι δε νομίζω ότι η γενική εικόνα είναι τόσο κακή, προβλήματα υπάρχουν, αλλά όχι και τόσο τραγικά που τα παρουσιάζεις! (ο Μαρξ πάλι νομίζω παίζεται φέτος πρώτη φορά) και ξέρεις από τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός σχηματίζεται μια γενικότερη εικόνα…
Karpidi, ότι προβλήματα υπάρχουν πολλά κανείς δεν το αμφισβητεί, ούτε ο ίδιος ο κόσμος που ασχολείται με το θέατρο. Όμως αυτό που είπα είναι ότι υπάρχουν _πολλοί_ άνθρωποι που ασχολούνται πάνω και πίσω από τη σκηνή κι όχι απαραίτητα από τη θέση του θεατή. Αν και καθόλου ευνοημένοι από τα ΜΜΕ (και κατά συνέπεια και από το κοινό), δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Mimi, παρεμπιπτόντως ο Αντωνόπουλος αν δεν κάνω λάθος είναι τρίτη χρονιά.