ΕΠΙΚΑΙΡΑ

(Σήμερα, 13-6-08, ο υπουργός μεταφορών Χατζηδάκης, ανακοίνωσε πως θα φτιάξει ποδηλατοδρόμους σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, επαρχία)

Α! Τι καλή απόφαση ο Χατζηδάκης πήρε
και πώς μ’ αυτήν, τη δυστυχιά της χώρας όλης ήρε!
Ω! πώς πια όλοι ευτυχείς θα ’μαστε στην Ελλάδα,
που μία κάνει η συννεφιά και δέκα η λιακάδα!..

Ω! Τι μεγάλες αλλαγές στη χώρα που θα γίνουν
τώρα που τ’ αυτοκίνητα οι έλληνες αφήνουν
και ποδηλάτου εφεξής τιμόνι θα κρατούνε-
ήγουν τουτέστιν δηλαδή που θα ποδηλατούνε.!..

Γιατί σαφώς εδήλωσε ο ρέκτης υπουργός μας
πως πλέον να! θα πληρωθεί ο πόθος ο κρυφός μας:
πως η κυβέρνηση εκτός απ’ τους γνωστούς τους δρόμους
θα φκιάσει –το αποφάσισε- και ποδηλατοδρόμους.

Κι αυτό ας γίνει μάθημα σε κάθε αμφισβητία:
η εμβέλεια θα είναι πια της χώρας τεραστία
σε αλκή, σε δόξα, σε ηθική και σε πολιτισμό-
σε όλων τέλος των υγιών πραγμάτων τον εσμό.

Αισίως λοιπόν τα τέσσερα θα γίνουν τώρα δύο
και των τρικύκλων χάνεται το ντούρο ως τώρα τρίο
(κι αν ο Κωστάκης βουληθεί να φάει κανα Λαμπράκη
δε θα χρειάζεται παρά ένα ποδηλατάκι).

Ο έλλην δε θα χρειάζεται πλέον για να τρακάρει
παρά ένα ποδήλατο στην αγορά να πάρει.
και θα συναγωνίζωνται οι νέοι μας οι μόρτες
όχι με μηχανών αλλά με ποδηλάτων κόντρες.

Και ο μικρός Γιωργάκης μας πολύ θα καμαρώνει
που από καιρό πολύν κρατεί ποδήλατου τιμόνι
και σαν ο πρώτος μας σ’ αυτά διδάξας θα επαίρεται
και κάτι θα ’χει έτσι κι αυτός ο δύστυχος να χαίρεται.

Μόνο θα πρέπει ο καψερός μαθήματα να πάρει
σ’ έν’ απ’ τα τόσα τα σχολεία που η χώρα θα φουλάρει
ώστε στα κόλπα να μυηθεί όλα του ποδηλάτου
μη κι αστοχία του καμμιά τον ρίξει πάλι κάτου.

Και τη φορά σπάσει αυτή όχι κανένα χέρι
μα πάθει κάποιο κάταγμα στου κεφαλιού τα μέρη
και ότι άδειο είναι αυτό, μάθει η Ελλάδα όλη,
του μισθωτού καθώς Ρωμιού είναι το πορτοφόλι.

(Ξέρω-υπερβάλλω: σ’ όσα πριν είπα,μη δώστε βάση
γιατί όσο να’ ’ναι, αρχηγός κόμματος για να φτάσει
να ξέρει πρέπει πού ακριβώς μπαίνει το δαχτυλίδι-
στον μέσο; στον παράμεσο; στον λιχανό; στον δείκτη;)

Α! Τα καλά ειν’ αμέτρητα στον τόπο που θα ’ρθούνε
σε σέλλα όταν ποδήλατου οι πολίτες ανεβούνε.
κι όταν κινούν τα πόδια τους σε κύκλους στον αέρα
χωρίς τις σόλες τους ως πριν να φθείρουν κάθε μέρα.

Τότε αυτοκίνητου ακριβού δε θα ’χουμε τη χρεία
και ζέστα θα παράγουμε στης χειμωνιάς τα κρύα-
μόνο με το ποδήλατο-τις ρόδες του γυρνώντας-
ενέργεια θα παράγουμε, ως οικολόγοι ζώντας.

Και ίσως απ’ τη φούργια μας που θα ’χουμε την τόση
το ιερό της ράτσας μας φιλότιμο φουντώσει
και τότε –όλα γίνονται…- η Ελλάς φύγει απ’ τον πάτον
και βιοτεχνία ίσως κι αυτή φτιάξει ποδηλάτων!

Τότε οι κλέφτες –οι υπουργοί κι οι βουλευτές μας λέω-
λιγότερα θα κλέβουνε,ποδήλατου ελέω,
γιατί πού θα τα βάζουνε σπίτι για να τα πάνε;-
στη σκάρα τόσα χρήματα πολλά δεν τα χωράνε.

Καλά το λέγαν μερικοί μεγάλοι εθνικόφρονες
ο Θεός πως την Ελλάδα μας δε θα την εγκατέλειπε.
Και όσοι λεν δε θεωρώ πολύ πως είναι σώφρονες:
«όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε».

Ποδήλατο! Ποδήλατο! Σωτήρα της Ελλάδος!
Με τα στραβά μας θα πλησθεί των σκουπιδιών ο κάδος
κι όλα τα νέα κι ωραία μας τώρα θα ζωντανέψουμε!
Τεταρτοκοσμικότητα! Στον κάδο εσέ θα πέψουμε!

Η Υγεία κτήμα θα γινεί του κάθενός πολίτη,
όλοι κι από ’να δεύτερο θα ’χουμε τώρα σπίτι,
οι τούρκοι ευθύς θα πάψουνε το Αιγαίο να ζητάνε
και οι φτωχοί να εκλιπαρούν δυο ευρώ κάτι να φάνε.

Γραμματισμένοι οι νέοι μας θ’ αφήνουν τα θρανία
και των πλουσίων για κλοπή θα κορεστεί η μανία.
Τα δομημένα ομόλογα θ’ αποξεδομηθούνε
και τα που εγίναν σκάνδαλα θα ξεσκανταλωθούνε.

Οι Τούρκοι θα μας δώσουνε πίσω τη Βόρεια Κύπρο,
το γάλα θα ’χει λιανική δέκα λεπτά το λίτρο,
οι Σκοπιανοί θα πάψουνε λοξά να μας κυττάνε
και Ήπειρο οι Αλβανοί κι Άρτα δε θα ζητάνε.

Ω! Κώστα Χατζηδάκη μας! Θερμά σ’ ευχαριστούμε
που από τούδε και στο εξής πανευτυχείς θα ζούμε!
Κι αν κάποιοι, και ύστερ’ απ’ ΑΥΤΟ, αρχίσουν πάλι γκρίνια,
δε χάνεις-ξανασκέψου το: υπάρχουν και πατίνια.

Γιώργης Χολιαστός
—

(Θέλουν να πάρουν τη ΔΕΗ από τη Νεμέα)

ΝΕΜΕΑ ΚΑΙ ΔΕΗ
ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ ΕΥΚΛΕΗ

Ρε Καραμανλή της πλάκας, πώς σου μπήκε στο τσερβέλο
Κι έτσι με το «άστε ντούε»-κι έτσι με το «έτσι θέλω»
Τη ΔΕΗ πας και μας παίρνεις που ’δώ πέρα είχαμε πρώτα,
Δηλαδή πας και αλλάζεις των Νεμεατών τα φώτα;

Πώς θα βλέπουν τα παιδιά μας να μαθαίνουν στο σχολείο
Ότι ένα κι ένα κάνουν όχι τρία, παρά δύο;
Πώς στο στόμα θα οδηγούμε όταν τρώμε,το πηρούνι
Και αυτό δε θα πηγαίνει προς τ’ αυτιά ή το πηγούνι;

Πώς το βράδυ εφημερίδα ο καθείς μας θα διαβάζει
Και τα μάτια του απ’ την τόση την προσπάθεια δε θα βγάζει;
Πώς θα βλέπουμε αν το χέρι που το χρήμα μας μάς παίρνει
Το γαλάζιο έχει το χρώμα ή αισίως πρασινοφέρνει;

Και δεν έχει και μεγάλη σημασία ποιος μας κλέβει
Μα να μη και μια σαν τούτη απορία μας παιδεύει.
Φτάνουν όσες απορίες η κυβέρνηση μας δίνει
Που απ’ το τόσο ν’ απορούμε έχουμε άποροι όλοι γίνει:

Πώς γεννάει σοφίες τόσες το μυαλό του Αλογοσκούφη
Αφού τόσο του ’χει δώσει ο θεός όσο του Γκούφη;
Πού οι βουλευτές μας βρίσκουν και δυο δυο τις βίλλες έχουν
Κι όλοι πάνω σε Μερσέντες και Φερράρι μόνο τρέχουν;

Πόσα σώβρακα ν’ αλλάζεις άραγε την κάθε μέρα
Όταν πας προσκεκλημένος απ’ τον Μπους στις ΗΠΑ,πέρα,
και ο πλανητάρχης στρέφει προς εσένα τη ματιά του
γρήγορα αν δεν καταφέρεις να κρυφτείς κάπου μακριά του;

Πώς μπορείς και καταφέρνεις και τη φτώχεια την πληθαίνεις
Ενώ η κλίκα η δική σου και ο ίδιος συ πλουταίνεις;
Γιατί άραγε το βέτο που στα Σκόπια είχες βάλει
Πως στα «συν» μετράει νομίζει το αδειανό σου το κεφάλι-

Και γυρνάς πίσω σα να ’σουν ήρωας ή και θεός
Κι όχι ό,τι τώρα είσαι: ηττημένος και φαιδρός.
Κι η μεγάλη απορία που ολουνούς εμάς κατέχει
Είναι πώς,με τόση φόρα που η κυβέρνησή σου έχει

Και πηγαίνει από τονα το κακό στο παραπέρα,
Το καράβι πάνω ακόμα δεν το έριξες σε ξέρα…
Και λοιπόν αφού βουλή σου είναι να μας ξεφωτίσεις
Άκου λίγες από κείνες που ’χω εγώ ακόμα ερωτήσεις:

Πώς θα βλέπουμε σαπούθε πέφτει τάχα η Ραφήνα
Να σου στέλνουμε τα πέντε φάσκελά μας κάθε μήνα
όταν παίρνουμε τους λόγγους, τις πλαγιές και τα ρουμάνια
Της ΔΕΗ για να ξοφλάμε τους λογαριασμούς, με δάνεια,

Που οι τόσες τράπεζές σου μας παρέχουνε αβέρτα
Για να παίρνουν μας κατόπι φαγητό, σπίτι, κουβέρτα;
Κι αν αισχρέ Κωστάκη ξέρεις και από μυθολογία
Πρόσεξε σωστά των μύθων να διακρίνεις την ουσία

Και τον κάθε μύθο στα όρια τα σημερινά να φέρνεις
Άμα θέλεις φουκαρά μου να επιζείς να καταφέρνεις.
Γιατί σήμερα δεν είναι το λιοντάρι της Νεμέας
Παρά η φτώχεια που ’χεις δώσει της Ελλάδας μας της νέας.

Κι αν εσύ αυτόν το λιόντα Ηρακλής σα νέος να ’σουν
Δε σκοτώσεις, τα σαγόνια τα γερά του θα σε χάσουν.
Κι είναι κρίμα η Ελλάδα τον δυνάστη της να χάσει-
Τέτιοι σπάνια δυνάστες φανερώνονται στην Πλάση.

Και ποιος πια θα μας ρουφάει με το καλαμάκι το αίμα;
Ποιος οι εκλογές σα φτάνουν θα μας πνίγει μες στο ψέμμα;
Ποιος σαν κλώσα θα κλωσάει και θα βγάζει κλεφταράδες;
Ποιος ομόλογα θα φτιάχνει να πουλάει κατά δεκάδες;

Ποιος θα κλέβει τον κοσμάκη; Μαχαιριές ποιος θα του δίνει;
Ποιος θα χτίζει εκκλησίες και νοσοκομεία θα κλείνει;
Ποιος στο θειο του θα δίνει να φυλάει τα κλεψιμέικα
Ώστε όταν σπίτι πάει να περνάει πλέον μπέικα,

στο τιμόνι ενώ όταν είναι της Ελλάδας της καυμένης
με το «πόθεν» του το «έσχες» δείχνει άκληρος και πένης;
Μα οι απορίες μας όλες δε θα βρουν ποτέ τους λύση
Αφού όλα της Νεμέας συ τα φώτα θα ’χεις σβύσει.

Και με ολόκλειστα τα μάτια μεις μονάχα θα μπορούμε
Άλλο τίποτα όχι πάρα, μοναχά να θυμηθούμε
όσα βλέπαμε σαν ήταν ο καλός παλιός καιρός-
δηλαδή ο καιρός εκείνος που η Νεμέα είχε φως.

Θα θυμόμαστε ας πούμε μια σκηνή που όλη εκφράζει
Την αισχρή σου την ουσία και σα γάντι της ταιριάζει.
Τότε που όντας με τους άλλους τους μεγάλους ΝΑΤΟικούς
Σε μια πόλη της Ευρώπης, έβλεπες κατά τον Μπους

Σαν μικρούλα πουτανίτσα στο μεγάλον μπρος «προστάτη»
Καρτερώντας να γελάσει-σε «αστείο» που είπες κάτι.
Απ’ το ψεύτικο το γέλιο που γελούσες βλέποντάς τον
Ώστε σα σε δει να ξέρει πως γελάς λατρεύοντάς τον,

Οι γωνιές του στόματός σου ως τ’ αυτιά σου είχανε φτάσει
Και η φάτσα σου είχε χρώμα παντζαριού που ’χει ωριμάσει.
Κι όταν κείνος με την άκρη μόνο σ’ είδε του ματιού του-
Κι όταν είδε έναν που πάντα ήταν κι είναι του χεριού του-

Και σ’ αγνόησε όπως κάνει ο ελέφας με μια μύγα,
Τότε πίσω όπως στεκόσουν απ’ τον ατσαλένιο γίγα
Αξιολύπητος τόσο ήσουν να μαζέψεις σα ζητούσες
Του εαυτού σου τα κομμάτια-κι ούτε αυτό δεν το μπορούσες…

Και σου λείψαν πια εκείνες οι φιλόδοξές σου τάσεις
φιλικά με πλανητάρχες να ποθείς να κουβεντιάσεις
για να δείξεις ότι τάχα έγινες κι εσύ ένας κάποιος
επειδή σ’ έχει ψηφίσει άμυαλος λαός και σάπιος.

Κι από τότε φέρεσαι όπως κάθε φέρεται ανάξιος-
Σαν φελλός που ούτε μια λέξη να του πουν δεν είναι άξιος΄
ή σαν πρόθυμη κοττούλα που όλο λέει στον πετεινό:
«Όποτε με θέλεις έλα-για σε πάντα ειμ’ εδώ.»

Θα θυμόμαστε πως βγήκες σαν τη γάτα τη βρεγμένη
Να «επιθεωρήσεις» τάχα τη Ζαχάρω την κα(η)μένη
και να δείξεις με το ύφος που γελοία είχες παρμένο
πως εσύ δε φταις καθόλου για ό,τ’ ήταν γινωμένο.

Θα θυμόμαστε και κείνο το «σεμνά και ταπεινά» σου.
Αν αλήθεια εννοούσες ότι πρέπει τα σκυλιά σου
Να δαγκώνουνε μα δίχως, όπως πριν να μας γαυγίζουν,
Το κατάφερες΄ και τώρα με μπαμπάκι μας ξεσχίζουν.

Θα θυμόμαστε όσα κάνεις για τον καπιταλισμό
Ενώ πάντα για τη φτώχεια φέρνεις τον κατακλυσμό.
Θα θυμόμαστε πως έχεις την Παιδεία καταρρακώσει,
Πως στην άσφαλτο δεκάδες ως τα τώρα έχεις σκοτώσει,

Οι φτωχοί πως επληθύναν, πως η Υγεία έχει ρέψει
Και πως έχεις της πατρίδας την περφάνεια σακατέψει.
Θα θυμόμαστε πως έχεις διαλυμένο πια το κράτος
Η αξιοπιστία πως έχει της Ελλάδας πάει πάτος,

Οι πολίτες ότι έχουν πια ζητιάνοι καταντήσει,
Πως της ΕΟΚ ζήτουλας είσαι, πως την Κύπρο έχεις πουλήσει.
Τις χαρές που είχες κάνει οι δικοί σου όταν όλοι
Τ’ ασφαλιστικό ψηφίσαν καθώς γνήσιοι χαχόλοι.

Κι ας μην έχεις διόλου τσίπα κι αξιοπρέπεια καμμιά,
Μα μπορείς χωρίς καθόλου να σου γίνει εσέ ζημιά
Τη ΔΕΗ να μη τη διώξεις απ’ την όμορφη Νεμέα-
Τη ΔΕΗ τη για την πόλη του Ηρακλέους αναγκαία,

Ώστε φώτα έχοντας πάλι,να θυμόμαστε πιο λίγο
Και να έχουμε το νου μας στων αμπέλων μας τον τρύγο
Κι όχι στις βρωμιές τις τόσες που από δαύτες όλος ζέχνεις
Μιας και κόσκινο αυτές είναι παλαιάς για σένα τέχνης…

1-5-08

Ο ίδιος

Η ερώτηση αφορά περιπτωσιακές συνεργασίες με το ΚΚΕ αλλα και με το ΠΑΣΟΚ οι οποίες θα μπορούσαν να προχωρήσουν ουσιαστικά καποιά θέματα στην ελληνική κοινωνία, καθώς και την επίμονη αρνηση των τεσσαρων μεγαλύτερων κομμάτων να συνεργαστούν σε οτιδήποτε, με αποτέλεσμα (ακουσον, ακουσον) το ΛΑΟΣ να εμφανίζεται το πιό δεκτικό σε συνεργασίες.
Για όποιους δεν το έχουν συλλαβει είναι και αυτό ενα συμπτωμα της κατάντιας της λεγόμενης αριστεράς

“Εδώ και αρκετά χρόνια η κοινή γνώμη μαθαίνει την “πολιτική” από τα ΜΜΕ που προβάλλουν συγκεκριμένα πρόσωπα από κάθε κόμμα που “γράφουν στο γυαλί”. Οι περισσότερες “ειδήσεις” δεν είναι άλλο από παραπολιτικά κουτσομπολιά. Σεις δε μετέχετε στη διαμόρφωση τέτοιων “ειδήσεων”. Δεν “γράφετε στο γυαλί”. Αν, λοιπόν, εκλεγείτε πρόεδρος του ΣΥΝ τι θα κάνετε; Θα αλλάξετε τρόπο έκφρασης για να περνάτε τις θέσεις του κόμματος σας; Θα επιμείνετε σ’ αυτό που αποκαλείται “ξύλινος λόγος” με κόστος την τηλεοπτική περιθωριοποίηση του ΣΥΝ όπως συμβαίνει καιρό τώρα με το ΚΚΕ;”

Ο κ. Κουβελης αποσο ξερω ειναι σοβαρο και μετρημενο ατομο. Θα ρωτουσα λοιπον κατι τετοιο:

-Ειναι υποχρεωμενος ο Συνασπισμος να προσφερει ρεαλιστικες λυσεις για τα ζητηματα που καινε την χωρα ή εχει σκοπο ο κ.Κουβελης να συνεχισει στον δρομο του λαϊκισμου και της αρνησης?

- Αν η κυβερνηση (ειτε ΠΑΣΟΚ ειτε ΝΔ) κανει κινησεις απαραιτητων μεταρρυθμισεων, ειναι διατεθειμενος να τις στηριξει αν πανε προς την σωστη κατευθυνση?

-Χρειαζεται το ασφαλιστικο μεταρρυθμιση? Σε ποιες γραμμες?

-Χρειαζεται η παιδεια μεταρρυθμιση? Σε ποιες γραμμες? Ειναι υπερ της πολιτικης καθε κωμοπολη και ΑΕΙ καθε χωριο και ΤΕΙ?

-Ποιους συμβουλευεται ο κ.Κουβελης για να εκφερει γνωμη στα ανω ζητηματα? Ενημερωνεται απο τους σχετικους επιστημονες? Απο ποιους?

- Ο κ. Κουβέλης υποστηρίζει πως δεν είναι επιθυμητός ένας “εξωκοινοβουλευτικός” πρόεδρος στον ΣΥΝ, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ένας υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΝ δεν είναι κοινοβουλευτικό στέλεχος. Είναι όμως η πρώτη φορά νομίζω, που αυτό αναδεικνύεται προσυνεδριακά ως πρόβλημα. Γιατί είναι σήμερα αυτό πρόβλημα και δεν ήταν το 2004;
- Ποια είναι η αξιολόγησή του για την δράση και τον ρόλο που έχουν παίξει ως σήμερα οι εσωκομματικές τάσεις στον ΣΥΝ;
- Ποια είναι η εκτίμησή του για τις προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ ως σχηματισμού. Πώς βλέπει την συμμετοχή του ΣΥΝ στο μετωπικό αυτό σχήμα
- Ποιες θεωρεί ως προϋποθέσεις (αν υφίστανται) για μελλοντική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ;

Φαντάζομαι ότι ανεξάρτητα από τη δική σας επιλογή, ο Κουβέλης θα κάνει μια βόλτα από ‘δω “για να πάρει κλίμα”. Οπότε καταθέτουμε τις δύο(εξειδικευμένες) ερωτήσεις που είχαμε καταθέσει και στον Τσίπρα με την παρκάτω Εισαγωγή:

Κύριε Κουβέλη.

ως Π&Α είχαμε ζητήσει από τον κ. Τσίπρα να μας απαντήσει σε δύο ερωτήσεις που μας απασχόλησαν πολύ και εμάς και αρκετό άλλο κόσμο, την περίοδο που πέρασε. Εξαρχής τις ερωτήσεις τις απευθύναμε και σε σας και θεωρούμε ότι είναι ευτύχημα που το Πολιτικό Μπλογκ πήρε αυτή τη νέα πρωτοβουλία.

Απ’ αυτές τις δυό μας ερωτήσιες, η πρώτη δεν απαντήθηκε λόγω της μη επιλογής της από τους συντονιστές.

Οι ερωτήσεις είναι:

ΕΡΩΤΗΣΗ-1
——————-

Το χρόνο που πέρασε η ιδεολογικοπολιτική σύγκρουση με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ δημοτικού, άφησε τη σφραγίδα της.

Τελικά η κυβέρνηση λόγω του πολιτικού κόστους αναγκάστηκε να αλλάξει τη στάση στήριξης και να το αποσύρει.

Ανεξάρτητα από τον “ροζ” και “κίτρινο” τρόπο που πρόβαλαν τα Μέσα τη σύγκρουση, και ανεξάρτητα ότι η ακροδεξιά βρήκε μια θαυμάσια ευκαιρία να ενδυθεί το ένδυμα του τιμητή, το μεγαλύτερο μέρος της Αριστεράς κράτησε κριτική στάση.

Η κριτική των οργανώσεων ΚΟΕ, ΚΚΕ(μ-λ), ΚΚΕ κ.λπ. καθώς και σημαντικών διανοητών όπως οι Μαργαρίτης, Μαλιγκούδης, Μπιτσάκης κ.ά. έσωσαν με μια έννοια την Αριστερά από τη συμπόρευση με τις δυνάμεις της σημερινής εξουσίας.

Πιστεύετε ότι:

- εφεξής η Αριστερά θα πρέπει να αντιδρά πολύ πιο άμεσα σε αναθεωρητικές προκλήσεις και
-δεν θα πρέπει να αφήνει χώρο εκμετάλλευσης των υπαρκτών ζητημάτων;

ΕΡΩΤΗΣΗ-2
———————
Η ιδεολογική σύγκρουση για το βιβλίο Ιστορίας ξεκίνησε από τις προσφυγικές οργανώσεις, οι οποίες θεώρησαν ως Ύβρι την απουσία αναφοράς στις εθνικές εκκαθαρίσεις στην Ανατολή που πραγματοποίησε ο τουρκικός εθνικισμός την περίοδο 1914-1923.Οι προσφυγικές οργανώσεις πρωτο-χαρακτήρισαν ως “αναθεωρητική” τη σχολή που παρήγαγε το συγκεκριμένο βιβλίο, παραλληλίζοντάς την με τους αναθεωρητές του Ολοκαυτώματος και τις σύγχρονες τάσεις στην ευρωπαϊκή μας γειτονιά.

Γιατί οι εκκαθαρίσεις των χριστιανικων κοινοτήτων στην Ανατολή (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυροχαλδαίων, Αραμαίων) ξεπερνούσαν τις παραδοσιακές σκληρές και κατασταλτικές μεθόδους, που χαρακτήρισαν το εγχείρημα κάθε έθνους-κράτους και πήραν τη μορφή Γενοκτονίας των ανεπιθύμητων (όπως περιγράφεται το έγκλημα της Γενοκτονίας από τον ΟΗΕ το ‘48). Υπήρξαν έτσι προάγγελος του Ολοκαυτώματος. Επίσης οι Γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων στην Ανατολή προηγήθηκαν και δεν καθορίστηκαν από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο (’19-΄22), ούτε επηρρεάστηκαν από τα εγκλήματα του ελληνικού στρατού

Ήδη η Βουλή των Ελλήνων έχει θεσπίσει δύο επίσημες εθνικές Επετείους για τις γενοκτονίες των Ελλήνων στη Ανατολή (19 Μαη και 14 Σεπτέμβρη). Με τον τρόπο αυτό έκλεισε η πολιτική ρήξη των προσφύγων του ‘22 με το ελλαδικό σύστημα εξουσίας και ακυρώθηκε η πολιτική λήθης που υιοθετήθηκε απ’ όλες τις εκδοχές της εξουσίας με κύρια την (ακρο)Δεξιά.

Επίσης το Ευρωκοινοβούλιο αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ποντίων (μαζί και των Ασσυρίων), ενώ πολύ πρόσφατα η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για την Καταπολέμηση των Γενοκτονιών ενέταξε στους στόχους της την αναγνώριση της συνολικής Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής.

Εσείς θα σεβαστείτε τις εξελίξεις αυτές και θα συμβάλλετε στον αγώνα των προσφυγικών οργανώσεων για:
- τη διεθνή αναγνώριση,
-την αποτροπή των αναθεωρητικών αποπειρών από αντιδραστικούς ελλαδικούς κύκλους;