Με τη δημοκρατία λένε πως έχουμε ότι θέλουμε
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, politikoblog.gr, οδοιπορικό, πολιτικά συστήματα, πολιτική, агит-проп
Την τελευταία μέρα στο Αζερμπαϊτζάν πέρασα αρκετές ώρες μέσα σε ένα ταξί αφού πήγα σε δύο περιοχές που ζούσαν πρόσφυγες. Ο ταξιτζής Καλός άνθρωπος και πολυλογάς. Την γλίτωσα αφού κοιμόμουν την περισσότερη ώρα του ταξιδιού αλλά η μεταφράστρια μου η Σαμίρα δεν την γλίτωσε. Όμως κάποια στιγμή όταν κάτσαμε να φάμε μεσημεριανό τον ρώτησα (από τις λίγες φορές που μίλησα με κάποιον στα ρώσικα) αν πριν την πτώση ή τώρα είναι τα πράγματα καλύτερα. Ο άνθρωπος μου είπε χαρακτηριστικά:
“Πριν είχαμε λέει σοσιαλισμό. Όλοι είχαμε τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί και μπορεί και κάποιοι να είχαν και λίγα παραπάνω. Μετά ήρθε η δημοκρατία, είχαμε λέει επιλογές, και ψωμί και καλύτερα αυτοκίνητα και καλύτερα ρούχα αλλά λέει δεν έχουμε λεφτά. Για αυτούς που έχουν λεφτά είναι περισσότερες ελευθερίες αλλά για τους υπόλοιπους σίγουρα όχι.”
Κάπου εκεί η οδηγός μου στο οδοιπορικό μου ζήτησε να μην συνεχίσω αυτή την κουβέντα γιατί φοβήθηκε πως μπορεί να μιλάει για ώρες έτσι τελικά δεν μπόρεσα να μιλήσω περισσότερο. Όμως ακούγοντας την κουβέντα μου είπε πως και ο πατέρας της τα ίδια πιστεύει γιατί όπως μου είπε πριν ο πατέρας της ήταν πλούσιος. Τώρα πια έχασαν τα περισσότερα αφού ήταν και η ίδια πρόσφυγας, αν και ζούσε καλύτερα από τους υπόλοιπους πρόσφυγες από τον πόλεμο αφού έχουν δικό τους σπίτι στο Μπακού.
Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά αυτό που λέω πολύ συχνά πως αφού η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει ούτε τα βασικά και χρεώνεται για να τα αποκτήσει πως μπορούμε να μιλούμε για ελευθερία στον καπιταλισμό;
update 19/3/2008: τα πλάγια γράμματα είναι συμπλήρωμα της έκφρασης που δεν είχα γράψει σωστά.
No related posts.
Feed
Χαίρε, σήμερα βρήκα το blog σου μέσω του Αλλού… Την ίδια απορία έχω και εγώ, όταν σε μια εταιρεία που εργαζόμουν δούλευε και ένας ρώσος, ο Σεργκέι (R.I.P) και όταν τον ρώτησα πότε ήταν καλύτερα, πριν ή μετά, μου έδωσε ακριβώς την ίδια απάντηση με τον ταξιτζή σου. Βέβαια στην δική μου περίπτωση ήταν ακόμα πιο προφανής η απάντηση, γιατί αν ήταν καλύτερα τώρα, δεν θα τον γνώριζα ποτέ, δεν θα είχε κανένα λόγο να έρθει να κάνει τον εργάτη στην Ελλάδα για να στέλνει λεφτά πίσω στους δικούς του στη Ρωσία και τελικά να πεθάνει εδώ, αφήνοντας νεογέννητο παιδί ορφανό στην Ρωσία. Μεγάλο θέμα να διαλέγεις ανάμεσα σε ελευθερία και αξιοπρεπή διαβίωση…
Πως ορίζεις την ελευθερία είναι το θέμα…. αυτό βέβαια εξαρτάτε πολύ συχνά από που ανήκεις :-p
“η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει ούτε τα βασικά και χρεώνεται για να τα αποκτήσει πως μπορούμε να μιλούμε για ελευθερία στον καπιταλισμό;”
η πλειοψηφία του κόσμου σε ποιά χώρα δεν έχει τα βασικά;
σε ότι αφορά τη δημοκρατία σε παραπέμπω στο εξής απόσπασμα από τον Τονυ Μπεν, η οποία με καλύπτει απόλυτα
http://youtube.com/watch?v=2mAu1g5zZ-Q
επιπλέον, να θυμόμαστε ότι η δημοκρατία (και οι μορφές της) είναι ΠΟΛΙΤΙΚΟ σύστημα, ενώ ο σοσιαλισμός (και οι άλλες μορφές του) είναι σύστημα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ διαχείρισης
πολύ ενδιαφέρον το απόσπασμα σου, αλλά η γενίκευση που βγαίνει από αυτό είναι τραβηγμένη
φιλικά
τριάντα
@Ανδρέα Τριανταφυλλίδη: Σε όλες. Δεν θεωρείς πως από τις βασικές ανάγκες που κάλυψε ο άνθρωπος ήταν η ανάγκη για δικιά του στέγη. Όμως αυτή τη στιγμή πολλοί άνθρωποι δεν έχουν ούτε αυτό. Και στην ανεπτυγμένες ΗΠΑ πια πολλοί χάνουν τα σπίτια τους. Και δεν μιλάω για την Ελλάδα.
Καρπίδη και εσύ και ο ταξιτζής σου φαίνεστε να ‘παρασύρεστε’ (αν και δεν ειναι σωστή εκφρασή) σε εναν αγραφό νόμο της κοινωνίας, οτι η ευτύχία τελικά ειναι σχετική.
Δηλαδή αν εγώ βγάζω 10,000 ευρώ και ο πλουσιότερος βγάζει 12,000 ευρώ και ο φτωχότερος βγάζει 2,000 ευρώ, ειμαι ευχαριστημένος.
Θα είμαι πιό ευχαριστημένος απο το αν εβγαζα 30,000 ευρώ, ο πλουσιότερος 100,000, και ο φτωχότερος 25,000.
Τελικά ζουσαν ή δεν ζουσαν καλύτερα; ή μήπως για την μεταφραστια σου μετρούσαν άλλα, δηλαδή το πατρικό σπίτι απο το οποίο ξεριζώθηκε; Και τι σχέση έχει αυτό με το
Δηλαδή ο καπιταλισμός έφερε την συρραξή που εκανε την μεταφράστια σου πρόσφυγα;
Συγγνώμη που θα στο πώ αλλα είσαι λιγο μουσίτσα Καρπίδη, ….ξέρεις να βάζεις φυτίλια…..
Που θα πάει όμως θα μου περάσει σιγά σιγά και δεν θα τσιμπάω…..
@karpidis δε βγάζω νόημα από αυτά που γράφεις φίλε.
Ασφαλώς και στις ΗΠΑ έχουν σημαντικά προβλήματα, αλλά δεν είμαι fan του -δήθεν- καπιταλισμού τους έτσι κι αλλιώς. Στη Σουηδία; Στην Ολλανδία, στη Δανία, και στην Ελβετία;
δεν υπάρχουν *μόνο* κακά παραδείγματα χωρών όπου υπάρχει δημοκρατία, σε συνδυασμό με κάποια μορφή ελεύθερης αγοράς
και, συγνώμη δηλαδή, η Ελλάδα δεν είναι τόσο χάλια πια … και είναι διαφορετικές από αυτές που νομίζουμε οι αιτίες της φτώχειας που υπάρχει
η άλλη όψη (του καπιταλισμού) λέγεται καταναλωτισμός — ΔΕΝ (συνήθως) ανεβαίνουν οι τιμές αν δεν υπάρχει ζήτηση … τι τιμές τις ανεβάζουν όσοι έχουν (ή δανείζονται ‘καταναλωτικά’), και όχι τα καρτέλ και οι καπιταλιστές
“τι τιμές τις ανεβάζουν όσοι έχουν (ή δανείζονται ‘καταναλωτικά’), και όχι τα καρτέλ και οι καπιταλιστές”
xaxa καλό!
αφού όπως υποστηρίζεις όλοι “έχουν” πως γίνεται να γκρινιάζουμε και δεν είμαστε όλοι ευχαριστημένοι??
Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ του καπιταλισμού κ.Ανδρέα Τριανταφυλλίδη είναι ότι οι τιμές ανεβαίνουν έτσι κι αλλιώς υπάρχει-δεν υπάρχει ζήτηση.
ενώ οι μισθοί μένουν καθηλωμένοι και τα κέρδη των επιχειρήσεων αυξάνονται με βάση τα στοιχεία που δίνουν οι ίδιοι δες εδώ
Όλο το άρθρο εδώ
@Fileleytheros_154: Για την οδηγό μου τα διόρθωσα γιατί τα είχα γράψει μισά. Για τον καπιταλισμό και την σύρραξη ναι. Αυτός ευθύνεται. Δες και το άρθρο μου (ποιος είμαι κάνω αναφορές στον εαυτό μου )
“Δημιουργία αστικής δημοκρατίας, άνοδος του εθνικισμού“.
@Ανδρέα Τριανταφυλλίδη: Λέω πως σε καμιά χώρα στον κόσμο δεν έχει εξασφαλιστεί για όλους η κατοικία. Στην Ελλάδα δανείζεται ο κόσμος για να μπορέσει να έχει ένα σπίτι. Είναι τόσο παράλογο ο καθένας να μπορεί να έχει ένα δικό του σπίτι; Και δεν είναι η μόνη ανάγκη που ο κόσμος δεν καλύπτει ενώ κάποιοι άλλοι φτιάχνουν σπίτια που κοστίζουν αρκετά ώστε να είχαν σπίτι χιλιάδες…
Επίσης έχω γράψει παλιότερα πως επειδή εξετάζεται μόνο οικονομικά το θέμα, ενώ οι οικοδομικές εταιρείες ενώ θα μπορούσαν αύριο να ρίξουν στην αγορά πληθώρα κατοικιών ή και η πολιτεία να επιτρέψει ψηλά κτίρια δεν το κάνουν για να μην πέσουν οι τιμές.Πάντοτε είναι η εύρεση κατοικίας λίγο πιο κάτω από την ζήτηση. Και αυτό είναι καπιταλισμός…
Και αυτό είναι σε όλα τα αγαθά, και δεν αρνούμαι φυσικά και τον καταναλωτισμό που όμως είναι μια πολιτιστική κουλτούρα που καλλιεργείται στον καπιταλισμό μετά τον 2ο παγκόσμιο ώστε να αποφύγει την κρίση που πέρασε το 29.
Τι… κορυφαίος συλλογισμός ειναι αυτός πάλι? To θέμα των ψηλών κτιρίων καρπίδη ειναι νεοελληνικό ταμπού. Τα ψηλά κτίρια θεωρούνταν καπιταλιστικά σύμβολα απο τους κομπλεξικούς νεοΕλληνες. Όλες οι πρωτευουσες καπιταλιστικών χωρών έχουν ψηλά κτίρια.
@karpidis
μπλέκεις τη δημοκρατία με το ζήτημα της στέγασης, και πετάς κι έναν καπιταλισμό μέσα … η δημοκρατία είναι πολιτικό σύστημα, και ο σοσιαλισμός ή ο καπιταλισμός ΔΕΝ είναι
η ένσταση μου ήταν γι αυτό το μπέρδεμα
σε ότι αφορά τη στέγη τώρα:
“Στην Ελλάδα δανείζεται ο κόσμος για να μπορέσει να έχει ένα σπίτι.”
στην Ελλάδα δανείζεται ο περισσότερος κόσμος για να έχει ένα ΜΕΓΑΛΟ σπίτι … πρώτα ξεκίνησε η μανία -των γυναικών, κυρίως- να έχουν 100+ τετραγωνικά, τζάκι, θέα, κ.λπ., στη συνέχεια ακρίβυναν όλα τα σπίτια, και, βεβαίως, συμπαρασύρθηκαν και τα ενοίκια
“Είναι τόσο παράλογο ο καθένας να μπορεί να έχει ένα δικό του σπίτι;”
ειδικά για τα σπίτια, δεν είμαι υπέρ της ιδιοκτησίας (αυτή είναι μια άλλη συζήτηση), αλλά συμφωνώ ότι καθένας πρέπει να έχει αξιοπρεπή στέγη στη διάθεση του
“ενώ κάποιοι άλλοι φτιάχνουν σπίτια που κοστίζουν αρκετά ώστε να είχαν σπίτι χιλιάδες”
είναι απολύτως λανθασμένο αυτό που λες … οι μερικές εκατοντάδες πανάκριβων σπιτιών (των πλουσίων) ΔΕΝ σπρώχνουν τις τιμές προς τα πάνω. Οι δεκάδες χιλιάδες των εύπορων (ή των υπερδανειζόμενων) που θέλουν 100+ τετραγωνικά ανεβάζουν τις τιμές
ασφαλώς είναι προκλητικές (κοινωνικά, περιβαλλοντικά, και αξιακά) οι βίλες, αλλά -συνολικά- κάνουν ασύγκριτα μεγαλύτερη ζημιά τα “πεντάρια” που όλοι θέλουν
“η πολιτεία να επιτρέψει ψηλά κτίρια δεν το κάνουν για να μην πέσουν οι τιμές”
σε αυτό συμφωνώ απόλυτα (με τον όρο ότι θα τηρηθούν πολεοδομικοί κανόνες της προκοπής) … δεν είναι δυνατόν να ζεις σε πόλη και να θέλεις να έχει δικό σου κήπο, δικό σου μοναδικό αποτύπωμα, και να απαιτείς να μεγαλώνει κάθε δίκτυο για να σε εξυπηρετήσει σε κάθε τετραγωνικό της Αττικής
“είναι μια πολιτιστική κουλτούρα που καλλιεργείται στον καπιταλισμό μετά τον 2ο παγκόσμιο ώστε να αποφύγει την κρίση που πέρασε το 29″
δε συμφωνώ. Φυσικά οι εταιρίες αξιοποιούν τις *ανθρώπινες* επιθυμίες και ανάγκες, αλλά την ευθύνη την έχουμε εμείς, ως πολίτες, και ζητούμενα καταναλωτικής συμπεριφοράς, περιβαλλοντικής ευαισθησίας, και παρόμοια δεν έχουν να κάνουν με κανέναν οικονομικό σύστημα … αφορούν το αξιακό σύστημα μας
“xaxa καλό!”
μάλιστα. Αυτό τώρα είναι τρόπος να ανοίξεις συζήτηση με κάποιον που δεν ξέρεις;
“αφού όπως υποστηρίζεις όλοι “έχουν” πως γίνεται να γκρινιάζουμε και δεν είμαστε όλοι ευχαριστημένοι??”
αν μπορέσεις να δεις που υποστηρίζω ότι “όλοι εχουν” να με το πεις και μένα …
“οι τιμές ανεβαίνουν έτσι κι αλλιώς υπάρχει-δεν υπάρχει ζήτηση”
οκ, αυτό το τεκμηριώνεις κάπου ως οικονομική θεωρία, ή είναι από το κέντρο ισχυρής ενόρασης;
για τις αναφορές στον Ριζοσπάστη — θα αστιεύεσαι προφανώς. Με παραπέμπεις σε ένα καθοδηγητικό έντυπο ως αποδεικτική πηγή; Θα μπορούσες να με παραπέμψεις σε εκατό άλλες πηγές που λένε το ίδιο πράγμα
εν συντομία, (1) ανοίγεις την απάντηση σου με ένα “χαχα”, (2) μου καταλογίζεις κάτι που δεν είπα, (3) θέτεις ένα δήθεν θέσφατο, και -το κερασάκι στην τούρτα- (4) με παραπέμπεις σε πηγή που αφορά περίπου 12 ανθρώπους
@Ανδρέας Τριανταφυλλίδης: Η λέξη δημοκρατία ήταν τα λόγια που χρησιμοποίησε ο ταξιτζής επειδή πριν υποτίθεται πως δεν είχαν δημοκρατία. Το αξιακό σύστημα έχει σχέση με το οικονομικό σύστημα που έχεις.
“πριν υποτίθεται πως δεν είχαν δημοκρατία”
δεν υποτίθεται Ανδρέα, *δεν* είχαν … ούτε και τώρα έχουν όμως, κι αυτό είναι το ζήτημα. Άλλο να τα βάζεις με τον καπιταλισμό, άλλο με τη -δήθεν- δημοκρατία
“Το αξιακό σύστημα έχει σχέση με το οικονομικό σύστημα που έχεις”
δε συμφωνώ.
Έχουμε πέσει στη λούμπα να ορίζουμε τα πάντα με βάση την οικονομική οργάνωση της κοινωνίας. Δηλαδή οι -εκάστοτε- λογιστές (οικονομολόγοι, στην καλύτερη περίπτωση) θα σχεδιάσουν την κοινωνία και τη ζωή μας; Ο Μαρξ, ο Άνταμ Σμιθ, ο Κεηνς, και οι λοιποί πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάγανε για το ένα (σημερινό) 8 ωρο της ανθρώπινης ζωής, και δη με -κυρίως- εργαλεία της οικονομίας
κανένα οικονομικό σύστημα δεν προέβλεψε το αξιακό ζήτημα του περιβάλλοντος … η οικονομία είναι πολύ μετά τις αξίες
Καλησπέρα,
είπα να κάνω την αρχή και η τύχη με έριξε στο blog σου.
Σχετικά με το post, τα ζητήματα πολλά, η έννοια της ελευθερίας σχετική και τα όρια της ακόμα σχετικότερα. Η πείνα πραγματική. Και εμείς κάνουμε τι? Αναλύουμε φιλοσοφώντας…..?
@Ανδρέα Τριανταφυλλίδη δεν νομίζω ότι είναι τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένα τα πράγματα μέσα στο γίγνεσθαι της ζωής. Λες η δημοκρατία είναι πολιτικό σύστημα, ενώ ο σοσιαλισμός και ο καπιταλισμός είναι συστήματα οικονομικής διαχείρισης. Εχεις δίκιο εννοιολογικά, αλλά στη διαδικασία αυτά τα δύο εμπλέκονται δεν παραμένουν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Γι’ αυτό υπάρχει και όρος αστική δημοκρατία, ή για την αρχαιότητα αθηναϊκή δημοκρατία, όπου με αυτές τις έννοιες σηματοδοτούμε κάτι. Από εκεί και μετά βλέπεις το σύστημα οικονομικής διαχείρισης του καπιταλισμού με “καλά” και “κακά” παραδείγματα. Ομως νομίζω ότι τον καπιταλισμό δεν γίνεται να τον δεις σαν κάτι ξεκομμένο χωριστά σε κάθε χώρα, αλλά μέσα στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα διαχείρισης της οικονομίας την κάθε χώρα να παίζει ένα διαφορετικό ρόλο σε αυτό το σύστημα, άρα να έχουμε τους “φορολογικούς παραδείσους”, τις καπιταλιστικές οάσεις κλπ, κλπ. Πέρα από αυτό σίγουρα παίζει ρόλο η κουλτούρα κάθε λαού, οι αξίες του, η ιδιοσυγκρασία του και άλλα στοιχεία που αυτή τη στιγμή ίσως δεν μπορώ να σκεφθώ, αλλά όλα αυτά δεν μένουν ανεπηρέαστα από το οικονομικό σύστημα διαχείρισης κατά τη γνώμη μου, αλλά και από τη θέση που κατέχει κάθε χώρα και το ρόλο που έχει παίξει ιστορικά και το πώς έχει εξελιχθεί στην πορεία. Π.χ. σε μία αφρικανική χώρα με συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία και αξίες φάνηκε αδύνατο να εφαρμοσθεί πριμ παραγωγικότητας, διότι ο μαύρος εργάτης προτιμούσε να την κάνει μόλις συμπλήρωνε το ποσό που τον ενδιέφερε, παρά να παραμείνει στη δουλειά και να βγάλει παραπάνω χρήματα. Αυτό σαν ένα μοναδικό παράδειγμα (δυστυχώς δεν θυμάμαι σε ποια χώρα) για το πώς ένα οικονομικό σύστημα πράγματι μπορεί να προσκρούει σε αξίες. Ωστόσο αν η Αφρική είχε την ίδια καπιταλιστική παράδοση με την Ευρώπη δεν γνωρίζουμε αν θα υπερίσχυε η αξία του ελεύθερου χρόνου για τον αφρικανό ή τα παραπάνω χρήματα. Ωστοσο υποθετικά δεν υπάρχει ιστορία. Η ιστορία έχει ήδη γραφτεί και η ιστορία λέει ότι ο καπιταλισμός ξεκίνησε από την Ευρώπη όπου συγκεντρώθηκαν χ χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία και είχαμε τη δημιουργία αυτού του οικονομικού συστήματος διαχείρισης, είχαμε επανάσταση αστών, είχαμε δημιουργία αστικής δημοκρατίας κλπ, κλπ γνωστά. Αντίστοιχα στις πρώην σοβιετικές χώρες είχαμε ιστορικά επανάσταση εργατικής μειονότητας (ας μου επιτραπεί αυτή η κατάχρηση για την έννοια των μπολσεβίκων), είχαμε σοσιαλιστική οικονομική διαχείριση και έναν άλλο τύπο δημοκρατίας. Και στη μία και στην άλλη πλευρά όμως υπήρξαν βιασμοί της δημοκρατίας σε επί μέρους χώρες και απόπειρα εξάπλωσης δικτατορίας στη δύση με τον ναζισμό και τον φασισμό. Η λεγόμενη εποχή των ολοκληρωτισμών. Και να δεχθώ ότι στην ανατολική πλευρά υπήρξε επίσης ολοκληρωτισμός. Ηταν ένα συνολικότερο χαρακτηριστικό της περιόδου για απόλυτο έλεγχο της ατομικής ζωής από το κράτος καθώς αμφότερες οι πλευρές οχυρωθήκανε να περιφρουρήσουν τα οικονομικά συστήματα διαχείρισης που υποστήριζαν και προσπαθούσαν να τα επιβάλλουν είτε με ακραία βία, είτε με ελεγχόμενη. Ακόμα και εκείνη την εποχή των άκρων όπως την ονομάζει νομίζω ο Hosbawm (δεν ξέρω αν το γράφω σωστά στα αγγλικά) υπήρχαν “οάσεις” εν μέρει σε χώρες που έμειναν ουδέτερες και επηρεάστηκαν λιγότερο ή περισσότερο από τη λαίλαπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ομως ας μην φλυαρώ ακατάσχετα διότι αυτή η συζήτηση είναι ατελείωτη. Με όλα αυτά θέλω να πω ότι δεν γίνεται να βλέπεις ξεκομμένα κάποια πράγματα και να θεωρείς ότι λύθηκε το ζήτημα αν ξεχωρίσεις τις έννοιες δημοκρατία, σοσιαλισμός, καπιταλισμός. Στα μάτια του απλού ανθρώπου που η δύση του προπαγάνδιζε ότι η από εδώ πλευρά έχει μόνο δημοκρατία είναι λογικό να υπάρχει η σύγκριση με τον τρόπο που την κάνει. Δεν είχα ζήσει σε αυτές τις χώρες για να έχω άποψη αν είχαν δημοκρατία. Εχω τις πληροφορίες που έχεις και εσύ για μη δημοκρατικές διαδικασίες εφόσον σε χοντρικές γραμμές το να έχεις δημοκρατία ορίζεται από το να έχεις πολλά κόμματα με διαφορετικές απόψεις να συμμετέχουν σε εκλογές και όχι ένα μόνο κόμμα. Αναρωτιέμαι όμως, προβοκατόρικο εδώ το ερώτημα και για τον καρπίδι και λοιπούς, τι νόημα έχει ένα κόμμα που έχει στόχο του τη δικτατορία του προλεταριάτου στο καταστατικό του να συμμετέχει σε μία αστική βουλή, η οποία εκ των πραγμάτων είναι υπέρ της οικονομίας της αγοράς και του καπιταλισμού. Εχει δυνατότητα ποτέ ένα τέτοιο κόμμα να περάσει θέσεις του μέσα στη βουλή; Να περάσει θέσεις που αφορούν την τάξη που εκπροσωπεί; Μάλλον απίθανο με τον αριθμό βουλευτών που έχει και τις δυνατότητες που του παρέχει ο κάθε εκλογικός νόμος που κόβεται και ράβεται στα μέτρα των αστικών κομμάτων. Αρα για ποια δημοκρατία μιλάμε και στις αστικές δημοκρατίες; Πάλι ουσιαστικά κυβερνά ένα κόμμα με παραλλαγές που αφορούν τη διαχείριση και όχι την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος οικονομικής διαχείρισης. Υπό αυτή την έννοια αν μη τι άλλο η σοβιετική ένωση ήταν πιο έντιμη στο πολίτευμά της, δεν έδινε ψευδαισθήσεις στους αντιπάλους και αν δεχθούμε ότι η αστική δημοκρατία με αυτούς τους όρους είναι δημοκρατία τότε και η σοβιετική ένωση είχε δημοκρατία. Στις ΗΠΑ αν δεν κάνω λάθος απαγορεύεται η ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος. Θα μου πεις γιατί φέρνω παράδειγμα τις ΗΠΑ και όχι κάποια ευρωπαϊκή χώρα. Διότι στην τότε παγκόσμια αντιπαλότητα δύο οικονομικών συστημάτων διαχείρισης ήταν το άλλο άκρο της σοβιετικής ένωσης.
Επίσης λες ότι κανένα οικονομικό σύστημα δεν προέβλεψε το αξιακό ζήτημα του περιβάλλοντος. Σωστό εν μέρει. Διότι σήμερα το αξιακό ζήτημα του περιβάλλοντος τίθεται στη δύση όπου έχουν λυθεί σε κάποιο βαθμό ζητήματα βασικών αγαθών, παρά τις ελλείψεις που φαίνονται σε περιόδους κρίσεων, και έχουν αρχίσει να διαφαίνονται τα αδιέξοδα. Εντούτοις όταν συζητούσαμε κάποια στιγμή με Ινδό κάποιας οικονομικής επιφάνειας μας έλεγε ότι για εκείνους εξακολουθεί να αποτελεί προτεραιότητα η ανάπτυξη και όχι η προστασία του περιβάλλοντος. Αρα ο καπιταλισμός κάλλιστα μπορεί ακόμα να εκμεταλλεύεται αυτές τις περιοχές που έχουν ανάγκη ανάπτυξης και θα προβληματιστεί σοβαρά μόνο όταν φτάσει να συναντήσει και εκεί αδιέξοδα. Βλέπε Κίνα αυτή τη στιγμή όπου έχουν πέσει όλες οι πολυεθνικές. Μηδενική μέριμνα για θέματα περιβάλλοντος. Εχουν άλλα ζητήματα να λύσουν και ο καπιταλισμός θέλει κέρδη και χέστηκε μετά συγχωρήσεως για το περιβάλλον αφού ακόμα εκεί δεν υπάρχουν κάποιοι να έχουν φτάσει στο αμήν και να έχουν την “πολυτέλεια” να θέτουν τέτοια ζητήματα.
Μου φαντάζει γενικά αστείο όταν συχνά βλέπω εδώ μέσα είτε φιλελεύθερους είτε άλλους να φέρνουν επιμέρους παραδείγματα οικονομιών που αντιμετωπίζουν καλύτερα κάποια ζητήματα τέτοια ή και κατοικίας κλπ. Συμφωνώ ότι είναι καλά να προσπαθήσουμε να πάρουμε παράδειγμα και να αλλάξουμε κάποια στοιχεία, αλλά ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει επίσης διαμορφώσει αξίες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες στρεβλής καπιταλιστικής ανάπτυξης και ήταν στρεβλή λόγω πολλών παραγόντων. Δεν ήταν από τις πρώτες καπιταλιστικές οικονομίες, ήταν από αυτές που δανείστηκε και χρεώθηκε για να σταθεί, που η αστική της τάξη συχνά ξεπουλήθηκε και σταδιακά κάποιες αξίες (σαν των αφρικανών που έφερα παράδειγμα) στην ιστορική πορεία εκπέσανε. Αυτά τα στάδια άλλες καπιταλιστικές χώρες τα έχουν περάσει νωρίτερα και έχουν στη συνέχεια δημιουργήσει πιο υγιείς καταστάσεις χωρίς να σημαίνει ότι ο καπιταλισμός δεν έχει εγγενή δικά του προβλήματα αξιών. Διότι ο καταναλωτισμός είναι μία εξέλιξη του καπιταλισμού, ένα εργαλείο οικονομικό. Κάποιος το είπε, ίσως εσύ, ότι χωρίς ζήτηση δεν υπάρχει κατανάλωση. Αυτή τη στιγμή γίνεται ολόκληρη καμπάνια από τις τράπεζες, σε χιλιοπαρακαλάνε να πάρεις πιστωτική κάρτα. Γιατί άραγε; Διότι απλά αν δεις όλο τον κύκλο έτσι συμφέρει να γίνεται. Αν σου έδιναν έναν ευπρεπή μισθό να μπορείς να αποκτάς τα βασικά δεν θα χρειαζόσουν δάνειο, αλλά δεν θα σε ελέγχανε κιόλας. Τώρα αν είσαι σε κάποια δουλειά θα κάνεις μόκο διότι οι δόσεις του δανείου τρέχουν, άρα δεν θα τολμήσεις να μιλήσεις για δικαιώματα κλπ. Τις τράπεζες έχει ελεγχθεί ότι τις συμφέρουν οι κακοπληρωτές διότι εισπράττουν επιπλέον χρήματα. Αυτό από επίσημες έρευνες. Ετσι με ένα σμπάρο έχουν πιασμένα δύο τρυγόνια: Και περισσότερα κέρδη και περισσότερο έλεγχο πάνω σου. Στη Βρετανία, από τις παραδοσιακές καπιταλιστικές χώρες και με καλή κατάσταση της οικονομίας σύμφωνα με τα στοιχεία -τουλάχιστον ως το 2006 που παρακολουθούσα-, έχουν αυτοκτονίες από χρέη σε δάνεια.
Θα μου πεις να αντισταθούμε και να μη δανειζόμαστε. Θα συμφωνήσω μαζί σου, αλλά όταν το κάνεις πάλι περιθωριοποιήσε κοινωνικά αν δεν υπάρχει ένα οικονομικό μπαγκράουντ που να σου επιτρέπει να ζεις και όχι απλά να επιβιώνεις. Μη φέρουν πάλι κάποια παραδείγματα όπως Σουηδία κλπ. Αυτές είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Νομίζω κάποιος αναφέρθηκε και στη Δανία. Στη Δανία αν θυμάμαι καλά επίσης πριν μερικά χρόνια υπήρχε πρόβλημα με κατοικίες και είχαν γίνει καταλήψεις από άστεγους σε κάποια περιοχή αν δεν κάνω λάθος. Εν πάσει περιπτώσει στην Ελλάδα δεν θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλη πλειοψηφία ακραία φτωχών και από όσο κατάλαβα όταν ο καρπίδις αναφέρθηκε στις βίλες δεν εννοούσε πώς δημιουργούν μόνο αυτοί το πρόβλημα, αλλά ότι κάθε βίλα θα μπορούσε να είναι μερικά σπίτια, δεν ξέρω αν θα ήταν για χιλιάδες, αλλά για δεκάδες οικογένειες ίσως. Σίγουρα είναι πρόβλημα και τα πεντάρια που αναφέρεις εσύ, αλλά και αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι του νεοπλουτισμού, της μικροαστικής τάξης που δημιουργείται παρασιτικά σε καπιταλιστικές συνθήκες και δη συνθήκες στρεβλού καπιταλισμού. Διότι στην Ελλάδα ανάθεμα και αν είχαμε ποτέ ουσιαστικό καπιταλισμό. Μακάρι να είχαμε φτάσει να έχουμε διότι θα είχαμε δει και πέντε θετικά πέρα από τα στραβά του.
Πάντως διαφωνώ αρκετά μαζί σου ότι το αξιακό σύστημα είναι ανεξάρτητο από το σύστημα οικονομικής διαχείρισης. Είναι, κατά την άποψη μου, δεδομένο ότι το αξιακό σύστημα σταδιακά αλλάζει μέσα από τις οικονομικές σχέσεις. Ενας αστός από γενιά σε γενιά με διαμορφωμένες κοινωνικές αξίες ή ένας καθαρά εργάτης από γενιά σε γενιά δεν θα αλλάξει εύκολα τις αξίες του. Ενας μικροαστός χωρίς σαφή δομή αξιών θα αλλάξει πολύ εύκολα με την αλλαγή της οικονομικής του κατάστασης και της κοινωνικής του θέσης. Αλλά αυτά είναι τεράστιες συζητήσεις για να λυθούν μέσα από τα σχόλια ενός ποστ. Ερεθίσματα έριξα απλά και εγώ κεντρισμένη από το σαφή διαχωρισμό εννοιών που θέλησες να κάνεις για να τονίσω ότι το να αποσαφηνίσεις τις έννοιες δεν σημαίνει ότι στο γίγνεσθαι είναι τόσο σαφώς διαχωρισμένες.
Και κάποιες τελευταίες σημαντικές σκέψεις για μένα. Το σύστημα οικονομικής διαχείρισης αλλάξει τις αξίες, οι αξίες με τη σειρά τους αλλάζουν το οικονομικό σύστημα διαχείρισης. Υπό αυτή την έννοια ο υπερβολικός καταναλωτισμός και οι χρεωκοπίες δημιουργούν νέα αδιέξοδα στην ελεύθερη αγορά και οδηγούν σε αλλαγές υποχρεωτικά κάποιων καταστάσεων αν φτάσουν σε υπερβολικό βαθμό τα αδιέξοδα αυτά.
Σαφώς και έχουμε ευθύνη οι πολίτες απέναντι σε ό,τι μας πουλάνε. Αλλά ένα παιδί πεινασμένο για παιχνίδια άμα το πας στο παζάρι δύσκολα θα συγκρατηθεί. Χρειάζεται να φάει τα μούτρα του μερικές φορές για να ωριμάσει και αν ξεχάσει την ιστορία θα την ξαναπάθει. Αυτές οι τωρινές χρεωκοπίες οικογενειών δεν συμβαίνουν πρώτη φορά στην ιστορία. Σε κάθε ιστορική φάση δομικών αλλαγών υπήρξαν ανάλογες… Αν όλοι οι πολίτες ήταν τόσο συνειδητοί και είχαν τόση αυτογνωσία όσοι λες εσύ αγαπητέ Ανδρέα Τριανταφυλλίδη τότε θα είχαμε ήδη κομμουνισμό και όχι καπιταλισμό. Και ξέρεις γιατί; Διότι απλά κανένας δεν θα ήταν τόσο τρελός να θέλει να διαχειρίζεται τόση δύναμη και πλούτο μαζεμένο και να νιώθει σαν φυλακισμένος παράλληλα έχοντας μπράβους και μία ζωή σαν σε φυλακή. Θα προτιμούσε να εναποθέσει αρκετό βάρος ευθυνών στις πλάτες και όλων των υπολοίπων που θα ήταν διατεθειμένοι να το αναλάβουν και θα προτιμούσε να ζήσει πολύ πιο άνετα και ελεύθερα. Διότι και μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες… Προς το παρόν όμως λειτουργούν εξίσου ανεύθυνα και όσοι θέλουν τα μεγάλα καράβια και τη φυλακή του πλούτου τους και όσοι θέλουν τη φυλακή της φτώχειας τους, άρα δύσκολα να προκύψει αυτό που λες: Υπεύθυνοι πολίτες.
Προς το παρόν η ζήτηση είναι για: Κατ-αναλωτές…
Καρπίδι αφού εγώ έπαθα σοκ που είδα τώρα το μέγεθος του σχολίου φαντάζομαι τι θα πάθεις εσύ και οι αναγνώστες σου!
Σόρι θα συνεχίσω λίγο το σεντόνι με μία διευκρίνηση. Λέω για την καταναλωτισμό ότι είναι οικονομικό εργαλείο. Εννοούσα ότι είναι από τους δείκτες που μετρώνται για να διαπιστώνεται αν μία οικονομία πάει καλά. Αρα μην κοροϊδευόμαστε, σαφώς και ενδιαφέρει η κατανάλωση και καλλιεργείται με κάθε τρόπο η καταναλωτική νοοτροπία.
@coolplatanos: Έγραψες! Το διάβασα όλο. Πολύ καλή ανάλυση… Δεν έχω δεν να έχεις γραφτεί στο forum. Πότε λες να το κάνεις;
Εχω γραφτεί στο φόρουμ, απλά βρίσκομαι σε κατάσταση αναζήτησης δουλειάς εκ νέου και δεν έχω σταθερά ελεύθερο χρόνο για να βάλω πρόγραμμα να γράφω που και που. Ασε να ηρεμήσω και τα λέμε
@cool
αναφέρθηκα στον διαχωρισμό ανάμεσα σε πολιτικό σύστημα (πχ. δημοκρατία) και σύστημα οικονομικής -ας πούμε- διαχείρισης (πχ σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κ.λπ.)
ειλικρινά δεν είχα καμία διάθεση να συγκρίνω πολτικά ή οικονομικά συστήματα, εμμένω όμως στο ότι η (όσο γίνεται) δημοκρατία προηγείται στο δικό μου αξιακό σύστημα του όποιου οικονομικού μοντέλου
ήτοι, ως πολίτης θέλω το καλάμι ψαρέματος στα χέρια μου και όχι να μου δίνουν -απλά- τα ψάρια
“Από εκεί και μετά βλέπεις το σύστημα οικονομικής διαχείρισης του καπιταλισμού με “καλά” και “κακά” παραδείγματα.”
πολύ περισσότερο με ενδιαφέρει η έννοια της αυτοθέσμισης που -πρόσφατα- διάβασα από τον Καστοριάδη, και η ανάγκη για δημοκρατικό σοσιαλισμό (μην το μπερδέψετε με σοσιαλδημοκρατία, παρακαλώ) που αναδεικνύει ο Hal Draper (two souls of socialism) στην προσπάθεια του να ερμηνεύσει τον Μαρξ
Ωστοσο υποθετικά δεν υπάρχει ιστορία. Η ιστορία έχει ήδη γραφτεί και η ιστορία λέει ότι ο καπιταλισμός ξεκίνησε από την Ευρώπη όπου συγκεντρώθηκαν χ χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία και είχαμε τη δημιουργία αυτού του οικονομικού συστήματος διαχείρισης, είχαμε επανάσταση αστών, είχαμε δημιουργία αστικής δημοκρατίας κλπ, κλπ γνωστά.
“στις πρώην σοβιετικές χώρες … είχαμε σοσιαλιστική οικονομική διαχείριση και έναν άλλο τύπο δημοκρατίας”
διαφωνώ, δεν ήταν άλλος τύπος δημοκρατίας. Δεν ήταν δημοκρατία, και ήταν περισσότερο κρατικά παρεμβατική παρά σοσιαλιστική. Ας μην το συζητήσουμε όμως αυτό
“να θεωρείς ότι λύθηκε το ζήτημα αν ξεχωρίσεις τις έννοιες δημοκρατία, σοσιαλισμός, καπιταλισμός”
για να υπάρξει, αν υπάρξει, λύση, χρειάζεται κατανόηση. Για να υπάρξει κατανόηση, πρέπει να υπάρχει συμφωνία -και διάκριση- εννοιών …
σε ΑΥΤΟ το σημείο είναι και η ένσταση μου για το ποστ του karpidis … είναι εύκολο να λέμε “πόσο πιο καλά ήταν τότε που (ας πούμε) δεν είχαμε δημοκρατία”, αλλά ο Ανδρέας με έχει συνηθίσει σε πιο συγκροτημένα κείμενα
“το να έχεις δημοκρατία ορίζεται από το να έχεις πολλά κόμματα με διαφορετικές απόψεις να συμμετέχουν σε εκλογές και όχι ένα μόνο κόμμα”
ασφαλώς είναι καλύτερο (δημοκρατικά) να έχεις πολλά αντί ενός, αλλά ΔΕΝ είναι και η καλύτερη δημοκρατία (ο Κορνήλιος την ονομάζει φιλελεύθερη ολιγαρχία, και τείνω να συμφωνήσω)
“ένα κόμμα που έχει στόχο του τη δικτατορία του προλεταριάτου στο καταστατικό του”
δεν έχει -πια- τέτοιο άρθρο στο καταστατικό του (έχει άλλα που έρχονται σε αντίθεση με τους νόμους της Ελλάδας, αλλά είναι πολύ πιο light)
“Εχει δυνατότητα ποτέ ένα τέτοιο κόμμα να περάσει θέσεις του μέσα στη βουλή; Να περάσει θέσεις που αφορούν την τάξη που εκπροσωπεί;”
αναφέρεσαι στο ΚΚΕ, το οποίο ΔΕΝ εκπροσωπεί
“Μάλλον απίθανο με τον αριθμό βουλευτών που έχει και τις δυνατότητες που του παρέχει ο κάθε εκλογικός νόμος που κόβεται και ράβεται στα μέτρα των αστικών κομμάτων.”
αν συγκρίνεις τον αριθμό των βουλευτών που θα είχε με απλή αναλογική το ΚΚΕ σε σχέση με αυτούς που έχει με τον παρόντα νόμο, θα δεις ότι ο αριθμός (των επιπλέον) θα ήταν 1 ή 2
αν μη τι άλλο, ο νόμος Σκανδαλίδη ενισχύει τα μικρότερα κόμματα, και αφαιρεί από το 2ο
“κυβερνά ένα κόμμα με παραλλαγές που αφορούν τη διαχείριση και όχι την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος οικονομικής διαχείρισης.
ε, αυτό είναι αποδεδειγμένα λάθος … τόσο στο ΠΑΣΟΚ (’70-’80) όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ (σήμερα) δόθηκε η δυνατότητα να πείσουν ότι μπορεί να γίνει ανατροπή (άσχετο αν πιστεύει κάποιος ότι έγινε ή θα γίνει)
η δημοκρατία που έχουμε, δίνει -δύσκολα, και στρεβλά- τη δυνατότητα σε μια παράταξη να ΑΛΛΑΞΕΙ τα πράγματα
“Στις ΗΠΑ αν δεν κάνω λάθος απαγορεύεται η ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος”
κάνεις λάθος
Διότι σήμερα το αξιακό ζήτημα του περιβάλλοντος τίθεται στη δύση όπου έχουν λυθεί σε κάποιο βαθμό ζητήματα βασικών αγαθών
“ο καπιταλισμός θέλει κέρδη και χέστηκε μετά συγχωρήσεως για το περιβάλλον”
και ο κατανωλωτής θέλει χλίδα και λουξ, και χέστηκε για το περιβάλλον
“Μου φαντάζει γενικά αστείο όταν συχνά βλέπω εδώ μέσα είτε φιλελεύθερους”
εμ, αν αναφέρεσαι σε μένα, είμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ
“επιμέρους παραδείγματα οικονομιών”
μα το επιμέρους παράδειγμα είναι το ποστ αυτό!
“Αν σου έδιναν έναν ευπρεπή μισθό να μπορείς να αποκτάς τα βασικά”
μακάρι να μιλάγαμε για τα βασικά … ασφαλώς υπάρχει ποσοστό ανθρώπων που αναγκάζονται να πάρουν δάνειο για τα βασικά, αλλά τα πεισσότερα δάνεια είναι για χλίδα, αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.
“Αυτές είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα”
Σουηδία και Δανία (και Νορβηγία, Φινλανδία, κ.λπ.) δεν ειναι εξαιρέσεις .. είναι αξιόλογα (όχι απόλυτα) πρότυπα
στη Δανία υπήρχε νόμιμη “αναρχο-αυτόνομη” κοινότητα, η οποία δε διεκδικούσε δικαίωμα στη στέγη αλλά μεγαλύτερη ελευθερία
“το αξιακό σύστημα είναι ανεξάρτητο από το σύστημα οικονομικής διαχείρισης”
δεν είπα ότι ειναι ανεξαρτητο
“το αξιακό σύστημα σταδιακά αλλάζει μέσα από τις οικονομικές σχέσεις”
συμφωνώ, αλλά δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις
“οι τωρινές χρεωκοπίες οικογενειών δεν συμβαίνουν πρώτη φορά”
δεν είμαι σίγουρος
“Αν όλοι οι πολίτες ήταν τόσο συνειδητοί και είχαν τόση αυτογνωσία όσοι λες εσύ αγαπητέ Ανδρέα Τριανταφυλλίδη”
μην τρελλαίνεσαι
εποπτεία έχω, δεν είμαι και τόσο συνειδητός
“τότε θα είχαμε ήδη κομμουνισμό και όχι καπιταλισμό”
προς το παρόν με απασχολεί περισσότερο η καλύτερη δημοκρατία, η συμμετοχή, τα κοινά αγαθά και οι πόροι
αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά
φίλε cool, χάρηκα για τις σκέψεις σου
@Aνδρέα Τριανταφυλλίδη συμφωνούμε καταρχήν ότι είναι αναγκαία η αποσαφήνιση εννοιών εάν
θέλουμε “να υπάρξει, αν υπάρξει, λύση” και ότι “χρειάζεται κατανόηση” και ότι “Για να
υπάρξει κατανόηση, πρέπει να υπάρχει συμφωνία -και διάκριση- εννοιών”.
Ο καρπίδις κάνει κατά καιρούς κάτι κουτσουκέλες με τις έννοιες, αλλά εδώ νομίζω ότι
επιχείρησε να περάσει το διάλογο και την εικόνα με έναν απλό άνθρωπο – ταξιτζή που δεν
γνωρίζει από έννοιες, αλλά που ερμηνεύει αυτά που ακούει όπως τα καταλαβαίνει. Και ναι,
ο καρπίδις είναι μεγάλη μουσίτσα στο να θέτει ασαφώς τα θέματα για να προκαλεί σχόλια
Καστοριάδη και Ηal Draper δεν έχω διαβάσει (καλά μη με δείρετε…) για να έχω άποψη επί
των απόψεων τους. Οι δικές μου απόψεις είναι περισσότερο απόρροια προσωπικών
συμπερασμάτων από κάποια στοιχειώδη γνώση της ευρωπαϊκής ιστορίας και την καθημερινότητα
που βιώνω, παρά βαθιά γνώση του Μαρξισμού ή ανάλυση του από άλλους διανοητές. Αλλά θεωρώ
ότι έχω κατανοήσει αν μη τι άλλο μερικές βασικές έννοιες που έχουν σχέση με αντιθέσεις
και αντιφάσεις, τη διαλεκτική δηλαδή που αναπτύσσεται για να εξελίσσεται η ιστορική
διαδικασία και η ζωή μας ουσιαστικά.
Τώρα θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όσα λες.
1. Κι εγώ θέλω το καλάμι του ψαρέματος και όχι να μου χαρίζουν τα ψάρια, αλλά δεν ξέρω
αν μαθημένη στο κλουβί είμαι έτοιμη και να πετάξω ελεύθερη…
2. Λες: Δεν ήταν δημοκρατία, και ήταν περισσότερο κρατικά παρεμβατική παρά σοσιαλιστική,
σχετικά με τη σοβιετική ένωση. Περνάς όμως ασχολίαστο το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο
που χτίστηκε η σοβιετική ένωση ήταν χαρακτηριστικό ιστορικό στοιχείο ο ολοκληρωτισμός
που περιείχε την κρατική παρέμβαση και στις δύο όχθες… Περί Καστοριάδη κλπ, απάντησα
ήδη ότι δεν έχω άποψη, αλλά η αντίληψη μου για τον Μαρξισμό είναι ότι αποτελεί εργαλείο
ανάλυσης και ο καθένας μπορεί να το χρησιμοποιεί σύμφωνα με την οπτική του μάλλον.
3. ο Κορνήλιος την ονομάζει φιλελεύθερη ολιγαρχία, και τείνω να συμφωνήσω. Τείνω και εγώ
να συμφωνήσω μαζί σου καίτοι δεν έχω διαβάσει Καστοριάδη όπως προανέφερα.
4. Εχεις δίκιο ότι στο κατασταστικό του ΚΚΕ (μετά το 15ο συνέδριο που βρήκα online
http://www.kke.gr/katastatiko/katastatiko_1.html) δεν υπάρχει σαφής αναφορά στη
δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά έμμεση μάλλον υπάρχει… Παραθέτω το σχετικό
απόσπασμα από την εισαγωγή: γ. Το πέρασμα από την καπιταλιστική κοινωνία, που βρίσκεται
σε βαθιά κρίση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία προϋποθέτει την κατάκτηση της πολιτικής
εξουσίας από την εργατική τάξη, την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και την
απελευθέρωση της δημιουργικής δράσης των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.
5. Είχα λάθος επίσης ότι το κομμουνιστικό κόμμα στις ΗΠΑ ήταν παράνομο, δεν ξέρω πώς μου
είχε δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση, ίσως επειδή ουσιαστικά είναι ανύπαρκτο και από όσο
γνωρίζω ποτέ δεν εκπροσωπήθηκε κοινοβουλευτικά. Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με. Ηταν καλή
αυτή η αντιπαράθεση διότι αποσαφήνισα και εγώ πράγματα που είχα λάθος κατά νου.
Παραθέτω σχετικά λήμματα:
ΗΠΑ
Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ (CPUSA). Ιδρύθηκε το 1918 με το σύνθημα «Βάλτε τους ανθρώπους
μπροστά από τα κέρδη» και είναι μαρξιστικό – λενινιστικό. Δουλεύει κυρίως μέσα στα
συνδικάτα, αλλά έχει πολύ μικρή δύναμη. Σήμερα είναι γραμματέας του ο Σαμ Γουέμπ, στη
θέση του ιστορικού ηγέτη Γκας Χολ, ο οποίος είναι επίτιμος πρόεδρος.
http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=12986&m=A10&aa=1
Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές του Ψυχρού Πολέμου και παρά τους αυστηρούς
περιορισμούς στις πολιτικές δραστηριότητες των αριστερών πολιτών τους, οι Η.Π.Α. είχαν
τουλάχιστον κρατήσει τα προσχήματα αποφεύγοντας να θέσουν εκτός νόμου το Κομμουνιστικό
Κόμμα της χώρας. (αυτό από σάιτ των οικολόγων πράσινων που αναφέρεται στη δίωξη της
greenpeace στις ΗΠΑ ως εγκληματικής οργάνωσης το 2004
http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=486&Itemid=82).
Ωστόσο όταν έχουν προηγηθεί τούτα που παραθέτω παρακάτω (είναι απόσπασμα από σχετική
εργασία που είχα κάνει) ακόμα και όταν δεν απαγορεύεις κομμουνιστικό κόμμα στις ΗΠΑ
κόβεις τα πόδια σε όσους θα σκέφτονταν να το έχουν ενεργό… και με ουσιαστικό ρόλο:
Η περίπτωση της Ελλάδας αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο του Ψυχρού Πολέμου και ήταν η
απαρχή της θεωρίας του «ντόμινο». Η θεωρία αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι «η
επικράτηση του κομμουνισμού έστω και σε μια χώρα, …αποτελούσε θανάσιμη απειλή για την
ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.»
Υπό τον φόβο, λοιπόν, της κομμουνιστικής διείσδυσης, στις 12 Μαρτίου του 1947, ο
πρόεδρος Τρούμαν δεσμεύεται στο Κογκρέσο για γενναία οικονομική βοήθεια προς τα κράτη
εκείνα της Ευρώπης που θα «αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες
μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις».
Το «Δόγμα Τρούμαν» αποτέλεσε την πολιτική βάση για το Σχέδιο Μάρσαλ που αφορούσε την
οικονομική ανασυγκρότηση της Ευρώπης. Θεωρητικά η οικονομική βοήθεια απευθυνόταν σε
όλες τις χώρες, όμως οι όροι που τέθηκαν οδήγησαν στην απόρριψη του σχεδίου από τη
Σοβιετική Ένωση και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Το σχέδιο Μάρσαλ βοήθησε την Ευρώπη πολύ περισσότερο με την παροχή τεχνογνωσίας, παρά με
τις άμεσες οικονομικές παροχές, ενώ οδήγησε και στη δημιουργία των πρώτων πανευρωπαϊκών
θεσμών (Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, πρόδρομος του σημερινού ΟΟΣΑ και
Ευρωπαϊκή Ενωση Πληρωμών). Οι υπεύθυνοι για την εφαρμογή του Σχεδίου κατέστησαν την
αντίληψη των ΗΠΑ για την παραγωγικότητα ευαγγέλιο για την ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ
παράλληλα δόθηκε βαρύτητα στην ενίσχυση της κατανάλωσης, ώστε να μην υπάρξει κίνδυνος
κοινωνικής δυσαρέσκειας και εξάπλωσης του ιού του κομμουνισμού.
Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν ανησυχία στους Σοβιετικούς, που απάντησαν με την οικονομική
και πολιτική δορυφοριοποίηση των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Για την οπτική των
Σοβιετικών το σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν βοήθεια προς την Ευρώπη, αλλά απόπειρα να
υπονομευθεί ο σοβιετικός έλεγχος στην Ανατολική Ευρώπη.
6. Με τα περί εκλογικού νόμου μάλλον ενισχύεις την άποψη μου ότι το ΚΚΕ ακόμα και με
διαφορετικό εκλογικό νόμο δεν θα έπαιζε κανένα ουσιαστικό ρόλο σε μία αστικού τύπου
δημοκρατία. Το ΔΕΝ εκπροσωπεί οφείλεται ίσως στο ότι ουσιαστικά μεγάλη μερίδα εργατικής
τάξης εν Ελλάδι δεν έχει ποτέ δημιουργηθεί, αφού ποτέ δεν είχαμε και ουσιαστική ανάπτυξη
του καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι και το ΠαΣοΚ μάλλον εκπροσώπησε και περιέλαβε
κατά κύριο λόγο μικρομεσαίους και μικροαστική τάξη
7. “κυβερνά ένα κόμμα με παραλλαγές που αφορούν τη διαχείριση και όχι την ανατροπή του
υπάρχοντος συστήματος οικονομικής διαχείρισης.
ε, αυτό είναι αποδεδειγμένα λάθος … τόσο στο ΠΑΣΟΚ (’70-’80) όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ
(σήμερα) δόθηκε η δυνατότητα να πείσουν ότι μπορεί να γίνει ανατροπή (άσχετο αν πιστεύει
κάποιος ότι έγινε ή θα γίνει)
η δημοκρατία που έχουμε, δίνει -δύσκολα, και στρεβλά- τη δυνατότητα σε μια παράταξη να
ΑΛΛΑΞΕΙ τα πράγματα
Εδώ το λες μόνος σου δεν χρειάζεται να πω κάτι εγώ
9. και ο κατανωλωτής θέλει χλίδα και λουξ, και χέστηκε για το περιβάλλον
Συμφωνώ μαζί σου διότι ο καταναλωτής δεν ζει σε κάποιο αποστειρωμένο από την
καπιταλιστική αντίληψη διαχείρισης των φυσικών πόρων. Σκέψου το πολύ απλό: Κάποτε
κατασκευάζονταν διαφορά λευκά είδη (ψυγεία κλπ) βαριά και ασήκωτα, αλλά με διάρκεια
αντοχών και χρήσης πολλών ετών. Τώρα πια όλα είναι σχεδόν πλαστικά για σύντομη διάρκεια
χρήσης και στα… σκουπίδια και νέα αγορά. Πώς θα συντηρηθεί η ζήτηση και η κατανάλωση
(βασικός οικονομικός δείκτης όπως ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο) αν δεν χαλάσει το
προηγούμενο για να το πετάξεις και να αγοράσεις καινούργιο;
Καλλιεργείται λοιπόν έμμεσα (δεν λέω ότι είναι συνειδητή επιδίωξη του καπιταλισμού, αλλά
να πως το σύστημα οικονομικής διαχείρισης καλλιεργεί συνειδήσεις…) ό,τι φάμε, ό,τι
πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κ… μας
10. εμ, αν αναφέρεσαι σε μένα, είμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ
Απαντούσα σε σένα, αλλά αναφερόμουν και σε παλαιότερες αναφορές σε αυτή τη σελίδα, δεν
σημαίνει ότι απέδιδα σε σένα φιλελεύθερες απόψεις, αν και… χμ…
11. μα το επιμέρους παράδειγμα είναι το ποστ αυτό!
Ναι, όντως ήταν επιμέρους παράδειγμα επειδή είπαμε ο καρπίδις είναι μουσίτσα, γράφει
ελλειπτικά για να βάζει εμάς να συμπληρώνουμε το ποστ
Αλλά στα σοβαρά αν ήταν να τα
γράψει όλα μόνος του τότε δεν θα ήταν blog… και δεν θα γινόταν διάλογος.
12. τα πεισσότερα δάνεια είναι για χλίδα, αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια
Εχουμε στατιστικά δεδομένα; Μάλλον έχεις δίκιο από ό,τι είδα σε έρευνα εδώ
http://www.bankofgreece.gr/announcements/text_release.asp?relid=1171
Τα μεγάλα σπίτια μην ξεχνάς ότι πέρα από την χλίδα αποτελούν επένδυση σε ακίνητη
περιουσία. Που επιβεβαιώνει τα περί νεόπλουτων μέσα από μία φουλ παραοικονομία. Αυτό μου
φαίνεται είναι φουλ ελληνικό φαινόμενο, ή τουλάχιστον εγώ δεν γνωρίζω ανάλογα στοιχεία.
13. οι τωρινές χρεωκοπίες οικογενειών δεν συμβαίνουν πρώτη φορά”
δεν είμαι σίγουρος
Εννοώ ιστορικά αλλά όχι στην Ελλλάδα, στη φάση που εμπορευματοποιήθηκε η γη, που άλλαζαν τα δεδομένα γύρω στον 16ο αιώνα αν θυμάμαι καλά που υπήρχε αντίστοιχα πολύ υψηλός δανεισμός από ξεπεσμένους αριστοκράτες κυρίως. Επίσης μην ξεχνάμε το οικονομικό κραχ του 1929.
14. αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά
Αυτό για να συμβεί αποτελεί προϋπόθεση να έχει αναπτυχθεί ένας υγιής (από αυτό των οάσεων…) καπιταλισμός που να παρέχει παιδεία, δυνατότητα κριτικής σκέψης και όλα τα σχετικά… το λέει και το κομμουνιστικό μανιφέστο αυτό…
15. στη Δανία υπήρχε νόμιμη “αναρχο-αυτόνομη” κοινότητα, η οποία δε διεκδικούσε δικαίωμα στη στέγη αλλά μεγαλύτερη ελευθερία
Ναι, είχε σχέση με αναρχοαυτόνομους, δεν ξέρω όμως αν είχε σχέση μόνο με ελευθερία ή και στέγη, δεν μπόρεσα να βρω online σχετικά στοιχεία και δεν έχω πρόσφορα άλλα, ούτε έχω μνήμη συγκεκριμένων στοιχείων από τότε.
Ωστόσο υπάρχουν γενικότερα στοιχεία για τη φτώχεια στην Ευρώπη από το Το 2001 σε έκθεση της Διαμαντοπούλου:
http://www.2810.gr/site/news/article/499
Επίσης
Το 2003, δύο χρόνια μετά, το θέμα ουσιαστικά παραμένει άλυτο, ενώ φαίνεται μία μείωση
των φτωχών κατά 4 εκατομμύρια, αλλά χωρίς στοιχεία για το αν πέθαναν στο μεταξύ ή λύθηκε
το πρόβλημά τους
http://eapn.horus.be/module/module_page/images/pdf/pdf_publication/EAPN%20Publications/r
eports/GR2003.pdf
Το pdf αρχείο αφορά την 2η συνάντηση ατόμων σε κατάσταση φτώχειας, Βρυξέλλες Μάιο του 2003, επί ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ
Αναφέρεται στην εισαγωγή: Σε μία Ευρώπη πλούσια το 15% του πληθυσμού (56 εκατομμύρια άνθρωποι) ζει μέσα στη φτώχεια. Επιπλέον μόνιμα το 9% του πληθυσμού των Ευρωπαίων βρίσκεται στα πρόθυρα του κοινωνικού αποκλεισμού. Τα συγκεκριμένα ποσοστά δεν λαμβάνουν υπόψη πολλούς ανθρώπους που βιώνουν τη φτώχεια. Υπογραφή Δημήτρης Ρέππας υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων
Ηλικιακές και άλλες διακρίσεις
http://www.mature-project.eu/materials/LEAFLET_AGE_ilikiakesdiakriseis.pdf
Σχετικά με τα ίδια θέματα υλικό στη σελίδα του ΙΣΤΑΜΕ, δικού σας φορέα
τεύχος 23,
Δεκέμβριος του 2007
Εν περιλήψει: Αν τα θέματα φτώχειας συνολικότερα στην Ευρώπη ήταν λυμένα δεν θα γίνονταν τέτοιες έρευνες. Θα μου πεις αν είχαμε σοσιαλισμό σοβιετικού τύπου θα είχαν λυθεί; Δεν ξέρω να σου απάντήσω διότι όπως ξανάγραψα, με άλλα λόγια, η ιστορία δεν γράφετε με ΑΝ. Η ιστορία ήδη έχει γραφτεί για όσα ισχύουν έως σήμερα.
Αυτά και ευχαριστώ και εγώ για τα ερεθίσματα προς διόρθωση εσφαλμένων στοιχείων που είχα κατά νου, αλλά αυτό δεν μου αλλάζει τη συνολικότερη πεποίθηση ότι είναι δύσκολο μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής διαχείρισης να θέλεις να έχεις διαφορετική διαμόρφωση συνείδησης από αυτή που επιβάλει το ισχύον μοντέλο. Αυτό που δίνει ελπίδα είναι οι αντιφάσεις που περιέχει το μοντέλο και ευελπιστείς στο τέλος να σου πουλήσουν το σκοινί για το κρέμασμα…
καρπίδι κλπ βοήθεια σας!
Υ.Γ. Ενα τελευταίο: Οντως δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις, αλλά κακά τα ψέμματα οι ρημάδες σε καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό. Αν η γέννηση μου δεν είχε γίνει αντικείμενο οικονομικής συναλλαγής με το θέμα της προίκας δεν θα είχα μάθει αυτά που έμαθα περί κομμουνισμού κλπ… βέβαια κάποια άλλη -διότι φίλη έιμαι και όχι φίλος… – μπορεί να το είχε ρίξει σε άλλες μελέτες, εγώ προτίμησα την Καταγωγή της Οικογένειας του Εγκελς.
@coolplatanos δεσμεύομαι να απαντήσω, πρώτον επειδή είσαι εντυπωσιακά ερευνητική, και δεύτερον γιατί είσαι απολαυστικά ευγενική ακόμα και στην αντίθεση σου
wow!
(προς το παρόν πάω για νάνι, και θα τα πούμε αύριο)
υσ. μην ψαρώνεις με τα περί Καστοριάδη και Hal Draper … είμαι πολύ ερασιτέχνης του πράματος
Αντιγράφω από τα λόγια του ταξιτζή προς τον Karpidis: “…Πριν είχαμε λέει σοσιαλισμό. … Μετά ήρθε η δημοκρατία …”.
Την πιο πάνω κουβέντα την έχω ακούσει κι εγώ πολλές φορές, κυρίως από βούλγαρους. Καταφανώς η αντιπαραβολή του σοσιαλισμού με τη δημοκρατία, είναι κάτι που εμπεδώθηκε στο μυαλό αυτών των ανθρώπων λόγω της μακρόχρονης αστικής (αντισοσιαλιστικής) προπαγάνδας. Άλλο η δημοκρατία υπόβαλλαν οι διάφοροι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος υπονοώντας ότι είναι κάτι το πολύ καλό και άλλο ο σοσιαλισμός που αποστερεί λέγανε τη δημοκρατία.
Στη δημοκρατία μπορείς να έχεις τα πάντα (αν έχεις χρήματα φυσικά) ή να έχεις την ψευδαίσθηση ότι μπορείς (κάποια στιγμή) να αποκτήσεις τα πάντα.
Πέραν τούτου, σκόπιμα (γιατί δεν νομίζω από αμάθεια), παραβλέπεται ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα με οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις όπου η δημοκρατία (δηλ. οι δημοκρατικές διαδικασίες) αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του, ενώ η δημοκρατία είναι ένα το πολιτικό σύστημα που είναι αντίθετο της δικτατορίας, του ολοκληρωτισμού, της αυταρχικότητας, του φασισμού, της μοναρχίας.
@ Coolplatanos,
Πραγματικά απολαυστικό το τελευταίο σου μακρινάρι!
Anef_Oriwn
Σάββατο 22/03/2008 – 00:17 π.μ.
Πολλές φορές μέσα από τα μεγάλα και μακρόσυρτα posts και κείμενα χάνονται πολύ ουσιώδη και ενδιαφέροντα σχόλια και παρατηρήσεις. Εξαιρετικά τα πολιτικά κείμενα της Coolplatanos, ιδιαίτερα απολαυστικό το τελευταίο.
Σκοπός της παρέμβασης μου αυτής είναι να κάνω ένα απάνθισμα από τα πιο όμορφα λόγια της Coolplatanos από το τελευταίο της κείμενο. Τούτα δεν αποτελούν απλά ατάκες αλλά λόγια σοφά και διαλεκτικά με σημαντική αξία και σημασία.
1. “Ο καρπίδις κάνει κατά καιρούς κάτι κουτσουκέλες με τις έννοιες …”.
2. “…θεωρώ ότι έχω κατανοήσει αν μη τι άλλο μερικές βασικές έννοιες που έχουν σχέση με αντιθέσεις και αντιφάσεις, τη διαλεκτική δηλαδή που αναπτύσσεται για να εξελίσσεται η ιστορική διαδικασία και η ζωή μας ουσιαστικά.”
3. “…η αντίληψη μου για τον Μαρξισμό είναι ότι αποτελεί εργαλείο ανάλυσης και ο καθένας μπορεί να το χρησιμοποιεί σύμφωνα με την οπτική του μάλλον”.
4. “Ήταν καλή αυτή η αντιπαράθεση διότι αποσαφήνισα και εγώ πράγματα που είχα λάθος κατά νου.”
5. “…το ΠαΣοΚ μάλλον εκπροσώπησε και περιέλαβε κατά κύριο λόγο μικρομεσαίους και μικροαστική τάξη”.
6. “ο καταναλωτής δεν ζει σε κάποιο αποστειρωμένο από την καπιταλιστική αντίληψη διαχείρισης των φυσικών πόρων”.
7. “αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά. Αυτό για να συμβεί αποτελεί προϋπόθεση να έχει αναπτυχθεί ένας υγιής (από αυτό των οάσεων…) καπιταλισμός που να παρέχει παιδεία, δυνατότητα κριτικής σκέψης και όλα τα σχετικά”.
8. “… η ιστορία δεν γράφετε με ΑΝ. Η ιστορία ήδη έχει γραφτεί για όσα ισχύουν έως σήμερα”.
9. “…είναι δύσκολο μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής διαχείρισης να θέλεις να έχεις διαφορετική διαμόρφωση συνείδησης από αυτή που επιβάλει το ισχύον μοντέλο. Αυτό που δίνει ελπίδα είναι οι αντιφάσεις που περιέχει το μοντέλο και ευελπιστείς στο τέλος να σου πουλήσουν το σκοινί για το κρέμασμα”.
10. “…Όντως δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις, αλλά κακά τα ψέματα οι ρημάδες σε καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό”.
Τελικά το ‘κανα δεκάλογο!
Καλό σας βράδυ κι ότι ποθείτε να το πάθετε!
Anef_Oriwn
Σάββατο 22/03/2008 – 00:52 π.μ.
” 15. στη Δανία υπήρχε νόμιμη “αναρχο-αυτόνομη” κοινότητα, η οποία δε διεκδικούσε δικαίωμα στη στέγη αλλά μεγαλύτερη ελευθερία ”
Και αν θυμαμαι καλα το ονομα της ηταν CHRISTIANA …στις δεκαετιες 70- 80 αποτελεσε σημειο αναφορας για τον διεθνη Αντιεξουσιαστικο χωρο που τοτε ειχε πολυ δυνατα μυαλα . Και φυσικα η συγκεκριμενη κοινοτητα εθετε πολλα και σημαντικα ζητηματα και οι αποφασεις λαμβανονταν με αμεσοδημοκρατικες διαδικασιες . Στην συνεχεια παρηκμασε οταν οι εμποροι ναρκωτικων σε συνεργασια με την αστυνομια αποφασισαν να βαλουν τελος στην λειτουργια της . Στα τελευταια χρονια εγινε κατι σαν τουριστικη ατραξιον σαν το Αμστερνταμ και τωρα δυστυχως δεν υφισταται πια με την αρχικη της μορφη .Σε αυτην την εναλλακτικη κοινοτητα βρηκαν στεγη ανθρωποι αστεγοι, ανεργοι , και γενικα ανθρωποι αποκλεισμενοι απο την κοινωνια για τις αντιληψεις τους.
Να λοιπον …..Christiania.org – Forside
ΚΑΙ γραψτε στο google CHRISTIANA – DANMARK……
Α ρε καρπιδη….σε λαθος μερη ταξιδευεις…… : ))))))
coolplatanos
Εγραψες! Οχι οτι συμφωνω σε ολα, μα μου αρεσει ο τροπος σου.
Και μερικες λεπτομερειες, ισως χωρις ιδιαιτερη σημασια για τη συζητηση. Το ΚΚ ΗΠΑ εκπροσωπηθηκε κοινοβουλευτικα τη δεκαετια του ’20 (ή του ’30, δεν ειμαι βεβαιος) οταν και πηρε 2 εκατομμυρια ψηφους. Τυπικα δεν ηταν πανομο αλλα με την τρομοκρατια και τις διωξεις, ειδικα μετα το Β΄ Π.Π, ηταν εξαιρετικα δυσκολο να λειτουργησει (κι εμεις περασαμε ακομη δυσκολοτερες φασεις αλλα δε μας τσακισαν, ειναι ενα θεμα κατα ποσο ηρθαν οι εκει σε συγκρουση με τον πρωτογονο αντικομμουνισμο και τα μετρα του…).
Το εργατικο κινημα των ΗΠΑ εχει τη δικη του ιστορια με μεγαλειωδεις αγωνες και παρα πολυ αιμα. Στη χωρα που διατεινεται οτι προβαλει την ελευθερια, καθε μαζικος εργατικος αγωνας αντιμετωπιστηκε με τη βια. Χαρακτηριστικη ειναι η περιπτωση Ροκφελερ. Εφτιαξαν ενα σωρο “φιλανθρωπικα” ιδρυματα προκειμενου να βελτιωσουν το κοινωνικο τους προφιλ μετα την αγανακτηση που ειχε προκαλεσει το αιματοκυλισμα δεκαδων εργατων απο τα πολυβολα της εθνοφυλακης κατα τη μεγαλη απεργια τους στα ορυχεια της επιχειρησης στα 1920.
Αντιστοιχα παραδειγματα για το πως βλεπουν οι αστοι τη δημοκρατια υπαρχουν στις περισσοτερες δυτικες χωρες. Το ΚΚ Γερμανιας ηταν ουσιαστικα (οχι τυπικα) παρανομο ως το 80 ενω ως σημερα απαγορευεται στους κομμουνιστες να ειναι δημοσιοι υπαλληλοι, ενω απαγορευεται και η χρηση κομμουνιστικων συμβολων…
Καταλοιπα μιας ξεπερασμενης εποχης θα μπορουσε να πει καποιος.
Δυστυχως δεν ειναι ετσι. Οταν οι καπιταλιστες φοβουνται για την εξουσια τους ξεχνουν τα περι ελευθεριας εκφρασης φλιναφληματα. Αποδειχτηκε επανειλημενα στην πορεια του εργατικου κινηματος οταν αυτο ηταν σε ανωδικη φαση κι αποδεικνυεται και σημερα. Ο ορος τρομοκρατια εχει γινει τοσο ελαστικος ωστε να περιλαμβανει οποιονδηποτε αντιστεκεται στη νεα ταξη πραγματων.
Αληθεια, δεν ακουσα και πολλους αστους πολιτικους να διαμαρτυρονται για το αντικομμουνιστικο μνημονιο πριν μερικα χρονια.
Σημερα απαγορευεται η δραση της κομμουνιστικης νεολαιας Τσεχιας με αστεια επιχειρηματα.
Ευκαιρια, για οποιον πιστευει οτι πρεπει να ειναι ελευθερη η πολιτικη εκφραση, να το αποδειξει εμπρακτα.
Οι κομμουνιστες θα το κανουμε με καθε προσφωρη μορφη δρασης.
Για τους υπολοιπους… ιδου η Ροδος…