Καταλοιπα μιας ξεπερασμενης εποχης θα μπορουσε να πει καποιος.
Δυστυχως δεν ειναι ετσι. Οταν οι καπιταλιστες φοβουνται για την εξουσια τους ξεχνουν τα περι ελευθεριας εκφρασης φλιναφληματα. Αποδειχτηκε επανειλημενα στην πορεια του εργατικου κινηματος οταν αυτο ηταν σε ανωδικη φαση κι αποδεικνυεται και σημερα. Ο ορος τρομοκρατια εχει γινει τοσο ελαστικος ωστε να περιλαμβανει οποιονδηποτε αντιστεκεται στη νεα ταξη πραγματων.
Αληθεια, δεν ακουσα και πολλους αστους πολιτικους να διαμαρτυρονται για το αντικομμουνιστικο μνημονιο πριν μερικα χρονια.
Σημερα απαγορευεται η δραση της κομμουνιστικης νεολαιας Τσεχιας με αστεια επιχειρηματα.
Ευκαιρια, για οποιον πιστευει οτι πρεπει να ειναι ελευθερη η πολιτικη εκφραση, να το αποδειξει εμπρακτα.
Οι κομμουνιστες θα το κανουμε με καθε προσφωρη μορφη δρασης.
Για τους υπολοιπους… ιδου η Ροδος…

Και αν θυμαμαι καλα το ονομα της ηταν CHRISTIANA …στις δεκαετιες 70- 80 αποτελεσε σημειο αναφορας για τον διεθνη Αντιεξουσιαστικο χωρο που τοτε ειχε πολυ δυνατα μυαλα . Και φυσικα η συγκεκριμενη κοινοτητα εθετε πολλα και σημαντικα ζητηματα και οι αποφασεις λαμβανονταν με αμεσοδημοκρατικες διαδικασιες . Στην συνεχεια παρηκμασε οταν οι εμποροι ναρκωτικων σε συνεργασια με την αστυνομια αποφασισαν να βαλουν τελος στην λειτουργια της . Στα τελευταια χρονια εγινε κατι σαν τουριστικη ατραξιον σαν το Αμστερνταμ και τωρα δυστυχως δεν υφισταται πια με την αρχικη της μορφη .Σε αυτην την εναλλακτικη κοινοτητα βρηκαν στεγη ανθρωποι αστεγοι, ανεργοι , και γενικα ανθρωποι αποκλεισμενοι απο την κοινωνια για τις αντιληψεις τους.

1. “Ο καρπίδις κάνει κατά καιρούς κάτι κουτσουκέλες με τις έννοιες …”.
2. “…θεωρώ ότι έχω κατανοήσει αν μη τι άλλο μερικές βασικές έννοιες που έχουν σχέση με αντιθέσεις και αντιφάσεις, τη διαλεκτική δηλαδή που αναπτύσσεται για να εξελίσσεται η ιστορική διαδικασία και η ζωή μας ουσιαστικά.”
3. “…η αντίληψη μου για τον Μαρξισμό είναι ότι αποτελεί εργαλείο ανάλυσης και ο καθένας μπορεί να το χρησιμοποιεί σύμφωνα με την οπτική του μάλλον”.
4. “Ήταν καλή αυτή η αντιπαράθεση διότι αποσαφήνισα και εγώ πράγματα που είχα λάθος κατά νου.”
5. “…το ΠαΣοΚ μάλλον εκπροσώπησε και περιέλαβε κατά κύριο λόγο μικρομεσαίους και μικροαστική τάξη”.
6. “ο καταναλωτής δεν ζει σε κάποιο αποστειρωμένο από την καπιταλιστική αντίληψη διαχείρισης των φυσικών πόρων”.
7. “αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά. Αυτό για να συμβεί αποτελεί προϋπόθεση να έχει αναπτυχθεί ένας υγιής (από αυτό των οάσεων…) καπιταλισμός που να παρέχει παιδεία, δυνατότητα κριτικής σκέψης και όλα τα σχετικά”.
8. “… η ιστορία δεν γράφετε με ΑΝ. Η ιστορία ήδη έχει γραφτεί για όσα ισχύουν έως σήμερα”.
9. “…είναι δύσκολο μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής διαχείρισης να θέλεις να έχεις διαφορετική διαμόρφωση συνείδησης από αυτή που επιβάλει το ισχύον μοντέλο. Αυτό που δίνει ελπίδα είναι οι αντιφάσεις που περιέχει το μοντέλο και ευελπιστείς στο τέλος να σου πουλήσουν το σκοινί για το κρέμασμα”.
10. “…Όντως δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις, αλλά κακά τα ψέματα οι ρημάδες σε καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό”.

Τελικά το ‘κανα δεκάλογο!
Καλό σας βράδυ κι ότι ποθείτε να το πάθετε!

Anef_Oriwn
Σάββατο 22/03/2008 – 00:52 π.μ.

Την πιο πάνω κουβέντα την έχω ακούσει κι εγώ πολλές φορές, κυρίως από βούλγαρους. Καταφανώς η αντιπαραβολή του σοσιαλισμού με τη δημοκρατία, είναι κάτι που εμπεδώθηκε στο μυαλό αυτών των ανθρώπων λόγω της μακρόχρονης αστικής (αντισοσιαλιστικής) προπαγάνδας. Άλλο η δημοκρατία υπόβαλλαν οι διάφοροι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος υπονοώντας ότι είναι κάτι το πολύ καλό και άλλο ο σοσιαλισμός που αποστερεί λέγανε τη δημοκρατία.

Στη δημοκρατία μπορείς να έχεις τα πάντα (αν έχεις χρήματα φυσικά) ή να έχεις την ψευδαίσθηση ότι μπορείς (κάποια στιγμή) να αποκτήσεις τα πάντα.

Πέραν τούτου, σκόπιμα (γιατί δεν νομίζω από αμάθεια), παραβλέπεται ότι ο σοσιαλισμός είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα με οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις όπου η δημοκρατία (δηλ. οι δημοκρατικές διαδικασίες) αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του, ενώ η δημοκρατία είναι ένα το πολιτικό σύστημα που είναι αντίθετο της δικτατορίας, του ολοκληρωτισμού, της αυταρχικότητας, του φασισμού, της μοναρχίας.

@ Coolplatanos,

Πραγματικά απολαυστικό το τελευταίο σου μακρινάρι!

Anef_Oriwn
Σάββατο 22/03/2008 – 00:17 π.μ.

wow!

(προς το παρόν πάω για νάνι, και θα τα πούμε αύριο)

υσ. μην ψαρώνεις με τα περί Καστοριάδη και Hal Draper … είμαι πολύ ερασιτέχνης του πράματος

θέλουμε “να υπάρξει, αν υπάρξει, λύση” και ότι “χρειάζεται κατανόηση” και ότι “Για να

υπάρξει κατανόηση, πρέπει να υπάρχει συμφωνία -και διάκριση- εννοιών”.

Ο καρπίδις κάνει κατά καιρούς κάτι κουτσουκέλες με τις έννοιες, αλλά εδώ νομίζω ότι

επιχείρησε να περάσει το διάλογο και την εικόνα με έναν απλό άνθρωπο – ταξιτζή που δεν

γνωρίζει από έννοιες, αλλά που ερμηνεύει αυτά που ακούει όπως τα καταλαβαίνει. Και ναι,

ο καρπίδις είναι μεγάλη μουσίτσα στο να θέτει ασαφώς τα θέματα για να προκαλεί σχόλια

Καστοριάδη και Ηal Draper δεν έχω διαβάσει (καλά μη με δείρετε…) για να έχω άποψη επί

των απόψεων τους. Οι δικές μου απόψεις είναι περισσότερο απόρροια προσωπικών

συμπερασμάτων από κάποια στοιχειώδη γνώση της ευρωπαϊκής ιστορίας και την καθημερινότητα

που βιώνω, παρά βαθιά γνώση του Μαρξισμού ή ανάλυση του από άλλους διανοητές. Αλλά θεωρώ

ότι έχω κατανοήσει αν μη τι άλλο μερικές βασικές έννοιες που έχουν σχέση με αντιθέσεις

και αντιφάσεις, τη διαλεκτική δηλαδή που αναπτύσσεται για να εξελίσσεται η ιστορική

διαδικασία και η ζωή μας ουσιαστικά.

Τώρα θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όσα λες.
1. Κι εγώ θέλω το καλάμι του ψαρέματος και όχι να μου χαρίζουν τα ψάρια, αλλά δεν ξέρω

αν μαθημένη στο κλουβί είμαι έτοιμη και να πετάξω ελεύθερη…

2. Λες: Δεν ήταν δημοκρατία, και ήταν περισσότερο κρατικά παρεμβατική παρά σοσιαλιστική,

σχετικά με τη σοβιετική ένωση. Περνάς όμως ασχολίαστο το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο

που χτίστηκε η σοβιετική ένωση ήταν χαρακτηριστικό ιστορικό στοιχείο ο ολοκληρωτισμός

που περιείχε την κρατική παρέμβαση και στις δύο όχθες… Περί Καστοριάδη κλπ, απάντησα

ήδη ότι δεν έχω άποψη, αλλά η αντίληψη μου για τον Μαρξισμό είναι ότι αποτελεί εργαλείο

ανάλυσης και ο καθένας μπορεί να το χρησιμοποιεί σύμφωνα με την οπτική του μάλλον.

3. ο Κορνήλιος την ονομάζει φιλελεύθερη ολιγαρχία, και τείνω να συμφωνήσω. Τείνω και εγώ

να συμφωνήσω μαζί σου καίτοι δεν έχω διαβάσει Καστοριάδη όπως προανέφερα.

4. Εχεις δίκιο ότι στο κατασταστικό του ΚΚΕ (μετά το 15ο συνέδριο που βρήκα online

http://www.kke.gr/katastatiko/katastatiko_1.html) δεν υπάρχει σαφής αναφορά στη

δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά έμμεση μάλλον υπάρχει… Παραθέτω το σχετικό

απόσπασμα από την εισαγωγή: γ. Το πέρασμα από την καπιταλιστική κοινωνία, που βρίσκεται

σε βαθιά κρίση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία προϋποθέτει την κατάκτηση της πολιτικής

εξουσίας από την εργατική τάξη, την κοινωνικοποίηση των βασικών μέσων παραγωγής και την

απελευθέρωση της δημιουργικής δράσης των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας.

5. Είχα λάθος επίσης ότι το κομμουνιστικό κόμμα στις ΗΠΑ ήταν παράνομο, δεν ξέρω πώς μου

είχε δημιουργηθεί αυτή η εντύπωση, ίσως επειδή ουσιαστικά είναι ανύπαρκτο και από όσο

γνωρίζω ποτέ δεν εκπροσωπήθηκε κοινοβουλευτικά. Αν κάνω λάθος διόρθωσέ με. Ηταν καλή

αυτή η αντιπαράθεση διότι αποσαφήνισα και εγώ πράγματα που είχα λάθος κατά νου.

Παραθέτω σχετικά λήμματα:
ΗΠΑ

Κομμουνιστικό Κόμμα ΗΠΑ (CPUSA). Ιδρύθηκε το 1918 με το σύνθημα «Βάλτε τους ανθρώπους

μπροστά από τα κέρδη» και είναι μαρξιστικό – λενινιστικό. Δουλεύει κυρίως μέσα στα

συνδικάτα, αλλά έχει πολύ μικρή δύναμη. Σήμερα είναι γραμματέας του ο Σαμ Γουέμπ, στη

θέση του ιστορικού ηγέτη Γκας Χολ, ο οποίος είναι επίτιμος πρόεδρος.
http://www.tovima.gr/print_article.php?e=B&f=12986&m=A10&aa=1

Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές του Ψυχρού Πολέμου και παρά τους αυστηρούς

περιορισμούς στις πολιτικές δραστηριότητες των αριστερών πολιτών τους, οι Η.Π.Α. είχαν

τουλάχιστον κρατήσει τα προσχήματα αποφεύγοντας να θέσουν εκτός νόμου το Κομμουνιστικό

Κόμμα της χώρας. (αυτό από σάιτ των οικολόγων πράσινων που αναφέρεται στη δίωξη της

greenpeace στις ΗΠΑ ως εγκληματικής οργάνωσης το 2004

http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=486&Itemid=82).

Ωστόσο όταν έχουν προηγηθεί τούτα που παραθέτω παρακάτω (είναι απόσπασμα από σχετική

εργασία που είχα κάνει) ακόμα και όταν δεν απαγορεύεις κομμουνιστικό κόμμα στις ΗΠΑ

κόβεις τα πόδια σε όσους θα σκέφτονταν να το έχουν ενεργό… και με ουσιαστικό ρόλο:

Η περίπτωση της Ελλάδας αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο του Ψυχρού Πολέμου και ήταν η

απαρχή της θεωρίας του «ντόμινο». Η θεωρία αυτή βασίζεται στην αντίληψη ότι «η

επικράτηση του κομμουνισμού έστω και σε μια χώρα, …αποτελούσε θανάσιμη απειλή για την

ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών.»
Υπό τον φόβο, λοιπόν, της κομμουνιστικής διείσδυσης, στις 12 Μαρτίου του 1947, ο

πρόεδρος Τρούμαν δεσμεύεται στο Κογκρέσο για γενναία οικονομική βοήθεια προς τα κράτη

εκείνα της Ευρώπης που θα «αντιστέκονταν σε απόπειρες καθυπόταξης από οπλισμένες

μειοψηφίες ή από ξένες πιέσεις».
Το «Δόγμα Τρούμαν» αποτέλεσε την πολιτική βάση για το Σχέδιο Μάρσαλ που αφορούσε την

οικονομική ανασυγκρότηση της Ευρώπης. Θεωρητικά η οικονομική βοήθεια απευθυνόταν σε

όλες τις χώρες, όμως οι όροι που τέθηκαν οδήγησαν στην απόρριψη του σχεδίου από τη

Σοβιετική Ένωση και τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Το σχέδιο Μάρσαλ βοήθησε την Ευρώπη πολύ περισσότερο με την παροχή τεχνογνωσίας, παρά με

τις άμεσες οικονομικές παροχές, ενώ οδήγησε και στη δημιουργία των πρώτων πανευρωπαϊκών

θεσμών (Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, πρόδρομος του σημερινού ΟΟΣΑ και

Ευρωπαϊκή Ενωση Πληρωμών). Οι υπεύθυνοι για την εφαρμογή του Σχεδίου κατέστησαν την

αντίληψη των ΗΠΑ για την παραγωγικότητα ευαγγέλιο για την ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ

παράλληλα δόθηκε βαρύτητα στην ενίσχυση της κατανάλωσης, ώστε να μην υπάρξει κίνδυνος

κοινωνικής δυσαρέσκειας και εξάπλωσης του ιού του κομμουνισμού.
Αυτές οι επιλογές προκάλεσαν ανησυχία στους Σοβιετικούς, που απάντησαν με την οικονομική

και πολιτική δορυφοριοποίηση των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Για την οπτική των

Σοβιετικών το σχέδιο Μάρσαλ δεν ήταν βοήθεια προς την Ευρώπη, αλλά απόπειρα να

υπονομευθεί ο σοβιετικός έλεγχος στην Ανατολική Ευρώπη.

6. Με τα περί εκλογικού νόμου μάλλον ενισχύεις την άποψη μου ότι το ΚΚΕ ακόμα και με

διαφορετικό εκλογικό νόμο δεν θα έπαιζε κανένα ουσιαστικό ρόλο σε μία αστικού τύπου

δημοκρατία. Το ΔΕΝ εκπροσωπεί οφείλεται ίσως στο ότι ουσιαστικά μεγάλη μερίδα εργατικής

τάξης εν Ελλάδι δεν έχει ποτέ δημιουργηθεί, αφού ποτέ δεν είχαμε και ουσιαστική ανάπτυξη

του καπιταλισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι και το ΠαΣοΚ μάλλον εκπροσώπησε και περιέλαβε

κατά κύριο λόγο μικρομεσαίους και μικροαστική τάξη

7. “κυβερνά ένα κόμμα με παραλλαγές που αφορούν τη διαχείριση και όχι την ανατροπή του

υπάρχοντος συστήματος οικονομικής διαχείρισης.

ε, αυτό είναι αποδεδειγμένα λάθος … τόσο στο ΠΑΣΟΚ (’70-’80) όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ

(σήμερα) δόθηκε η δυνατότητα να πείσουν ότι μπορεί να γίνει ανατροπή (άσχετο αν πιστεύει

κάποιος ότι έγινε ή θα γίνει)

η δημοκρατία που έχουμε, δίνει -δύσκολα, και στρεβλά- τη δυνατότητα σε μια παράταξη να

ΑΛΛΑΞΕΙ τα πράγματα
Εδώ το λες μόνος σου δεν χρειάζεται να πω κάτι εγώ

9. και ο κατανωλωτής θέλει χλίδα και λουξ, και χέστηκε για το περιβάλλον
Συμφωνώ μαζί σου διότι ο καταναλωτής δεν ζει σε κάποιο αποστειρωμένο από την

καπιταλιστική αντίληψη διαχείρισης των φυσικών πόρων. Σκέψου το πολύ απλό: Κάποτε

κατασκευάζονταν διαφορά λευκά είδη (ψυγεία κλπ) βαριά και ασήκωτα, αλλά με διάρκεια

αντοχών και χρήσης πολλών ετών. Τώρα πια όλα είναι σχεδόν πλαστικά για σύντομη διάρκεια

χρήσης και στα… σκουπίδια και νέα αγορά. Πώς θα συντηρηθεί η ζήτηση και η κατανάλωση

(βασικός οικονομικός δείκτης όπως ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιο) αν δεν χαλάσει το

προηγούμενο για να το πετάξεις και να αγοράσεις καινούργιο;
Καλλιεργείται λοιπόν έμμεσα (δεν λέω ότι είναι συνειδητή επιδίωξη του καπιταλισμού, αλλά

να πως το σύστημα οικονομικής διαχείρισης καλλιεργεί συνειδήσεις…) ό,τι φάμε, ό,τι

πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κ… μας

10. εμ, αν αναφέρεσαι σε μένα, είμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ
Απαντούσα σε σένα, αλλά αναφερόμουν και σε παλαιότερες αναφορές σε αυτή τη σελίδα, δεν

σημαίνει ότι απέδιδα σε σένα φιλελεύθερες απόψεις, αν και… χμ…

11. μα το επιμέρους παράδειγμα είναι το ποστ αυτό!
Ναι, όντως ήταν επιμέρους παράδειγμα επειδή είπαμε ο καρπίδις είναι μουσίτσα, γράφει

ελλειπτικά για να βάζει εμάς να συμπληρώνουμε το ποστ Αλλά στα σοβαρά αν ήταν να τα

γράψει όλα μόνος του τότε δεν θα ήταν blog… και δεν θα γινόταν διάλογος.

12. τα πεισσότερα δάνεια είναι για χλίδα, αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια
Εχουμε στατιστικά δεδομένα; Μάλλον έχεις δίκιο από ό,τι είδα σε έρευνα εδώ

http://www.bankofgreece.gr/announcements/text_release.asp?relid=1171
Τα μεγάλα σπίτια μην ξεχνάς ότι πέρα από την χλίδα αποτελούν επένδυση σε ακίνητη

περιουσία. Που επιβεβαιώνει τα περί νεόπλουτων μέσα από μία φουλ παραοικονομία. Αυτό μου

φαίνεται είναι φουλ ελληνικό φαινόμενο, ή τουλάχιστον εγώ δεν γνωρίζω ανάλογα στοιχεία.

13. οι τωρινές χρεωκοπίες οικογενειών δεν συμβαίνουν πρώτη φορά”

δεν είμαι σίγουρος

Εννοώ ιστορικά αλλά όχι στην Ελλλάδα, στη φάση που εμπορευματοποιήθηκε η γη, που άλλαζαν τα δεδομένα γύρω στον 16ο αιώνα αν θυμάμαι καλά που υπήρχε αντίστοιχα πολύ υψηλός δανεισμός από ξεπεσμένους αριστοκράτες κυρίως. Επίσης μην ξεχνάμε το οικονομικό κραχ του 1929.

14. αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά
Αυτό για να συμβεί αποτελεί προϋπόθεση να έχει αναπτυχθεί ένας υγιής (από αυτό των οάσεων…) καπιταλισμός που να παρέχει παιδεία, δυνατότητα κριτικής σκέψης και όλα τα σχετικά… το λέει και το κομμουνιστικό μανιφέστο αυτό…

15. στη Δανία υπήρχε νόμιμη “αναρχο-αυτόνομη” κοινότητα, η οποία δε διεκδικούσε δικαίωμα στη στέγη αλλά μεγαλύτερη ελευθερία
Ναι, είχε σχέση με αναρχοαυτόνομους, δεν ξέρω όμως αν είχε σχέση μόνο με ελευθερία ή και στέγη, δεν μπόρεσα να βρω online σχετικά στοιχεία και δεν έχω πρόσφορα άλλα, ούτε έχω μνήμη συγκεκριμένων στοιχείων από τότε.
Ωστόσο υπάρχουν γενικότερα στοιχεία για τη φτώχεια στην Ευρώπη από το Το 2001 σε έκθεση της Διαμαντοπούλου:

http://www.2810.gr/site/news/article/499

Επίσης
Το 2003, δύο χρόνια μετά, το θέμα ουσιαστικά παραμένει άλυτο, ενώ φαίνεται μία μείωση

των φτωχών κατά 4 εκατομμύρια, αλλά χωρίς στοιχεία για το αν πέθαναν στο μεταξύ ή λύθηκε

το πρόβλημά τους
http://eapn.horus.be/module/module_page/images/pdf/pdf_publication/EAPN%20Publications/r

eports/GR2003.pdf

Το pdf αρχείο αφορά την 2η συνάντηση ατόμων σε κατάσταση φτώχειας, Βρυξέλλες Μάιο του 2003, επί ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ

Αναφέρεται στην εισαγωγή: Σε μία Ευρώπη πλούσια το 15% του πληθυσμού (56 εκατομμύρια άνθρωποι) ζει μέσα στη φτώχεια. Επιπλέον μόνιμα το 9% του πληθυσμού των Ευρωπαίων βρίσκεται στα πρόθυρα του κοινωνικού αποκλεισμού. Τα συγκεκριμένα ποσοστά δεν λαμβάνουν υπόψη πολλούς ανθρώπους που βιώνουν τη φτώχεια. Υπογραφή Δημήτρης Ρέππας υπουργός εργασίας και κοινωνικών υποθέσεων

Ηλικιακές και άλλες διακρίσεις

http://www.mature-project.eu/materials/LEAFLET_AGE_ilikiakesdiakriseis.pdf

Σχετικά με τα ίδια θέματα υλικό στη σελίδα του ΙΣΤΑΜΕ, δικού σας φορέα τεύχος 23,

Δεκέμβριος του 2007

Εν περιλήψει: Αν τα θέματα φτώχειας συνολικότερα στην Ευρώπη ήταν λυμένα δεν θα γίνονταν τέτοιες έρευνες. Θα μου πεις αν είχαμε σοσιαλισμό σοβιετικού τύπου θα είχαν λυθεί; Δεν ξέρω να σου απάντήσω διότι όπως ξανάγραψα, με άλλα λόγια, η ιστορία δεν γράφετε με ΑΝ. Η ιστορία ήδη έχει γραφτεί για όσα ισχύουν έως σήμερα.

Αυτά και ευχαριστώ και εγώ για τα ερεθίσματα προς διόρθωση εσφαλμένων στοιχείων που είχα κατά νου, αλλά αυτό δεν μου αλλάζει τη συνολικότερη πεποίθηση ότι είναι δύσκολο μέσα σε συνθήκες καπιταλιστικής διαχείρισης να θέλεις να έχεις διαφορετική διαμόρφωση συνείδησης από αυτή που επιβάλει το ισχύον μοντέλο. Αυτό που δίνει ελπίδα είναι οι αντιφάσεις που περιέχει το μοντέλο και ευελπιστείς στο τέλος να σου πουλήσουν το σκοινί για το κρέμασμα…

καρπίδι κλπ βοήθεια σας!

Υ.Γ. Ενα τελευταίο: Οντως δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις, αλλά κακά τα ψέμματα οι ρημάδες σε καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό. Αν η γέννηση μου δεν είχε γίνει αντικείμενο οικονομικής συναλλαγής με το θέμα της προίκας δεν θα είχα μάθει αυτά που έμαθα περί κομμουνισμού κλπ… βέβαια κάποια άλλη -διότι φίλη έιμαι και όχι φίλος… – μπορεί να το είχε ρίξει σε άλλες μελέτες, εγώ προτίμησα την Καταγωγή της Οικογένειας του Εγκελς.

αναφέρθηκα στον διαχωρισμό ανάμεσα σε πολιτικό σύστημα (πχ. δημοκρατία) και σύστημα οικονομικής -ας πούμε- διαχείρισης (πχ σοσιαλισμός, καπιταλισμός, κ.λπ.)

ειλικρινά δεν είχα καμία διάθεση να συγκρίνω πολτικά ή οικονομικά συστήματα, εμμένω όμως στο ότι η (όσο γίνεται) δημοκρατία προηγείται στο δικό μου αξιακό σύστημα του όποιου οικονομικού μοντέλου

ήτοι, ως πολίτης θέλω το καλάμι ψαρέματος στα χέρια μου και όχι να μου δίνουν -απλά- τα ψάρια

“Από εκεί και μετά βλέπεις το σύστημα οικονομικής διαχείρισης του καπιταλισμού με “καλά” και “κακά” παραδείγματα.”

πολύ περισσότερο με ενδιαφέρει η έννοια της αυτοθέσμισης που -πρόσφατα- διάβασα από τον Καστοριάδη, και η ανάγκη για δημοκρατικό σοσιαλισμό (μην το μπερδέψετε με σοσιαλδημοκρατία, παρακαλώ) που αναδεικνύει ο Hal Draper (two souls of socialism) στην προσπάθεια του να ερμηνεύσει τον Μαρξ

Ωστοσο υποθετικά δεν υπάρχει ιστορία. Η ιστορία έχει ήδη γραφτεί και η ιστορία λέει ότι ο καπιταλισμός ξεκίνησε από την Ευρώπη όπου συγκεντρώθηκαν χ χαρακτηριστικά σε συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία και είχαμε τη δημιουργία αυτού του οικονομικού συστήματος διαχείρισης, είχαμε επανάσταση αστών, είχαμε δημιουργία αστικής δημοκρατίας κλπ, κλπ γνωστά.

“στις πρώην σοβιετικές χώρες … είχαμε σοσιαλιστική οικονομική διαχείριση και έναν άλλο τύπο δημοκρατίας”

διαφωνώ, δεν ήταν άλλος τύπος δημοκρατίας. Δεν ήταν δημοκρατία, και ήταν περισσότερο κρατικά παρεμβατική παρά σοσιαλιστική. Ας μην το συζητήσουμε όμως αυτό

“να θεωρείς ότι λύθηκε το ζήτημα αν ξεχωρίσεις τις έννοιες δημοκρατία, σοσιαλισμός, καπιταλισμός”

για να υπάρξει, αν υπάρξει, λύση, χρειάζεται κατανόηση. Για να υπάρξει κατανόηση, πρέπει να υπάρχει συμφωνία -και διάκριση- εννοιών …

σε ΑΥΤΟ το σημείο είναι και η ένσταση μου για το ποστ του karpidis … είναι εύκολο να λέμε “πόσο πιο καλά ήταν τότε που (ας πούμε) δεν είχαμε δημοκρατία”, αλλά ο Ανδρέας με έχει συνηθίσει σε πιο συγκροτημένα κείμενα

“το να έχεις δημοκρατία ορίζεται από το να έχεις πολλά κόμματα με διαφορετικές απόψεις να συμμετέχουν σε εκλογές και όχι ένα μόνο κόμμα”

ασφαλώς είναι καλύτερο (δημοκρατικά) να έχεις πολλά αντί ενός, αλλά ΔΕΝ είναι και η καλύτερη δημοκρατία (ο Κορνήλιος την ονομάζει φιλελεύθερη ολιγαρχία, και τείνω να συμφωνήσω)

“ένα κόμμα που έχει στόχο του τη δικτατορία του προλεταριάτου στο καταστατικό του”

δεν έχει -πια- τέτοιο άρθρο στο καταστατικό του (έχει άλλα που έρχονται σε αντίθεση με τους νόμους της Ελλάδας, αλλά είναι πολύ πιο light)

“Εχει δυνατότητα ποτέ ένα τέτοιο κόμμα να περάσει θέσεις του μέσα στη βουλή; Να περάσει θέσεις που αφορούν την τάξη που εκπροσωπεί;”

αναφέρεσαι στο ΚΚΕ, το οποίο ΔΕΝ εκπροσωπεί

“Μάλλον απίθανο με τον αριθμό βουλευτών που έχει και τις δυνατότητες που του παρέχει ο κάθε εκλογικός νόμος που κόβεται και ράβεται στα μέτρα των αστικών κομμάτων.”

αν συγκρίνεις τον αριθμό των βουλευτών που θα είχε με απλή αναλογική το ΚΚΕ σε σχέση με αυτούς που έχει με τον παρόντα νόμο, θα δεις ότι ο αριθμός (των επιπλέον) θα ήταν 1 ή 2

αν μη τι άλλο, ο νόμος Σκανδαλίδη ενισχύει τα μικρότερα κόμματα, και αφαιρεί από το 2ο

“κυβερνά ένα κόμμα με παραλλαγές που αφορούν τη διαχείριση και όχι την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος οικονομικής διαχείρισης.

ε, αυτό είναι αποδεδειγμένα λάθος … τόσο στο ΠΑΣΟΚ (’70-’80) όσο και στον ΣΥΡΙΖΑ (σήμερα) δόθηκε η δυνατότητα να πείσουν ότι μπορεί να γίνει ανατροπή (άσχετο αν πιστεύει κάποιος ότι έγινε ή θα γίνει)

η δημοκρατία που έχουμε, δίνει -δύσκολα, και στρεβλά- τη δυνατότητα σε μια παράταξη να ΑΛΛΑΞΕΙ τα πράγματα

“Στις ΗΠΑ αν δεν κάνω λάθος απαγορεύεται η ύπαρξη κομμουνιστικού κόμματος”

κάνεις λάθος

Διότι σήμερα το αξιακό ζήτημα του περιβάλλοντος τίθεται στη δύση όπου έχουν λυθεί σε κάποιο βαθμό ζητήματα βασικών αγαθών

“ο καπιταλισμός θέλει κέρδη και χέστηκε μετά συγχωρήσεως για το περιβάλλον”

και ο κατανωλωτής θέλει χλίδα και λουξ, και χέστηκε για το περιβάλλον

“Μου φαντάζει γενικά αστείο όταν συχνά βλέπω εδώ μέσα είτε φιλελεύθερους”

εμ, αν αναφέρεσαι σε μένα, είμαι ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ

“επιμέρους παραδείγματα οικονομιών”

μα το επιμέρους παράδειγμα είναι το ποστ αυτό!

“Αν σου έδιναν έναν ευπρεπή μισθό να μπορείς να αποκτάς τα βασικά”

μακάρι να μιλάγαμε για τα βασικά … ασφαλώς υπάρχει ποσοστό ανθρώπων που αναγκάζονται να πάρουν δάνειο για τα βασικά, αλλά τα πεισσότερα δάνεια είναι για χλίδα, αυτοκίνητα, μεγάλα σπίτια κ.λπ.

“Αυτές είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα”

Σουηδία και Δανία (και Νορβηγία, Φινλανδία, κ.λπ.) δεν ειναι εξαιρέσεις .. είναι αξιόλογα (όχι απόλυτα) πρότυπα

στη Δανία υπήρχε νόμιμη “αναρχο-αυτόνομη” κοινότητα, η οποία δε διεκδικούσε δικαίωμα στη στέγη αλλά μεγαλύτερη ελευθερία

“το αξιακό σύστημα είναι ανεξάρτητο από το σύστημα οικονομικής διαχείρισης”

δεν είπα ότι ειναι ανεξαρτητο

“το αξιακό σύστημα σταδιακά αλλάζει μέσα από τις οικονομικές σχέσεις”

συμφωνώ, αλλά δεν υπάρχουν ΜΟΝΟ οικονομικές σχέσεις

“οι τωρινές χρεωκοπίες οικογενειών δεν συμβαίνουν πρώτη φορά”

δεν είμαι σίγουρος

“Αν όλοι οι πολίτες ήταν τόσο συνειδητοί και είχαν τόση αυτογνωσία όσοι λες εσύ αγαπητέ Ανδρέα Τριανταφυλλίδη”

μην τρελλαίνεσαι

εποπτεία έχω, δεν είμαι και τόσο συνειδητός

“τότε θα είχαμε ήδη κομμουνισμό και όχι καπιταλισμό”

προς το παρόν με απασχολεί περισσότερο η καλύτερη δημοκρατία, η συμμετοχή, τα κοινά αγαθά και οι πόροι

αν έχουμε -οι πολίτες- μεγαλύτερη ισχύ (γνώση και επίγνωση) μας έχω εμπιστοσύνη να επιλέξουμε καλά

φίλε cool, χάρηκα για τις σκέψεις σου