Αλητές, Ρουφιάνοι μπιπ
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, Μ.Μ.Ε, πολιτική, Συνδικαλισμός
Χθες βρέθηκα σε μια παρέα όπου ήταν μια δημοσιογράφος. Πολύ συμπαθής, ενδιαφέρουσα και “ψαγμένη” αλλά παρόλα ταύτα κατάφερα να γίνω αντιπαθής αφού δεν έκρυψα τα αισθήματα μου για το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Η κοπέλα υπερασπίσθηκε αυτό που αγαπά να κάνει. Είναι καταρχήν το δεύτερο άτομο (μετά την μητέρα μου) που γνωρίζω να παρατά το δημόσιο τομέα και τη μονιμότητα γιατί δεν άντεξε τους ρυθμούς του δημοσίου τομέα. Άρα ήταν λογικό να θεωρεί πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είναι όλοι Θέμος,Μάκης, Πρετεντέρης αλλά και απλοί δημοσιογράφοι που είτε λόγω δεοντολογίας είτε λόγω τύχης δεν έχουν.
Όμως δεν με ενοχλούν τόσο πολύ οι μεγάλοι που είναι “πετυχημένοι” και βγάζουν λεφτά αλλά όλες αυτές οι πουλημένες πένες που γράφουν ότι τους ζητήσουν οι αρχισυντάκτες, σκύβουν το κεφάλι και προπαγανδίζουν τις απόψεις των αφεντικών τους είτε επώνυμα είτε ανώνυμα τις περισσότερες φορές. Όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που όταν οι κατά δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κατέβαιναν στο δρόμο, έγραφαν στις “αντικειμενικές” εφημερίδες πως ήταν μερικές χιλιάδες, που όταν ένας χώρος αντιδρά γράφουν για τα ρετιρέ και γενικότερα γράφουν οτιδήποτε ζητήσει η εργοδοσία για να μην χάσουν τη δουλειά τους αυτοί είναι οι πιο μισητοί.
Είναι όλοι αυτοί που στηρίζουν το σύστημα και που δεν αντιδρούν σε όλη αυτή την κατάσταση. Που δεν έχουν απεργήσει ποτέ για να έχουν το δικαίωμα της άποψης χωρίς το φόβο απόλυσης! Δεν έχουν αντιδράσει ποτέ στο να μην γράφονται άρθρα τα οποία να παραποιούν εν γνώσει τους την πραγματικότητα. Όσο όμως ο κλάδος αυτός συνεχίζει να σιωπά για κάτι τέτοιο,συνεχίζει να εκλέγει στα όργανα του, άτομα που δεν θέλουν να διεκδικήσουν τίποτα παραπάνω από όσα χρειάζεται για να τους φέρουν στα βουλευτικά έδρανα τόσο η λέξη δημοσιογράφος θα είναι ταυτόσημη με οτιδήποτε αρνητικό και σχεδόν ταυτόσημη με ότι πιο δύσοσμο και αηδιαστικό υπάρχει σαν επάγγελμα.
photo via tom.tziros
No related posts.
Feed
Έχεις απόλυτο δίκιο. Πρόκειται στη συντριπτική πλειονότητά τους για πουλημένους κονδυλοφόρους. Όμως, δοθέντος του κρατούντος συστήματος (λούμπεν καπιταλισμός) και στο όνομα της διαλεκτικής, θα ήταν αφύσικο να έχουμε έστω και έναν υγιή επαγγελματικό κλάδο. Προσωπικά έχω αηδιάσει πολύ περισσότερες φορές με τον δικαστικό κλάδο ο οποίος στηρίζει αποτελεσματικά όσος κανένας άλλος αυτό το σαθρό οικοδόμημα, με τη λεγόμενη ακαδημαϊκή κοινότητα, με τους διανοούμενους που σιωπούν, με ένα πλήθος συντεχνιών που μαγαρίζουν τη λέξη και την έννοια “συνδικαλισμός”.
Και για να επανέλθουμε στους πουλημένους κονδυλοφόρους, το πιο σπαστικό πράγμα πάνω τους είναι αυτό το διαστραμμένο χαμόγελό τους όταν δίνουν τον ορισμό της φάρας τους χωρίς καν να ερυθριούν:
“ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ”!
Και ποιος σου είπε αγαπητέ καρπίδι ότι γράφουν οτιδήποτε τους ζητά η εργοδοσία για να μην απολυθούν; Αν ήταν έτσι τότε η ΕΣΗΕΑ θα έπρεπε να εκλέγει επαναστατικό συμβούλιο. Σε πληροφορώ οι περισσότεροι γράφουν αυτό που θέλουν γιατί αυτό θεωρούν αληθινό. Μην έχεις αυταπάτες περί αντικειμενικής δημοσιογραφίας. Απλά δεν υπάρχει διότι κατά κανόνα για να γίνεις δημοσιογράφος πρέπει και να έχεις ανάλογη νοοτροπία να θέλεις να είσαι με την εξουσία. Από την άλλη υπάρχουν και εκατοντάδες συνάδελφοι που γράφουν αλήθειες, διότι οι εφημερίδες πρέπει να κρατάνε τις ισορροπίες για να πείθουν, επομένως μία χαρά τους επιτρέπουν και δεν τους λογοκρίνουν. Απλά όταν είσαι μέσα στο χώρο αυτολογοκρίνεσαι. Νιώθεις μέχρι πού επιτρέπεται να φτάσεις και κατά κανόνα συμφωνείς ότι μέχρι εκεί πρέπει να φτάσεις, αλλιώς από κάποια στιγμή και μετά απλά δεν θα άντεχες. Και ξέρω πολύ καλά τι λέω… Από την άλλη είναι αστείο να έχεις προσδοκίες να είναι προοδευτικοί οι δημοσιογράφοι που λόγω θέσης κάτιτις παραπάνω πληρώνονται, πλην των νέων που μπορεί και να μην πληρώνονται καθόλου ή ελάχιστα. Εδώ δεν είναι προοδευτικό μεγάλο μερίδιο της ίδιας της εργατικής τάξης, οι δημοσιογράφοι σε μαράνανε;
Πως γίνεται κάποιοι να επικαλούνται ακόμα την έννοια της ανεξάτητης δημοσιογραφίας. Για μένα αυτό αποτελεί πολύ απλά μια ουτοπία. Ο κάθε δημοσιογράφος αναγκάζεται πολλές φορές να θέτει περιορισμούς στις απόψεις που εκθέτει για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα εκδότη που υπηρετεί. Και αν εξετάσουμε το ζήτημα σε μεγαλύτερο βάθος θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει καν αντικειμενική άποψη και σκέψη. Ποιος είναι αυτός που ρυθμίζει ποιο είναι το αντικειμενικό και ποιο το υποκειμενικο. Ποιος είναι αυτός που καθορίζει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος. Ποιος είναι αυτός που μπορεί να επικαλεστεί ότι στα μπλοκ που γράφουμε και εκφέρουμε απόψεις σχολιάζουμε πάνω σε αντικειμενικές απόψεις. Ισως κάποιος να επικαλεστεί το κοινό αίσθημα για να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. Ναι αυτό ίσως συνέβαινε παλαιότερα. Σήμερα όμως με την ελευθερία του λόγου και της σκέψης δεν νομίζω να υπάρχει πια κοινό αίσθημα για την αντικειμενικότητα. Αρα όλες οι απόψεις είναι΄είτε υποκειμενικές είτε καθοδηγούμενες. Αντικειμενικότητα δεν υπάρχει και όποιος την επικαλείται πλανάται πλάνην οικτράν.
Εγω πάντως δεν θα κατηγορήσω καθόλου τους δημοσιογράφους. Αυτοί πολύ απλά εκφέρουν τις απόψεις τους είτε υποκειμενικές είτε υποκεινούμενες. Το πρόβλημα βρίσκεται στο κοινό που παρακολουθεί αυτούς τους τύπους. Αυτό που πρέπει να επιτευχθεί είναι η ενίσχυση της επιφυλακτικότητας απέναντι στα πεπραγμένα των δημοσιογράφων και η διύληση των προπαγανδιστικών λόγων τους από τους αναγνώστες ώστε να βγάνει ένα πιο καθαρό συμπέρασμα. Οι δημοσιογράφοι μπορούν να συνεχίζουν το έργο τους όσο βρίσκουν πρόσφορο έδαφος δηλαδή θύματα και ακροατήριο χωρίς κρίση. Το πρόβλημα λοιπόν είναι βαθύτερο και πέραν της δημοσιογραφικής σφαίρας
Πάντως υπάρχουν ταχύτητες και στους δημοσιογράφους. Ρίξτε μια ματιά στο http://mme-gia-somateio.blogspot.com/ για να δείτε μια όψη του ζητήματος που δεν έχει αναφερθεί αρκετά εδώ.
Ο συμβιβασμός -να ευθυγραμμιστείς ΜΕΡΙΚΩΣ με τα ιδεολογικά θέλω του εργοδότη που σε πληρώνει για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχεις έτοιμη την παραίτηση στο τσεπάκι σε κάθε δουλειά-είναι μέσα στο παιχνίδι κάποιες φορές. Αρκεί να μην είναι μεγάλος ο συμβιβασμός, εμφανής και μόνιμος. Αυτό ισχύει για όλους τους εργαζόμενους. Δεν περιορίζεται στους δημοσιογράφους.
@coolplatanos: Αν το κάνουν και εθελούσια είναι ακόμα χειρότερα τα πράγματα. Γιατί τότε γράφουν ψέματα ενώ έπρεπε να γράφουν αλήθειες. Δέχομαι την υπεράσπιση πως υποχρεώνονται να το κάνουν
@kavouraki: Δεν βλέπω γιατί ένας οικοδόμος πρέπει να συμβιβαστεί με τον εργοδότη του ιδεολογικά. Δεν το βλέπω σε καμιά άλλη εργασία. Πέρα από αυτές που έχουν σχέση με την πολιτική ζωή της χώρας. Άρα έχεις επιλογές. Ή να διεκδικήσεις την ιδεολογική σου σταθερότητα ή να πουληθείς. Δεν είναι τυχαίο που σε πολιτικούς δουλεύουν κομματικά στελέχη. Είναι δύσκολο να υποστηρίζεις απόψεις άλλων. Όμως όταν στηρίζεις άλλους τελικά σε λένε πουλημένο.
ακόμη και ο οικοδόμος συμβιβάζεται με το χαμηλότερο μισθό και την ανασφάλιστη εργασία.
@coolplatanos
Καλά το ποιός είναι πραγματικα προοδευτικός είναι μεγάλη ιστορία. Η λέξη αυτή έχει χάσει τη σημασία της στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης απο αυτούς που τόσα χρόνια την καπηλεύονται.
Καρπίδις αν θέλουμε να το πάμε σε πολύ βάθος και ο οικοδόμος κάνει και μάλιστα πολλούς ιδεολογικούς συμβιβασμούς για τα σκάρτα υλικά που θα βάλει, για τις τρύπες δωμάτια που χτίζει επειδή έτσι κανόνισε ο εργολάβος και ο μηχανικός που είναι οι δικοί του εργοδότες. Δεν είδα πολλούς οικοδόμους να βγουν να καταγγείλουν ότι ο τάδε έφτιαξε σκάρτη πολυκατοικία και ότι εκμεταλλεύεται τον κόσμο και πουλάει πανάκριβα. Αλλά στους δημοσιογράφους είναι εμφανές ότι υπάρχει ιδεολογικός συμβιβασμός πειδή μέσα από τα μέσα ενημέρωσης σχηματίζεται η κοινή γνώμη.
Πρόσεξε όπως λέει και η, ο vonmanstein το αντικειμενικό είναι πάρα πολύ σχετικό ακόμα και σε αριθμούς. Αν θεωρείς ότι είναι βλακεία να γίνει μία διαδήλωση θα πας μέχρι ένα σημείο και θα δεις τον κόσμο που θέλεις να δεις…, δεν θα την περπατήσεις ολόκληρη για να σχηματίσεις εικόνα. Εχεις ήδη μία εικόνα, αυτή που θέλεις, στο μυαλό σου. Και αυτό ισχύει για όλες τις πλευρές κακά τα ψέμματα… Επειτα υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι να παρουσιάσεις ακόμα και μία αλήθεια… Λες τα πραγματικά γεγονότα, αλλά τονίζεις κάτι ή δίνεις έμφαση σε κάτι που ξέρεις ότι θα στρέψει αλλού το ενδιαφέρον. Ασε υπάρχουν πολλά κόλπα… Ακόμα και όταν δεν υπάρχει πρόθεση δεν πρόκειται να βρεις δύο ανθρώπους που να συμφωνούν σε μία σκηνή που θα διαδραματιστεί μπροστά τους. Ο ένας μπορεί να στεκόταν στο τάδε σημείο και ο άλλος στο δείνα και να δουν τελείως διαφορετικά πράγματα. Αυτό στην περίπτωση της μη σκοπιμότητας. Οτι υπάρχει και σκόπιμη στρέβλωση γεγονότων υπάρχει.
Τις περισσότερες φορές όμως δεν χρειάζεται να υπάρξει στρέβλωση. Ιδεολογικά είσαι έτσι ντρεσαρισμένος που θέλεις δεν θέλεις προσαρμόζεσαι ή μερικές φορές την πατάς από δικό σου άγχος και μαλακία. Θα πω ένα περιστατικό που είχε συμβεί σε μένα. Οταν πέθανε ο Φλωράκης έκανα στην οικονομική εφημερίδα που εργαζόμουν τις πολιτικές σελίδες κασέ και τίτλο. Συνεννοήθηκα με τον διευθυντή που μου είπε ότι ήθελε το θέμα μπαλκόνι, δηλαδή στην κορυφή της σελίδας και ήθελε να βάλω και φωτογραφία μεγάλη. Επειδή σε άλλες φάσεις μας την έλεγε να προσέχουμε τους τίτλους και να θυμόμαστε ότι δεν δουλεύουμε στο Ριζοσπάστη…, εγώ προσπάθησα να είμαι συγκρατημένη. Δεν ήταν ότι θα κινδύνευα να απολυθώ, απλά δεν ήθελα να ακούω φωνές την άλλη μέρα. Ετσι έβαλα μεν το θέμα με το θάνατο του Φλωράκη μπαλκόνι, αλλά τη φωτογραφία δεν την έκανα και τεράστια. Από δική μου ηλίθια αντίληψη αυτολογοκρίθηκα ως προς το θέμα, όντας ντρεσαρισμένη από τις φωνές για τους τίτλους που μάλιστα αυτές οι φωνές δεν είχαν θίξει εμένα, αλλά άλλους. Ομως δεν μου άρεσε να δίνω την εντύπωση ότι δεν γνωρίζω πού δουλεύω και να είμαι στον κόσμο μου, ούτε να έρθει να με προσβάλει την επομένη ότι νόμιζα πως δουλεύω στο Ριζοσπάστη, αφού γνώριζε την πολιτική μου θέση. Ετσι λοιπόν έβαλα σεμνή φωτογραφία για την κηδεία του Φλωράκη. Ε, ρε παναγία μου! Την επομένη άκουσα χοντρό ξεχεστήριο ότι υποβάθμισα το θέμα και ότι ήταν σημαντικός ηγέτης και έπρεπε να έχω βάλει μία πιο εντυπωσιακή και χαρακτηριστική φωτογραφία από την κηδεία. Εκεί δεν μου έφταιγε ούτε ο διευθυντής, ούτε ο εργοδότης μου, αλλά η δική μου φοβική αντίληψη και το γεγονός ότι δεν αξιολόγησα σωστά που μπαίνανε τα όρια. Βέβαια αν έβαζα κάνα τίτλο Ριζοσπαστικό πάλι θα άκουγα ξεχεστήριο, διότι οικονομική εφημερίδα που πήγαινε σε επιχειρήσεις ήταν. Οταν έκανα τα διεθνή ωστόσο δεν υπήρχε ιδιαίτερος έλεγχος. Ανετα βάζαμε και τίτλους πιο τολμηρούς. Σπάνια σε ελέγχουν άμεσα. Αυτοελέγχεσαι και μάλιστα μερικές φορές υπερβολικά αν είσαι εύθικτος και δεν θέλεις να θεωρήσουν ότι δεν ξέρεις που βρίσκεσαι. Βέβαια μπορεί να φτάσεις σε άλλη μαλακία να είσαι βασιλικώτερος του βασιλέως όπως την πάτησα εγώ στην περίπτωση που ανέφερα. Πάντως οι οικονομικές εφημερίδες λένε πολύ περισσότερες αλήθειες από ό,τι οι πολιτικές και αυτό διότι απευθύνονται σε όσους πρέπει να γνωρίζουν αλήθειες για να κάνουν σωστές εκτιμήσεις. Αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά ο Τσόμσκι και το διαπίστωνα τακτικά όταν διάβαζα εκθέσεις του διεθνούς νομισματικού ταμείου ή άλλες που μερικές φορές αναρωτιόμουν πώς και τα λένε τέτοια στοιχεία δημόσια. Ομως κατά κανόνα αυτές οι εφημερίδες λειτουργούν συνδρομητικά και δεν πάνε σε πλατύ κοινό.
Το ότι οι δημοσιογράφοι εν πολλοίς κατευθύνονται από τους ισχυρούς της εξουσίας είναι μία πραγματικότητα, είτε οι ισχυροί είναι κάποιοι πολίτες (σε φιλελεύθερες κοινωνίες) είτε το κράτος (στις σοσιαλιστικές).
Η μόνη διαφορά είναι ότι στις μεν πρώτες το πολύ που μπορεί να υποστούν είναι η (εν μέρει δικαιολογημένη) μήνι του Καρπίδη, ενώ στις δεύτερες παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα. Αλήθεια πόσο ελεύθεροι είναι σήμερα οι δημοσιογράφοι να γράψουν κάτι εναντίον του καθεστώτος στη Β. Κορέα? Και πού υπάρχει μεγαλύτερος δημοσιογραφικός πλουραλισμός ιδεών? εκεί ή έδω?
Εντελως προβοκατσια. Στο σοσιαλισμο δεν μετραει το μεγεθος. Εντος του θερους γραφειο οργανωνει εκδρομη στη Β.Κορεα οποιος ενδιαφερεται θα μαθω ποιο ειναι και ποσο παει [το μαλλι]. Παντως ΚΑΙ οι τουριστες θα υποκλινονται στα αγαλματα [των τρελλων] οπως με διαβεβαιωσε επαγγελματιας του χωρου
Κοιτάξτε να κάνετε γρήγορα συνάλλαγμα, γιατί απ’ ό,τι διαβάζω το να συναλλάσσεσαι με ξένο νόμισμα στη Β. Κορέα αποτελεί ποινικό αδίκημα κατά το εκεί ποινικό δίκαιο! Αυτό και αν είναι σοσιαλιστική ελευθερία!
Δείτε ενα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ του National Geographic για αυτη τη κομμουνιστική κ*λοτρυπιδα που λέγεται Βόρεια Κορέα….
Δε θεωρώ θεμιτό να ξεκινάς μια συζήτηση για την αξία του ψωμιού, με την a priori αποδοχή ότι όλοι οι φούρναροι κλέβουν στο ζύγι.
Γιατί τότε, όποιος αποπειραθεί να συζητήσει μαζί σου, όπως η Cool Platanos, θα πρέπει να υπερβεί το ανάχωμα της προκατάληψής σου για να ανταλλάξετε μια ουσιαστική πληροφορία.
Η δημοσιογράφος της παρέας σας, θα πρέπει να αισθάνθηκε απαίσια.
YΓ.
Tα παραπάνω (θα μπορούσαν να) μου είπαν να στα πω ο Στέλιος Κούλογλου, ο Θοδωρής Βαμβακάρης και πολλοί άλλοι.
Κατηγορείτε το σοσιαλισμό, όμως όλοι κατά βάθος θέλετε να απολαμβάνετε τα προνόμια του ανυπάρκτου σοσιαλισμού, που κατά την γνώμη μου είναι μια ουτοπία, κάτι που απέτυχε σε όλο το κόσμο, όμως εμείς επιμένουμε και ο νους μας είναι μονό πώς να βολευτούμε στο δημόσιο να μπορέσουμε να απολαμβάνουμε όχι την μονιμότητα μόνο την τεμπελιά
”Ο ΤΥΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΥΠΩΜΕΝΑ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ. ΠΟΣΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΗ ΗΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΑΝΗΘΙΚΑ ΧΕΡΙΑ!”
ERNESTO ”CHE” GUEVARA
27/2/1952
Aλήθεια πόσο επίκαιρα μπορούν να χαρακτηριστούν αυτά τα λόγια τα οποία ειπώθηκαν 56 χρόνια πριν ???