Πολιτικό blog

Προχθές Τετάρτη 16/4/2008 είχε προκηρύξει απεργία το ΠΑ.ΜΕ την οποία η αλήθεια είναι πως μου διέφυγε αφού απέχω τις τελευταίες μέρες από τη διαδικτυακή μου ενημέρωση και δεν είδα αντίστοιχο άρθρο στο πολιτικό forum. Όμως πέρα από αυτό είχα πρόσκληση εγώ και άλλοι 9 blogger και αρθρογράφοι του διαδικτύου. Κάποια στιγμή την προηγούμενη εβδομάδα με ενημέρωσε ο Αχιλλέας Ιωακειμίδης (όσοι ήρθαν στο πάρτι του πολιτικού blog τον γνώρισαν) πως μια ιδέα που μου την είχε πει από τότε, για συνάντηση της υπουργού Εξωτερικών με κάποιους blogger μάλλον θα λάβει μέρος την περασμένη Τετάρτη. Ζήτησα να μάθω ποιοι άλλοι θα παρευρεθούν με την έννοια πως δεν ήθελα να φανεί σαν να είμαι “εκλεκτός” λόγω ότι είχαμε κάνει τη συνέντευξη τον Αύγουστο του 2007. Μου ανέφερε πως θα είναι κυρίως άτομα που έχουν ασχοληθεί με το έργο της υπουργού μέσα από το blog τους και από αυτούς που παρακολουθούν το λογαριασμό της στο twitter.
Η αλήθεια είναι πως προβληματίστηκα αν πρέπει να παρευρεθώ γιατί σκεφτόμουν την κρίση από άλλους blogger που θα έλεγαν γιατί αυτός και όχι εγώ. Και γιατί πολλοί θα με κατηγορήσουν πως έχω καλές σχέσεις με τα κόμματα εξουσίας. Όμως δεν ήταν απλώς μια συνέντευξη όπως τόσες που έχουμε κάνει αλλά μια κουβέντα που θα ήθελε να κάνει η υπουργός για να ακούσει και τι μας “καίει”. Δεν υπήρχε ατζέντα και αντίθετα με το τι πίστευαν οι περισσότεροι εγώ θεώρησα πως θα μπορούσαμε να συζητήσουμε πράγματα τα οποία ήταν άξια λόγου. Άρα θα μπορούσε κάποιος να πει πως δεν υπάρχει λόγος να μην αποδεχθώ την πρόταση.Είχα πει και στη δουλειά πως δεν θα πάω (ευτυχώς έχω αυτή την δυνατότητα) για να πάω στο υπουργείο, όμως τα ξημερώματα έμαθα για την απεργία. Το πρωί τελικά μετά από πολλή σκέψη και μεγάλη καθυστέρηση αποφάσισα πως θα πάω στη συνάντηση. Αυτός ήταν και ο λόγος που καθυστέρησα 20 λεπτά στο ραντεβού(όμως μόνο 5 λεπτά από τη προγραμματισμένη ώρα της συνάντησης με την υπουργό). Αφού έφθασα μετά από 1 λεπτό μπήκε και η υπουργός σε μια αίθουσα που αναγνώρισα τους Σπύρο Ντόβα,Νίκο Αναγνώστου,Νίκο Δρανδάκη,Στάθη Χαϊκάλη, Γιάννη Καρακατσάνη, και την Ιόνη ,η κοπέλα που γυρίζει το με άλλη ματιά για το site της Ντόρας Μπακογιάννη και την είχα γνωρίσει αφού είχε κινηματογραφήσει τη συνέντευξη μας. Εντύπωση μου έκανε η συνεργάτιδα του Γιάννη που ήταν η μοναδική μπλόγκερ γυναίκα. Η υπουργός αφού μπήκε και μας χαιρέτησε όλους δια χειραψίας και με θυμόταν όπως φάνηκε, κάθισε και ξεκίνησε η κουβέντα με μια αμηχανία από όλους. Από την πλευρά μας νομίζω υπήρχε ένας φόβος μήπως τελικά μας καλέσει εκεί και μας ζητήσει απλώς να αναπαράγουμε τις απόψεις του υπουργείου. Κάτι που κρίνοντας από τους καλεσμένους δεν θα ήταν ότι πιο ευχάριστο αφού όπως είδα δεν υπήρχε ούτε ένας blogger που ήταν Νέα Δημοκρατία. Από τη δική της πλευρά επειδή δεν υπήρχε ατζέντα και δεν είναι ότι πιο εύκολο να μην έχεις απέναντι σου “δημοσιογράφους”. Ξεκινώντας τη κουβέντα έκανε μια παρομοίωση της μπλογκόσφαιρας με καφενεία που όπως παλιά άκουγε φωνές που της έλεγαν “Τσούπρα εγώ δεν ψηφίζω” έτσι και σήμερα κάποιοι μπορούν να γράφουν ακόμα και τα χειρότερα για το θέμα αυτό. Έτσι τελικά η κουβέντα ξεκίνησε με το Στάθη Χαϊκάλη που εξήγησε ξανά αυτά που συχνά γράφει για την ανάγκη των πολιτικών να ασχοληθούν με το διαδίκτυο. Που θεωρώ πως είναι σωστά όμως με μέτρο. Με τίποτα δεν θεωρώ πως οι πολιτικοί πρέπει να ρίξουν τόσο βάρος στο διαδίκτυο όσο πιστεύει όμως ούτε να βρισκόμαστε και στο σημείο που η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών έχουν από την 17η Σεπτεμβρίου ένα μήνυμα ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας όπως επεσήμανε ο Γιάννης Καρακατσάνης. Εν ολίγοις η υπουργός δέχθηκε την κριτική για το flame war που κήρυξε μέσα από το tweet της. Δέχθηκε με ενδιαφέρον την πρόταση για συνάντηση με τους ελληνοαμερικάνους blogger που κάποιοι έγραψαν λάθος πως δεν τους γνώριζε αλλά κατάλαβα πως τουλάχιστον την Huffighton την γνώριζε απλώς δεν ήταν από τα σχέδια του υπουργείου η συνάντηση. Η κίνηση του Κώστα Μπακογιάννη να το σημειώσει όπως παρατήρησα νομίζω πως δείχνει πως η υπουργός πραγματικά ήθελε να “βρει” ιδέες από νέους ανθρώπους και πρωτοπόρους στο χώρο του διαδικτύου (αν και οι κάτω των 30 ήμαστε νομίζω μόνο 4). Τα υπόλοιπα πρακτικά για να μην μακρηγορώ μπορείτε να τα διαβάσετε στο Σπύρο Ντόβα.
Προσωπικά μίλησα ελάχιστα αφού δεν με βοήθησε τελικά πως δεν υπήρχε συντονιστής αφού έπρεπε να παραβιάζω το savoir vivre και να κόψω κάποια στιγμή κάποιον. Το μόνο που είπα στη κουβέντα για το μπλογκονόμο είναι πως επειδή ήμαστε σε πρώιμο στάδιο ο κόσμος πιστεύει δημοσιεύματα επιπέδου εσπρέσο αντί να τους δίνει ελάχιστη αξία. Με το καιρό όμως θα αποκτήσει ο κόσμος εμπειρία και γνώση να κρίνει όπως και στην πραγματική ζωή. Για το θέμα της ονομασίας Νέας Μακεδονίας στην ερώτηση της Γιολάντας για το πόσο είναι γεωγραφικός προσδιορισμός η ονομασία Νέα Μακεδονία. Εκτός ότι ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει καμιά ονομασία στο τραπέζι αφού όλες έχουν απορριφθεί κυρίως από την άλλη πλευρά δήλωσε πως η Νέα Μακεδονία είναι γεωγραφικός προσδιορισμός αφού η παλιά ήταν η ολόκληρη και η Νέα μόνο ένα μέρος. Σε αυτό το σημείο ήταν που μου σηκώθηκαν όλες οι τρίχες (και τις έχω και πολλές) όταν μίλησε για “σχέδιο Στάλιν” που αν δεν ήξερα πως τελείωνε ο χρόνος και πως δεν έχει σημασία να μπω σε μια κουβέντα που ανούσια θα γινόμουν αγενής λέγοντας την αλήθεια. Την αλήθεια που έχει δηλώσει και ο πατέρας της υπουργού πως το θέμα οι ελληνικές κυβερνήσεις το άφηναν κατά εντολή των δυτικών δυνάμεων για να μη στεναχωρηθεί ο Τίτο… Ο Τίτο που είχε επιτρέψει στα συμμαχικά στρατεύματα να κάνουν επέλαση ώστε να “σώσουν” την μειοψηφία του εμφυλίου έναντι του φόβου της Κομμουνιστικής Ελλάδας! Πέρα από αυτό το μελανό σημείο οι εντυπώσεις μου ήταν θετικές από την εκδήλωση. Παρατήρησα πως πέρα από τους γνωστούς μπλόγκερ που κάλεσε υπήρχαν κάποιοι που ούτε τους ήξερα και δεν ενδιαφέρθηκαν πολύ να μας ενημερώσουν το ποιοι είναι. Για την πληρότητα της ενημέρωσης κατάλαβα πως ήταν τα εξής blog :
Think positive
nylon.gr
Πολιτεύομαι
metablogging.gr
xblog.gr
(euro2day.gr εφημερίδα)
wolf
Strategy-Geopolitics
vas 2.0
politikoblog.gr και κάποιος που δεν τον ήξερα αλλά ονομαζόταν Πετράκης και δεν ήταν πια blogger. Πόσοι θα μπορούσαν ακόμα να καλεστούν; Χιλιάδες όμως ήταν αδύνατο να γίνει κουβέντα. Αυτό που ξέρω πως ενώ ήθελε και ο Παναγιώτης απέφυγαν όσους ήταν έμμισθοι υπάλληλοι οποιουδήποτε κόμματος. Διεγράφη το blog που θεωρούσα πως ο ιδιοκτήτης έχει συνεργασία με το γραφείο του Κυριάκου Μητσοτάκη αφού δεν ισχύει. Δεν ξέρω αν έγινε για να κρατηθούν ίσες αποστάσεις πάντως δεν είδα μπλόγκερ του ΠαΣοΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Πιθανότατα η υπουργός θα ήθελε να ακούσει και τις απόψεις ανθρώπων που ναι μεν δραστηριοποιούνται στο διαδίκτυο αλλά δεν ακούγονται οι απόψεις τους αλλιώς.
Έχουν γραφτεί διάφορα θετικά και αρνητικά. Μέχρι τώρα έχω βρει αυτά Δεν θα ασχοληθώ με τους ανεγκέφαλους θερμοκέφαλους αλλά μόνο με το αγαπημένο μου Allu Fun Marx. Αγαπητέ Αλλουφάνιε το ότι μας κάλεσε σημαίνει πως μας εκτιμά και πως έχει όρεξη να μας ακούσει. Στη συνάντηση δεν φάνηκε να θέλει να μας ακούσει και όχι να μας καλέσει να γίνουμε το γραφείο агит проп της. Δεν έχω όρεξη να γίνω κάτι τέτοιο και η παρατήρηση πως αν ήταν ανάποδα θα ήταν αλλιώς θα με συγχωρέσεις αλλά δεν βλέπω τη διαφορά. Και η συνέντευξη που είχαμε συμμετάσχει για τον Αλέξη Τσίπρα αν τελικά ήταν ιδέα του Αλέξη και όχι του Ματθαίου θα άλλαζε κάτι; Αν η συνέντευξη στους μπλόγκερ δεν ήταν πρόταση των ψηφοφόρων του ΠαΣοΚ αλλά σχεδίου του στρατοπέδου του ΓΑΠ θα άλλαζε κάτι; Σημασία έχει πως ο λόγος μας αποκτά αξία και οι πολιτικοί που θέλουν να ακούσουν πρέπει να επιβραβεύονται και όχι να έχουν τόση αρνητική διαφήμιση που τελικά να βλέπουν τα μπλογκ σαν κάτι που θα τους “χαλάσει” την εικόνα. Κάποιοι απλώνουν το χέρι ας μην τους δαγκώνουμε. Και η διαφορά από τους δημοσιογράφους είναι πως δεν τους καλεί να τους ακούσει. Κάλεσε κάποιους πολίτες με άποψη να τους ακούσει και όχι να μας δώσει συνέντευξη… Άρα σε αυτό έπρεπε να στρέψουμε το βλέμμα μας και όχι στο αν θα μπορούσε να γίνει καλύτερα η διαδικασία… Ξέχασα να αναφέρω πως ήδη έγραψαν αρνητικά και εφημερίδες που δεν μπορούν να κατανοήσουν το νέο αυτό μέσο και το βλέπουν ανταγωνιστικά. Χαρακτηριστικό η ανακρίβεια πως δεν έχει γίνει συνέντευξη τύπου για τους διπλωματικούς δημοσιογράφους ενώ δέχεται τους “bloggers”. Αναρωτιέμαι αν επισκεπτόταν πολίτες σε ένα καφενείο θα έλεγαν το ίδιο; Δεν νιώσαμε ούτε μια φορά πως είμαστε σε μια blog conference αντίστοιχη του press-conference. Αλλά σε μια συζήτηση για καυτά θέματα αφού ήδη είχαμε εκφράσει τις απόψεις μας για το θέμα και για τη διαδικτυακή παρουσία. Από ότι κατάλαβα θα ξαναγίνει. Όποιος δείξει πως ενδιαφέρεται μάλλον θα έχει και αυτός την ευκαιρία να παραβρεθεί. Ας δούμε τον ορίζοντα που ανοίγεται μπροστά μας αντί να κοιτούμε αυτούς που δείχνουν το δρόμο…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Saturday, 19 April 2008 στις 12:23 am στην κατηγορία Blogroll, politiki, Διεθνή, Ν.Δ, πολιτική. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή trackback από το δικό σου site.