Επιλογή καριέρας λάθος ή ταξική ανάγκη;
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, politikoblog.gr, Παιδεία, αριστερά, πολιτικά συστήματα, πολιτική, агит-проп
Πριν λίγες μέρες άκουσα το νέο podcast “Public Brain Lab” του Νίκου Δρανδάκη και της Μπέττυ(ς) Τσακαρέστου που μίλησαν για την επιλογή επαγγέλματος που τελικά δεν γίνεται βάσει το τι θέλει ένας νέος αλλά με βάσει το τι είναι περιζήτητο εκείνη την στιγμή. Η άποψη του Νίκου και της Μπέττυς ήταν αυτή που λέει πως όποιος θέλει να πετύχει θα πρέπει να κάνει αυτό που θέλει και όχι ότι του λένε πως θα πετύχει. Όμως η κουβέντα παρόλο που έγινε για ένα θέμα κοινωνικό δεν ανέλυσε καθόλου την κοινωνική σύσταση του προβλήματος. Καταρχήν πριν συνεχίσω θα έλεγα πως αξίζει να πάτε να το κατεβάσετε για να ακούσετε και εσείς την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που με κάνει να θελήσω να σχολιάσω ένα πρόβλημα που δυστυχώς η λύση του εναποθετείται μόνο μετά την κατάργηση του εκμεταλλευτικού συστήματος που ισχύει
σήμερα.
Πριν κάποιο καιρό συζητούσα πως ένας φίλος “πέτυχε” και έπιασε το “νέο trend” και τελικά τώρα έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση ενώ τόσοι συμμαθητές μας έχουν μηδενική επιχειρηματική δραστηριότητα και μάλλον αποτυγχάνουν να αναπτύξουν κάτι καινοτόμο ώστε να κάνουν κάτι παρόμοιο(όχι με την επιχείρηση αλλά με την επιτυχία). Το ερώτημα που έθεσε ο φίλος που το συζητούσαμε ήταν αν αυτός είχε ήδη λεφτά. Η απάντηση ήταν φυσικά θετική.Και εκεί είναι που θέλω να καταλήξω. Πως κάποιος για να πει πως δεν θα ακολουθήσει την περπατημένη, πως κάνει αυτό που του αρέσει, και δεν το νοιάζει αν θα βγάλει τα έξοδα μου γιατί αν τελικά κάνω αυτό που μου αρέσει θα το κάνω καλά πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα να το πει. Γιατί αν τελικά αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει αρχίσει να ζει το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να κάνει δουλειές που ίσως να μην του αρέσουν αλλά θα βγάζει τα προς το ζειν. Και τα όνειρα θα πάνε μετά πίσω. Θα μείνουν όνειρα και θα ζήσει για πάντα έτσι.
Και δυστυχώς δεν μπορώ να φανταστώ άλλον τρόπο να αλλάξει αυτό πέρα από το να λυθούν τα βασικά προβλήματα επιβίωσης για όλους ώστε τελικά ο καθένας να δουλεύει εκεί που πραγματικά του αρέσει. Όμως όσο στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας των υπόλοιπων ώστε να μπορούν οι λίγοι να είναι “ελεύθεροι” τόσο τελικά κάποιοι άλλοι έχουν πολλοί λίγους βαθμούς ελευθερίας.
photo via Sarah_Jones
Feed
Το άκουσα προσεκτικά και έχω να κάνω τα εξής σχόλια.
Το “στήσιμο” του blog είναι σεμι-επιστημονικό και σε κάθε περίπτωση εκπνέει κατι απο “άκου να μαθαίνης”.
Ενα τόσο σοβαρό ερώτημα όπως αυτό που καταπιάνονται δέν μπορείς να το προσεγγίζεις τόσο “light”.
Επιλογή επαγγέλματος, σε έναν κόσμο που η νεολαία στην συντριπτική της πλειοψηφεία παλεύει για τον επιούσιο, είναι κάτι παραπάνω απο “luxe”. Οι ίδιοι ισχυρίζονται οτι το θέμα είναι απλώς η παρακολούθηση της καριέρας ανθρώπων που απέκλιναν απο την πεπατημένη αλλά έμμεσα περνάνε το μήνυμα οτι είναι για τον καθένα εφικτό να αποκλίνει απο αυτήν και να επιτύχει, αυτό λοιπόν δέν παρουσιάζεται μέ έναν επιστημονικό τρόπο αλλά με έναν φιλελεύθερο και πολυχρησιμοποιημένο “πνευματικό” τρόπο.
Το άλλο είναι οτι δέν κριτικάρουν τα 700 αλλά την γενιά που λένε οτι μοιρολατρικά τα αποδέχτηκε και έμεινε εκεί. Παρουσιάζουν με έναν “συνεντευξιακό” τρόπο την δυνατότητα αναρίχησης σε ιεραρχίες πολυεθνικών και μάλιστα οτι αυτό είναι εφικτό για όλους.
Το πρόβλημα είναι οτι όποιος παρουσιάζει την κοινωνία όπως είναι τον ονομάζουν μοιρολάτρη χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να βγούν απο τον “όμορφο” κόσμο τους και να περάσουν στον πραγματικό (αυτό είναι το ζητούμενο, δηλαδή η παρακολούθηση των διαδρομών σε πραγματικές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες).
Εγώ πάντως πιστεύω οτι έστω και άν αναριχηθής στις βαθμίδες ενός επιστημονικού εκπαιδευτικού ιδρύματος, είναι η επιστημονικότητα η ουσία και όχι η αναρίχηση.