Άλλαξε ο Ελληνικός Στρατός;
δημοσιευμένο από τον : karpidis στην κατηγορία politiki, Δημοκρατία, πολιτική
Καταρχήν οφείλω να απολογηθώ για την μακροχρόνια αποχή μου από το σχολιασμό της επικαιρότητας τον τελευταίο καιρό, όμως ο λόγος ήταν η έλλειψη όρεξης αφού σκεφτόμουν πως ερχόταν ο καιρός που θα υπηρετούσα τη θητεία μου στο στρατό. Δεν θα το παίξω πατριώτης ο οποίος ανυπομονούσα να υπηρετήσω γιατί είχα πολύ άσχημη άποψη για τον ελληνικό στρατό. Δεν είναι εύκολο να ξεχάσεις πως ο Ελληνικός τακτικός στρατός είναι υπεύθυνος για την κατάλυση της Δημοκρατίας το 1967 μαζί με τα συνεπακόλουθα για τη Μεγαλόνησο και για τους Έλληνες πατριώτες που εξορίστηκαν σε διάφορα ξερονήσια…
Όμως αφού παρουσιάστηκα στο ΚΕΔΒ στην Καλαμάτα συνειδητοποίησα πως οι εποχές που οι στρατιωτικοί ήταν “στρατόκαυλοι καραβανάδες” έχουν περάσει και εύχομαι ανεπιστρεπτί. Στην βασική μου εκπαίδευση συνάντησα επαγγελματίες στρατιωτικούς να μας αντιμετωπίζουν με σεβασμό όμως χωρίς να ξεχνούν πως πρέπει να εκπαιδευτούμε για να γίνουμε στρατιώτες. Και αυτό νομίζω πως έγινε σε αρκετά καλό επίπεδο για τις δεδομένες συνθήκες. Χάρηκα πάρα πολύ τις στιγμές που ο διοικητής του λόχου μας μίλησε φιλικά για να γίνουν κάποια πράγματα αντί να μας διατάξει και να αρχίζει να δίνει ποινές. Για αρκετούς από εμάς είχε σημασία και νομίζω πως απέδωσε περισσότερο από τις φωνές ή τις τιμωρίες που κάποιοι θεωρούν ιδανικό μέσο άσκησης εξουσίας.
Φυσικά και σε κάποιους τους κακοφάνηκε αρκετά που έφυγαν από τη θαλπωρή της οικίας τους και την περιποίηση της μητέρας τους αλλά αυτοί ήταν οι μικρότεροι σε ηλικία όπου ούτε έχουν βρεθεί σε περιβάλλον εργασίας που πρέπει να δέχεσαι τα λάθη των ανωτέρων σου ούτε έχουν την ωριμότητα να το δεχτούν αυτό. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει την πολιτική ηγεσία όταν σκέφτεται να κάνει υποχρεωτική τη θητεία στα 18. Γιατί ούτε οπλίτες να στελεχώσουν θέσεις που θα χρειάζονται ανώτερη μόρφωση θα έχει ο στρατός ούτε όμως και αξιόμαχους…
Άρα αν θα με ρωτούσε κανείς αν άλλαξε ο Ε.Σ η απάντηση είναι αδιαφιλονίκητα ναι και είναι στρατός με σεβασμό στην προσωπικότητα στηριγμένος στο φιλότιμο και όχι στο φόβο.
Υ.Γ: Για όσους αναγνώστες θα βρίσκονται μέχρι τέλη Αυγούστου στη Λάρισα ας στείλουν ένα email. (μετά φεύγω για Σάμο).
Feed
Είναι πως θα σου κάτσει η φάση… Εγώ είχα πετύχει και σωστούς καραβανάδες και καραγκιόζηδες… Υποθέτω ότι η δεύτερη κατηγορία συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο… Είσαι και σε “χαλαρό” σώμα… Ακόμη καλύτερα…
Καλαμάτα παρουσιάστηκες? Έχω έναν φίλο που παρουσιάστηκε εκεί… Από Κομοτηνή…
Καλησπέρα mr. Καρπίδης!
Η αλλαγή ίσως που βίωσες σε σχέση με το τι γνώριζες για το στρατό στο παρελθόν δεν έχει να κάνει πιστεύω με κάποιο πλάνο εκδημοκρατισμού, εκσυνχρονισμού και εξανθρωπισμού του Ε.Σ. ή αλλαγή εικόνας και προσώπου. Είναι απλώς αποτέλεσμα της μετεξέλιξης του στρατού από ένα όργανο καταστολής και εξουσίας σε ένα τυπικό δημοσιο-υπαλληλικό μηχανισμό, όπου μπόρει να τύχεις καλής “εξυπηρέτησης,” μπορεί και όχι.
Διαβιβαστής λοιπόν ε? Ειδικότητα πήρες? Εγώ υπηρέτησα ως ΧΜΗΠ (ΑΚ) στη Λήμνο!
@Christopher: Και γω την ίδια ειδικότητα εξού και η φωτογραφία. Πάω Σάμο. Όμως είμαι εκπαιδευόμενος ακόμα στη Λάρισα. Όμως θεωρώ πως έχει σχέση με το ότι πια μπαίνουν άτομα πιο μορφωμένα τα οποία δεν προσπαθούν στην Ευελπίδων να τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Αυτό το είδα και το συζήτησα με έναν αξιωματικό που με εξέπληξε ασχολιόταν με τη φιλοσοφία και συντηρεί μπλογκ που γράφει ποίηση. Το είδα και ήταν αρκετά καλό.
@Rocean: Όχι τόσο χαλαρό αν σκεφτείς πως εμείς ρωτώντας αυτούς από τα άλλα όπλα πέσαμε για 600 παραπάνω κάμψεις…
Είσαι σε μια μονάδα όπου οι ανώτεροι σου (η πλειοψηφία αυτών) υποχρεούνται λόγου χάρη να γνωρίζουν…τι είναι το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα… αυτά τα στελέχη δεν αποτελούν την ραχοκοκαλιά του Ε.Σ. ούτε αντιπροσωπεύουν το μορφωτικό επίπεδο του μέσου επαγγελματία στρατιωτικού.
Είναι πολύ πιθανό ένας ανθυπολοχαγός πεζικού να μην έχει ώς χομπυ τη ποιηση και τη φιλοσοφία και να είναι “κατώτερου” μορφωτικού επιπέδου. Παραταύτα, είναι πολύ πιθανό να έχει την ίδια ρουτινιάρικη, χαλαρή, – να εκπαιδευτούμε ήρθαμε ρε παιδιά χαλαρώστε- προσέγγιση στο τρόπο που αντιμετωπίζει τους φαντάρους.
Καλησπέρα Ανδρέα.
Νομίζω πως με αφορμή αυτό το άρθρο θα μπορούσαμε να ανοίξουμε το ευρύτερο ζήτημα της «απόσπασης συναινέσεως» μέσα στο οποίο εντάσσεται και το επιμέρους ζήτημα του στρατού και ειδικότερα της στράτευσης, υποχρεωτικής ή και εθελοντικής.
Και προσθέτω εθελοντικής, διότι κατά κανόνα και στην πλειονότητα τους οι λοιπές χώρες της ευρωπαϊκής οικονομικής ένωσης, αβαντζάρουν την «κοινωνική αποστρατικοποιημένη στράτευση» όπου ο νεαρός φαντάρος μεταλλάσσεται σε νεαρό, ιδιότυπο «κοινωνικό μπροστάρη» όπου ο ίδιος διαλέγει (εξού και εθελοντική) την αρμοδιότερη για αυτόν δραστηριότητα προς επιτέλεση. Οι επιλογές αυτές αγκαλιάζουν ένα ευρύ πλαίσιο δραστηριοτήτων που αφηρημένα μπορούμε να τις ονομάσουμε «κοινωνικές» όπως: διαιτητής σε αθλητικούς αγώνες, βιβλιοθηκάριος, αγροτικές εργασίες, οικοδομικές ασχολίες, καθαρισμός και απολυμάνσεις εργοστασίων και ούτω καθεξής. Για εκείνους που επιθυμούν να υπηρετήσουν τη λεγόμενη κανονική (στρατιωτικού τύπου) στράτευση, ισχύουν χονδρικώς τα καθ’ ημάς. H εν λόγω «κοινωνική στράτευση» υπάρχει και στην Ελλάδα αλλά έχει μάλλον επιπληκτικό, τιμωριτικό χαρακτήρα για όσους αποτολμούν να επικαλεστούν μερική άρνηση συνείδησης, παρά προσφέρεται ως βιώσιμη τεχνοκρατική λύση όπως στις λοιπές χώρες της Ένωσης.
Τώρα, το γιατί στην Ελλάδα η υποχρεωτική στράτευση στρατιωτικού τύπου πλειοδοτεί έναντι της «κοινωνικής», δε θα το καταλάβουμε ποτέ ουσιαστικά και ολοκληρωμένα, αν δε μελετήσουμε και υπάγουμε στην πιο αδυσώπητη κριτική την πραγματική υλική βάση της ιδέας «στράτευση».
Καταρχάς δεν υπάρχει «καλός ή κακός» στρατός και ο πραγματικός του ρόλος δε μπορεί να μάς φανερωθεί ιδεολογικά με βάση αυτά που πιστεύουμε εμείς για αυτόν ή και οι ίδιοι οι στρατιώτες για εκείνον. Ο στρατός υπάρχει οντολογικά, γιατί ουδόλως έχει εκλείψει το αντικείμενο που τον δημιουργεί ως αφηρημένη κοινωνική συνείδηση στα μυαλά των ανθρώπων. Το αντικείμενο αυτό δεν είναι το μοντέρνο αστικό κράτος, όπως αρκετοί θα σπεύσουν να συμπληρώσουν, αλλά οι αντιμαχόμενες και ασυμφιλίωτες ταξικές αντιθέσεις, αποτέλεσμα των οποίων είναι και το μοντέρνο κράτος, ως ιδεατή συμφιλίωση αντίρροπων κοινωνικών τάσεων που είναι υλικά και ιστορικά αδύνατον να συγκεραστούν.
Με απλούστερα λόγια λοιπόν, ανάλογα με την ειδικά ποιοτική «συμφιλίωση», έχουμε και τον αντίστοιχο στρατό. Επί παραδείγματι, στις νεώτερες δημοκρατικές μοναρχίες της Ευρώπης, ο στρατός είχε έναν πιο «ενεργό» ρόλο στο προτσές της «συμφιλίωσης» που δίχως αυτό, η ιδεολογία της ενσάρκωσης του «κοινού καλού» από το κράτος αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να καταρρεύσει. Έτσι λοιπόν το κράτος ως παραγωγός τέτοιων ιδεών και φαντασμαγοριών, εκτός από το να μυστικοποιεί την πραγματική του ταξική σύνθεση και καταγωγή, αλλάξει δυναμικά και διαχρονικά το είδος αυτής της ποιοτικής ιδεατής συμφιλίωσης. Μπορεί λοιπόν το αστικό κράτος να είναι πρακτικά το όργανο της επιβολής της βούλησης της κυρίαρχης τάξης, αλλά αυτά το όργανο δεν παραμένει αναλλοίωτο στους ιστορικούς χρόνους, αλλάξει διαλεκτικά μορφές στην αλληλεπίδρασή του με τις διεθνείς υλικές παραγωγικές σχέσεις, για να διατηρεί μυστικοποιημένο το περιεχόμενό του.
Αν κρατήσουμε τα παραπάνω στο μυαλό μας, τότε εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε πως οι εκφράσεις «εκσυγχρονισμένος στρατός ή αστυνομία» είναι αντιφάσεις εν τοις όροις όχι γιατί υπονοούν την εκδημοκράτηση «σωμάτων εκ φύσεως κακών ή αντιδραστικών» αλλά γιατί παραβλέπουν πως αυτός ο στρατός και αυτή η αστυνομία ουδέποτε είχαν πάψει να παράγονται και να αναπαράγονται μέσα στην ίδια διαδικασία της αναπαραγωγής του κοινωνικού Κεφαλαίου. Αυτή η τελευταία αναπαραγωγή και με τον τρόπο που γίνεται είναι που τελικά επιτρέπει στις τάξεις με τα αντικρουόμενα συμφέροντα να «συνυπάρχουν» ιδεατά και στην φαντασία των ανθρώπων. Στην πραγματική ζωή, επικρατεί η ταξική πάλη, άλλοτε με οξύτητα, άλλοτε με υφέσεις και συνεχίζει ιστορικά να υπάρχει γιατί οι υλικές συνθήκες ζωής της παγκόσμιας πλειοψηφίας των ανθρώπων δεν καθορίζεται από αυτούς τους ίδιους, αλλά από μια δημοκρατική μειοψηφία μπουρζουάδων.
Δεν αρκεί λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, ένας ιδεολογικός προσδιορισμός του στρατού. Έτσι θα καταλήξουμε σε μεταφυσικούς υποκειμενισμούς του τύπου: Ο στρατός του τώρα είναι καλύτερος από το στρατό του τότε επί χούντας.
Η «δημοκρατία» στη Δύση δεν έχει ανάγκη πια να επιβληθεί με τη βία της αστυνομίας ή του στρατού. Άλλαξε η ειδική μορφή της «συμφιλίωσης», χειραφετήθηκε πολιτικά ο «άνθρωπος με τα καθολικά και ίσα δικαιώματα», ο ίδιος άνθρωπος που διάγει μια άνιση γήινη ζωή με άνισες κοινωνικές σχέσεις, στην αφαίρεση της επουράνιας πολιτικής κοινότητας είναι ίσος με τους άλλους!
Αναπόδραστα λοιπόν, όλες οι φιλολογίες για «καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα» ακόμα και όταν επιτυγχάνουν να χειραφετηθούν πολιτικά, αν παραμένουν στην μεταφυσική του πολιτικού «ουρανού», υπερβαίνουν και τη φαντασία του πιο δημιουργικού σουρεαλιστή που έχει χάσει από τα μάτια του, εν είδη των «νομικά ίσων ανθρώπων», τους πραγματικούς ανθρώπους της γης, με τις πραγματικές αντιφάσεις στην υλική διαδικασία της κοινωνικής αναπαραγωγής της ζωής τους.
Υ.Γ.1. Ο επαγγελματίας (σπουδαγμένος) στρατιώτης, δηλαδή αξιωματικοί και πάνω, είναι ένα βαρβάτο και τρανταχτό παράδειγμα της τυφλής έκτασης του καταμερισμού της εργασίας και πως το «κοινωνικό» για την εργασία που παράχτηκε από το Κεφάλαιο ως μορφή ανταλλαγής αξίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια εξωτερική κορνίζα που τελικά στερεί από τον άνθρωπο καθετί που τον καθιστά… άνθρωπο.
Υ.Γ.2 Να με συμπαθάς για την έκταση του λιβελογραφήματος, αλλά έχουμε κάτι χρόνια να τα πούμε και…. ξέφυγα. : ) Ο Σταύρος είμαι.
Είναι να μην σου κάτσει ο
μαλάκας!!! Ξέρεις τι είναι να είσαι σε νορμαλ μονάδα και μετά να ερχεται ο Μαλάκας???χαχαχα! πάντως σε ένα ποσοστό έχουν αλλάξει τα πράγματα. Βέβαια πάντα υπάρχουν τραγικές μονάδες με τραγικούς ανθρώπους. Ένας απάλευτος να υπάρχει είναι σπαστικό!!!Αυτά….Αδερφέ στην Καλαμάτα τα πράγματα είναι εντάξη γιατί σχεδόν το 80% είναι βύσματα και γερά βύσματα. και εγώ εκεί έκανα ένα φεγγάρι. Δεν είναι παντού όμως έτσι. Ο στρατός αναμφισβήτητα έκανα βηματάκια μπροστά αλλά ακόμα είναι πολύ πίσω αδερφέ. Καλή θητεία.
στρατος ειναι αυτος η κατασκηνωση?
ειναι αξιομαχος αυτος ο στρατος?
μην γινει συραξη, ο θεος να βαλει το χερι του.
Αν και βλέπω ότι είναι λίγο παλιό ας πω και εγώ τη γνώμη μου..
Μπα δεν νομίζω να “εκσυχρονίστηκε” τόσο πολύ όσο το παρουσιάζεις..απλά έπεσες στο στρατόπεδο..ας πήγαινες σύνορα(ειδικά προς σάμο κτλ) και θα έβλεπες!Αλλά και πάλι είναι το στρατόπεδο-ειδικότητα που θα πέσεις!Υπάρχουν μερικά που είναι πάρα πολύ μαύρα και τρως τέτοια “εκπαίδευση”(ωμή βία, όχι εκπαίδευση!!!), τόσες ασκήσεις λες και θα γίνει πόλεμος αύριο(όπως είπα αυτά κυρίως στα συνοριακά στρατόπεδα που υποτίθεται ότι έχουν μια Α ευθύνη απ’ ότι ένα που είναι στην ενδοχώρα..)!Για να καταλάβεις για πόσο μαύρο μιλάω εννοώ να τρώει όλη η διμοιρία φυλακές(20 μέρες παρακαλώ..) ουσιαστικά για το τίποτα!
Απ’ την άλλη όμως υπάρχουν άλλα στρατόπεδα που είναι στην ξάπλα..κάνεις μια σκοπιά το μήνα και πας για διακοπές που λέει ο λόγος..ειδικά αν είναι και βυσματούχοι τους έχουν στα όπα-όπα..
Αλλά θα πρέπει να τελειώνει κάποια στιγμή αυτή η ιστορία με την υποχρεωτική στράτευση και να γίνει εθελοντική..όσοι θέλουν σώνει και καλά να πάνε ο δρόμος ανοιχτός..οι υπόλοιποι που έχουν και άλλα πράγματα στη ζωή μας να κάνουμε τι φταίμε?Και μη μου πείτε για πατρίδες κτλ κτλ γιατί θα τα πάρω!!!!
Σε 2 χρονια πάω στρατό σκέφτομαι πως θα είναι τέλος πάντων σκέφτομαι κιόλας μόλις τελειώσει η θητεία να μείνω κιόλας είναι καλή ιδέα?
@παναγιώτης: Ναι είναι πιο αξιόμαχος από τον στρατό που παρέδωσε την Κύπρο και ήταν επανδρωμένος με στρατόκαυλους χουντικούς καραβανάδες και τους Έλληνες που υπηρετούσαν 2 χρόνια.
@Yum-Yum: Είμαι Σάμο και στη Καλαμάτα στο κέντρο είχαμε βαρέσει τις περισσότερες κάμψεις από όλα τα κέντρα. Σύνολο περίπου 600-1000 χωρίς να μειώνει όμως τους αξιωματικούς που για κάποιους μας έκαναν καψώνια.
@dinos: Δεν ξέρω αν δεν έχεις να κάνεις κάτι καλύτερο στη ζωή σου αλλά για να το κάνεις αυτό που λες πρέπει να γίνεις ΕΠΟΠ εξαρχής. Γλιτώνεις τη θητέια σου αφού γίνεις βραχέας διαρκειας οπλίτης. Μάλλον είναι καλά για τις παροχές που σου προσφέρει ο στρατός αν και δεν θα γινόμουν λόγω ότι δεν θα μπορούσα συνέχεια να ανέχομαι ανώτερους χωρίς να μπορώ να ασκώ κριτική.
λεβέντες φυσικά και άλλαξε ο στρατός,μαζί με όλη την ελληνική κοινωνία.Πλέον ,με ανεβασμένο το μορφωτικό του επίπεδο ο στρατιώτης δικαιούται και διεκδικεί καλύτερης ποιότητας στρατιωτικούς και ευτυχώς ως ένα σημείο τους έχει.Δυστυχώς όμως τα πράγματα δεν είναι στο επίπεδο που θα έπρεπε.πρέπει όλοι να σκεφτόμαστε ότι υπηρετούμε τον ίδιο σκοπό,την εκπάιδευσή μας για (θεός φυλάξοι) δυσάρεστες καταστάσεις και δεν είθναοι πεδίο προσωπικών φιλοδοξιών,προκαταλήψεων,αυτοεπιπεβαίωσης ,μικρότητας,μικροψυχίας και όλων αυτών των χαρησμάτων που παρουσιάζουν κατά καιρούς οι κάθε μορφής ανώτεροι.
αυτά,καλή θητεία.
kai ego xmhp limno hmoyn ooooooooooo