Πολιτικό blog

Στον Έλληνα λένε “Δώσ’ του αλλαγή και παρ’του τη ψυχή“. Ο Γιώργος υποσχέθηκε αυτήν την αλλαγή και κέρδισε! Δεν κέρδισε μόνο τις εκλογές αλλά και την ελπίδα του κόσμου. Κέρδισε κάτι που έχει λείψει καιρό πολύ καιρό από την πολιτική σκηνή. Την εμπιστοσύνη σε ένα κόμμα πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός του Παπανδρέου με τον Ομπάμα. Όταν η ως τώρα καθημερινότητα του πολίτη ήταν πιεσμένη οικονομικά από πολιτικές “λιτότητας” που είχαν εγκαινιαστεί από την εποχή του Σημίτη και συνεχίστηκαν από τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας,ο Παπανδρέου ήρθε σαν αποκούμπι του κόσμου ώστε να αλλάξει κάτι. Για αυτό και το τόσο μεγάλο ποσοστό νίκης.
Ίσως να είναι η πρώτη κυβέρνηση που ο κόσμος μετά του Ανδρέα που τόσος κόσμος τη νομιμοποιεί να φέρει την αλλαγή. Όμως τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τη μεγάλη ευθύνη να πράξει αυτά που υποσχέθηκε. Γιατί δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. Και δυστυχώς από τα πρώτα βήματα αυτής της κυβέρνησης δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.
_{σημείωση το άρθρο γράφτηκε την επομένη των εκλογών αλλά δεν δημοσιεύτηκε ελλείψει σύνδεσης}
photo via

_{photo via}

Επειδή ακούω αρκετούς νέους που έχουν σιχαθεί την κυρίαρχη πολιτική σκηνή και τους καταλαβαίνω, όταν όμως βλέπω πως άνθρωποι που αντέδρασαν στην καταστολή του κράτους και στην ασυδοσία της αστυνομίας, δεν θα κατέβουν να ψηφίσουν σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα αφήνουν τους υπολοίπους να διαλέξουν για αυτούς. Και μου έρχεται το ερώτημα του τίτλου, θα αφήνατε τους κυρίους της φωτογραφίας να αποφασίσουν για σας;

via kaltsovrako

Διαβάζοντας το blog της υπερτασικής αριστεράς και βλέποντας το slideshow για τη “σωστή ψήφο” στο ΣΥΡΙΖΑ άρχισα να σκέφτομαι πως ήδη βγήκαν τα μαχαίρια για λίγες βουλευτικές έδρες. Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής αριστεράς “σκάλωσε” τελικά στο ποιος θα πάρει τα λεφτά και θα εκφράσει τις απόψεις της συνιστώσας του… Συνασπισμός δηλαδή μόνο κατ’ όνομα, αφού μετά από τόσα χρόνια δεν έχει καταφέρει να γίνει κάτι παραπάνω από εκλογική συνεργασία μιας αριστεράς που μπαίνει και δεν μπαίνει στη βουλή. Είναι ντροπή που δεν υπάρχει κυριολεκτικά εναλλακτική αριστερά για κάποιον αριστερό που πιστεύει στη σοσιαλδημοκρατία και έχει απογοητευτεί από το ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια »

photo by alex_maris

Ιστορικά ο ρόλος των μυστικών δυνάμεων και της εξωτερικής πολιτικής κάτω από το τραπέζι ήταν πάντοτε αμφιλεγόμενος και ύποπτος. Μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης μυστικότητας άλλες φορές αποφεύγουν τα χειρότερα και άλλες φορές προκαλούν προβοκάτσιες για να εξυπηρετήσουν διάφορα συμφέροντα. Και όλα αυτά κάτω από την κάλυψη της”εθνικής ασφάλειας” που δεν επιτρέπει την αποκάλυψη παραπάνω στοιχείων από ότι θεωρείται αρκετά αναγκαίο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρώ ανόητο κάποιος να θεωρεί αξιόπιστα έγγραφα κάποια “ντοκουμέντα” που οι μυστικές υπηρεσίες επέλεξαν να αποκαλύψουν μέσω κάποιας εφημερίδας. Και ίσως για τον αστικό τύπο αυτό να είναι λογικό μια και εξυπηρετούνται πολλές φορές τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου εκδότη αλλά για μια εφημερίδα που θέλει να ονομάζεται της ανεξάρτητης αριστεράς το να το έχει θέμα στο πρωτοσέλιδο “έγγραφο” που αποκαλύπτει μια μυστική υπηρεσία μου φαίνεται το λιγότερο αφελές. Γιατί μπορεί στη συγκεκριμένη φάση μπορεί το έγγραφο να αναφέρεται σε πολιτικό εχθρό της αριστεράς αλλά τι θα γινόταν αν ξαφνικά “αποκάλυπταν” ένα έγγραφο που η αριστερά εμπλεκόταν με την Τουρκία εκείνη την εποχή. Θα ήταν προβοκάτσια ή όχι; Άρα μάλλον οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί με έγγραφα που ανακαλύπτονται ξαφνικά μετά από 40 και χρόνια…