Στον Έλληνα λένε “Δώσ’ του αλλαγή και παρ’του τη ψυχή“. Ο Γιώργος υποσχέθηκε αυτήν την αλλαγή και κέρδισε! Δεν κέρδισε μόνο τις εκλογές αλλά και την ελπίδα του κόσμου. Κέρδισε κάτι που έχει λείψει καιρό πολύ καιρό από την πολιτική σκηνή. Την εμπιστοσύνη σε ένα κόμμα πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός του Παπανδρέου με τον Ομπάμα. Όταν η ως τώρα καθημερινότητα του πολίτη ήταν πιεσμένη οικονομικά από πολιτικές “λιτότητας” που είχαν εγκαινιαστεί από την εποχή του Σημίτη και συνεχίστηκαν από τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας,ο Παπανδρέου ήρθε σαν αποκούμπι του κόσμου ώστε να αλλάξει κάτι. Για αυτό και το τόσο μεγάλο ποσοστό νίκης.
Ίσως να είναι η πρώτη κυβέρνηση που ο κόσμος μετά του Ανδρέα που τόσος κόσμος τη νομιμοποιεί να φέρει την αλλαγή. Όμως τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τη μεγάλη ευθύνη να πράξει αυτά που υποσχέθηκε. Γιατί δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. Και δυστυχώς από τα πρώτα βήματα αυτής της κυβέρνησης δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.
_{σημείωση το άρθρο γράφτηκε την επομένη των εκλογών αλλά δεν δημοσιεύτηκε ελλείψει σύνδεσης}
photo via

_{photo via}

Επειδή ακούω αρκετούς νέους που έχουν σιχαθεί την κυρίαρχη πολιτική σκηνή και τους καταλαβαίνω, όταν όμως βλέπω πως άνθρωποι που αντέδρασαν στην καταστολή του κράτους και στην ασυδοσία της αστυνομίας, δεν θα κατέβουν να ψηφίσουν σκέφτομαι πως στην πραγματικότητα αφήνουν τους υπολοίπους να διαλέξουν για αυτούς. Και μου έρχεται το ερώτημα του τίτλου, θα αφήνατε τους κυρίους της φωτογραφίας να αποφασίσουν για σας;

via kaltsovrako

Διαβάζοντας το blog της υπερτασικής αριστεράς και βλέποντας το slideshow για τη “σωστή ψήφο” στο ΣΥΡΙΖΑ άρχισα να σκέφτομαι πως ήδη βγήκαν τα μαχαίρια για λίγες βουλευτικές έδρες. Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής αριστεράς “σκάλωσε” τελικά στο ποιος θα πάρει τα λεφτά και θα εκφράσει τις απόψεις της συνιστώσας του… Συνασπισμός δηλαδή μόνο κατ’ όνομα, αφού μετά από τόσα χρόνια δεν έχει καταφέρει να γίνει κάτι παραπάνω από εκλογική συνεργασία μιας αριστεράς που μπαίνει και δεν μπαίνει στη βουλή. Είναι ντροπή που δεν υπάρχει κυριολεκτικά εναλλακτική αριστερά για κάποιον αριστερό που πιστεύει στη σοσιαλδημοκρατία και έχει απογοητευτεί από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο που το άνοιγμα του ΚΚΕ για όσους δεν συμφωνούν πλήρως έχει βρει απήχηση σε μεγάλη μερίδα αριστερών.
Όταν κάποιοι “απαισιόδοξοι” λίγα χρόνια πριν προειδοποιούσαν για ευκαιριακές συνεργασίες ενόψει εκλογών τότε ήταν κακόβουλοι κριτές. Σήμερα όμως,ο κόσμος που είχε πιστέψει στην “ενότητα” της αριστεράς πιθανότατα να απέχει ή να ψηφίσει κάποιο άλλο κόμμα. Και αυτό δεν είναι σίγουρα στο συμφέρον κανενός. Ούτε των “τηλεοπτικών” αριστερών ούτε των μελών του ΣΥΡΙΖΑ που νοιάζονται για το ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα άσχημο γεγονός για το μέλλον της χώρας είναι να μην μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη βουλή. Κάτι που θα ευνοήσει και πάλι τον δικομματισμό αφού τελικά θα χρειαστεί μικρότερο ποσοστό ψήφων για να έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Άρα αντί να λένε ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ “κάν’το σωστά” έπρεπε να λένε ψήφιζες ΣΥΡΙΖΑ μην αφήσεις να χαθεί αυτή η μάχη…

photo by alex_maris

Ιστορικά ο ρόλος των μυστικών δυνάμεων και της εξωτερικής πολιτικής κάτω από το τραπέζι ήταν πάντοτε αμφιλεγόμενος και ύποπτος. Μέσα σε ένα κλίμα απόλυτης μυστικότητας άλλες φορές αποφεύγουν τα χειρότερα και άλλες φορές προκαλούν προβοκάτσιες για να εξυπηρετήσουν διάφορα συμφέροντα. Και όλα αυτά κάτω από την κάλυψη της”εθνικής ασφάλειας” που δεν επιτρέπει την αποκάλυψη παραπάνω στοιχείων από ότι θεωρείται αρκετά αναγκαίο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρώ ανόητο κάποιος να θεωρεί αξιόπιστα έγγραφα κάποια “ντοκουμέντα” που οι μυστικές υπηρεσίες επέλεξαν να αποκαλύψουν μέσω κάποιας εφημερίδας. Και ίσως για τον αστικό τύπο αυτό να είναι λογικό μια και εξυπηρετούνται πολλές φορές τα συμφέροντα του ενός ή του άλλου εκδότη αλλά για μια εφημερίδα που θέλει να ονομάζεται της ανεξάρτητης αριστεράς το να το έχει θέμα στο πρωτοσέλιδο “έγγραφο” που αποκαλύπτει μια μυστική υπηρεσία μου φαίνεται το λιγότερο αφελές. Γιατί μπορεί στη συγκεκριμένη φάση μπορεί το έγγραφο να αναφέρεται σε πολιτικό εχθρό της αριστεράς αλλά τι θα γινόταν αν ξαφνικά “αποκάλυπταν” ένα έγγραφο που η αριστερά εμπλεκόταν με την Τουρκία εκείνη την εποχή. Θα ήταν προβοκάτσια ή όχι; Άρα μάλλον οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί με έγγραφα που ανακαλύπτονται ξαφνικά μετά από 40 και χρόνια…

Χθες ξεκίνησαν κανονικά οι διαδικασίες για τη σοσιαλιστική διεθνή. Τις διαδικασίες άνοιξε ο πρόεδρος της Γιώργος Παπανδρέου. Κάλεσε να χαιρετήσουν ο υπουργός τουρισμού και ο νομάρχης Αθηνών που ήταν οι κεντρικοί χορηγοί μίλησαν κυρίως για τη κλιματική αλλαγή.
Από τις ομιλίες μου έκανε εντύπωση του Μιχάλη Σγουρού που μου σηκώθηκε η τρίχα όταν διάβασα πως πια δε γίνονται επαναστάσεις στη κοινωνία αλλά μόνο επιστημονικές. Όποιος γνωρίζει ιστορία των επιστημών ξέρει πως πάντοτε οι επαναστάσεις συνοδεύονταν με κοινωνικές επαναστάσεις. Για αυτό υπάρχουν πολλοί λόγοι αλλά σίγουρα δεν μπορείς να λές πως τελείωσαν οι “κοινωνικές” επαναστάσεις…
Η ομιλία του υπουργού τουρισμού ήταν αδιάφορη και το μόνο που θα μπορούσαμε να κάνουμε αναφορά είναι το stand του υπουργείου τουρισμού που κάποιος το έγραψε ” MunipalicityMinistry of Toyrism” λες και είναι υπουργείο παιδιαρίσματος….
Στην ομιλία του ο Γιώργος Παπανδρέου μίλησε για τον άλλο δρόμο που μπορεί να προσφέρουν οι σοσιαλιστές και για τον άνισο καταμερισμό του πλούτου. Τον έχουμε ακούσει πολλές φορές και συμφωνούν πολλοί με αυτά που είπε αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από τους σοσιαλοδημοκράτες που βρίσκονται εδώ το πέτυχαν. Και αυτό μου ήρθε γιατί λίγο αργότερα στην τοποθέτηση του ο Βέλγος πρόεδρος του κόμματος είπε πως είναι τα τελευταία 20 χρόνια στη κυβέρνηση χωρίς να είναι ποτέ αντιπολίτευση. Και όμως δε νομίζω πως τα έχουν πετύχει στο Βέλγιο αυτά…
Ο Λουίς Αγιάλα (γ.γ της Διεθνούς) ανέφερε πως το 30% των εκπομπών παράγονται από τις ΕΠΑ και μπορεί να έχουμε όλοι ευθύνες αλλά κάποιοι έχουμε παραπάνω και αν τελικά δεν πάψουν αυτού του είδους ανάπτυξη τότε αύριο θα σταματήσουμε τι μικρές χώρες να αναπτυχθούν. Και τότε θα είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα.
Αυτό που μου κάνει αρνητική εντύπωση πως δεν υπάρχουν ερωτήσεις και έτσι δεν υπάρχουν αντιπαραθέσεις και έτσι παραξενεύτηκα που κάποιος μίλησε για “δέσμευση” των αερίων θερμοκηπίου που είναι περισσότερο μύθος παρά βιώσιμη λύση… Σήμερα είπαν πως θα κάνουν και διάλογο και περιμένω να δω τι θα πουν…
Το μεσημέρι ήταν το πιο ενδιαφέρον από ότι φαίνεται του συνεδρίου η ομιλία του Τζέρεμυ Ριφκινκ που μάλλον θα γίνει ξεχωριστό άρθρο.
Στη συνέχεια για από τις τοποθετήσεις ήταν πράγματι η πιο σοβαρή τοποθέτηση που δείχνει την υποκρισία των “οικολόγων” ανθρώπων που μιλούν για την “καταστροφική” Ινδία από τον αντιπρόσωπο της Ινδίας. Ο άνθρωπος είπε “πριν μας ζητούσατε να αναπτυχθούμε όπως εσείς για να λύσουμε τα προβλήματα της διατροφής μας και τώρα που το κάνουμε μας κατηγορείτε για οικολογική καταστροφή. Και δήλωσε πως μιλάτε για οικολογική καταστροφή όταν 40% του πληθυσμού μας δεν γνωρίζει καν τι είναι το air-condition, και το 20% δεν έχει καν ηλεκτρικό. Ανέφερε κάποια νούμερα που δείχνουν το μέγεθος της υποκρισίας αφού η κατά κεφαλή χρήση βενζίνης στην Ινδία είναι 1000 gallons per year όταν στις ΕΠΑ είναι 18000 gallons per year. Άρα ανέφερε πως χωρίς να αναπτυχθούν και χωρίς εναλλακτικές λύσεις δεν μπορούν παρά να χρησιμοποιούν και άνθρακα και πετρέλαιο και πυρηνική ενέργεια και γενικότερα ότι θα τους δώσει ανάπτυξη. Αν θέλει ο δυτικός να μας δώσει εναλλακτικές λύσεις και να μας χρηματοδοτήσει τότε μόνο μπορεί να μιλάει για καταστροφή από την Ινδία.
Εν ολίγοις αυτά ήταν τα πιο σημαντικά σημεία αλλά μου φαίνονται διαπιστώσεις χωρίς τελικά προγραμματισμό. Δηλαδή τι κάνουμε δεν βλέπω να προχωρά σαν συζήτηση.
Τις ενημερώσεις και τις σημειώσεις μου για τη σημερινή μέρα τις έχω δημοσιεύσει στο twitter και σήμερα είναι η τελευταία μέρα που παρακολουθώ το συνέδριο αφού αύριο ταξιδεύω για το κύπελλο Ελλάδος στη Χαλκιδική(σκάκι). Αρκετές φωτογραφίες έχω ανεβάσει στο flickr.
updated 6/7/2008

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόσκληση φίλης πήγα πρώτη φορά σε διαδήλωση του ΠΑ.Μ.Ε. Αυτό που είδα πως παρόλο που απολύθηκαν μερικά άτομα σε μια επιχείρηση από τις πιο κερδοφόρες στην Ελλάδα με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και τη συμμετοχή τους στην απεργία (κατοχυρωμένο δικαίωμα στην “δημοκρατία” μας) βρέθηκαν εκεί περίπου στο πλευρό τους 200 άτομα. Μέλη του ΠΑ.Μ.Ε που με τις ελάχιστες δυνάμεις βρέθηκαν εκεί που η Γ.Σ.Ε.Ε θα έπρεπε να βρεθεί.
Μέσα από τέτοιες δράσεις είναι που τελικά αντί για διασπαστικό το ΠΑ.Μ.Ε δείχνει πως πρέπει να είναι ο αγώνας των εργαζομένων. Όχι από καναπέδες και με “διαλόγους” που δίνουν αυξήσεις κάτω από τον πληθωρισμό…Τελικά μήπως θα πρέπει η ΓΣΕΕ να ανταγωνιστεί σε δράση το ΠΑ.ΜΕ ή θα χάσουν κάποιοι από τις ηγεσίες τους την βουλευτική καριέρα;

Πριν λίγες μέρες άκουσα το νέο podcast “Public Brain Lab” του Νίκου Δρανδάκη και της Μπέττυ(ς) Τσακαρέστου που μίλησαν για την επιλογή επαγγέλματος που τελικά δεν γίνεται βάσει το τι θέλει ένας νέος αλλά με βάσει το τι είναι περιζήτητο εκείνη την στιγμή. Η άποψη του Νίκου και της Μπέττυς ήταν αυτή που λέει πως όποιος θέλει να πετύχει θα πρέπει να κάνει αυτό που θέλει και όχι ότι του λένε πως θα πετύχει. Όμως η κουβέντα παρόλο που έγινε για ένα θέμα κοινωνικό δεν ανέλυσε καθόλου την κοινωνική σύσταση του προβλήματος. Καταρχήν πριν συνεχίσω θα έλεγα πως αξίζει να πάτε να το κατεβάσετε για να ακούσετε και εσείς την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που με κάνει να θελήσω να σχολιάσω ένα πρόβλημα που δυστυχώς η λύση του εναποθετείται μόνο μετά την κατάργηση του εκμεταλλευτικού συστήματος που ισχύει
σήμερα.
Πριν κάποιο καιρό συζητούσα πως ένας φίλος “πέτυχε” και έπιασε το “νέο trend” και τελικά τώρα έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση ενώ τόσοι συμμαθητές μας έχουν μηδενική επιχειρηματική δραστηριότητα και μάλλον αποτυγχάνουν να αναπτύξουν κάτι καινοτόμο ώστε να κάνουν κάτι παρόμοιο(όχι με την επιχείρηση αλλά με την επιτυχία). Το ερώτημα που έθεσε ο φίλος που το συζητούσαμε ήταν αν αυτός είχε ήδη λεφτά. Η απάντηση ήταν φυσικά θετική.Και εκεί είναι που θέλω να καταλήξω. Πως κάποιος για να πει πως δεν θα ακολουθήσει την περπατημένη, πως κάνει αυτό που του αρέσει, και δεν το νοιάζει αν θα βγάλει τα έξοδα μου γιατί αν τελικά κάνω αυτό που μου αρέσει θα το κάνω καλά πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα να το πει. Γιατί αν τελικά αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει αρχίσει να ζει το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να κάνει δουλειές που ίσως να μην του αρέσουν αλλά θα βγάζει τα προς το ζειν. Και τα όνειρα θα πάνε μετά πίσω. Θα μείνουν όνειρα και θα ζήσει για πάντα έτσι.
Και δυστυχώς δεν μπορώ να φανταστώ άλλον τρόπο να αλλάξει αυτό πέρα από το να λυθούν τα βασικά προβλήματα επιβίωσης για όλους ώστε τελικά ο καθένας να δουλεύει εκεί που πραγματικά του αρέσει. Όμως όσο στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας των υπόλοιπων ώστε να μπορούν οι λίγοι να είναι “ελεύθεροι” τόσο τελικά κάποιοι άλλοι έχουν πολλοί λίγους βαθμούς ελευθερίας.

photo via Sarah_Jones

Την Κυριακή 18 Μαΐου μας υποδέχθηκε ο Γιάννης Πρωτούλης στα γραφεία του Κ.Κ.Ε και μας απάντησε ερωτήσεις που είχαν κατατεθεί στο πολιτικό blog. Μας απάντησε σε πολλά ερωτήματα και μας ανέλυσε τις θέσεις του Κ.Κ.Ε για το σοσιαλισμό, για τις προτάσεις εξουσίας, το συνδικαλιστικό κίνημα καθώς και άλλα που μπορείτε να τα παρακολουθήσετε παρακάτω.

Το αρχείο βίντεο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Από χθες το πολιτικό blogging είναι πολύ φτωχότερο. Ο “πιτσιρίκος” μεγάλωσε και μάλλον δεν θα συνεχίσει να γράφει άλλο. Το πιο καλό πολιτικό blog ήταν σίγουρα του πιτσιρίκου. Σύντροφος ιδεολογικός κατάφερνε με τον πιο πετυχημένο τρόπο να διεισδύει ακόμα και στο πιο απολιτίκ αναγνωστικό κοινό. Τις γυναίκες.Και ιδιαίτερα αυτές που διάβαζαν LiFo και παρόμοιες εφημερίδες. Αν θα υπήρχε γραφείο агит-проп-интернета σίγουρα ο πιτσιρίκος θα είχε δικαιωματικά τη θέση του γ.γ. Θεωρώ πως τα “κόκκινα” blog έχουν ένα μαχητή λιγότερο να σπάει το γκρίζο οχυρό της γαλαζοπράσινης κυβερνητικής πολιτικής. Είμαι στεναχωρημένος αφού είναι από τις λίγες φορές που δηλώνω fan κάποιου και εγκαταλείπει το πόστο που τον λάτρεψα. Πιτσιρίκο σε ευχαριστούμε και σίγουρα ήσουν μακράν ο καλύτερος blogger. Όμως σκέφτομαι τελικά μήπως τελικά να έβαζες τα μπανεράκια και να ασχοληθείς με αυτό επαγγελματικά; Ακόμα και ο ριζοσπάστης έχει διαφημίσεις τζόκερ και υπουργείου οικονομικών. Θεωρώ πως αν δεν θες δεν θα διαφθαρείς. Σε περιμένω πίσω στον αγώνα γιατί σίγουρα ήσουν η καλύτερη στρατευμένη πένα.

Όσοι δεν τον γνωρίσατε πιο νωρίς έχουν εκδοθεί 2 βιβλία του πιτσιρίκου από τις εκδόσεις Μαραθιά που είναι σίγουρα ο καλύτερος σύντροφος για το λεωφορείο,το μετρό,την παραλία και για ανάγνωση κάτι ελαφρύ που είναι παραπάνω από ουσιαστικό. Ο τρόπος γραφής που αποσαθρώνει μέσα από τη σάτιρα τόσο εύστοχα τους “θεσμούς” τους είναι σίγουρα το καλύτερο δώρο για κάθε αναγνώστη που δεν είχε ανακαλύψει νωρίτερα αυτόν τον υπέροχο blogger.

Ο Αλέκος Αλαβάνος έχει δείξει πως το παιχνίδι μέσα στο κοινοβούλιο το έχει κερδίσει. Για την ακρίβεια το παιχνίδι του τηλεοπτικού χρόνου για το κοινοβούλιο. Αν διαβάζετε το blog “στης Βουλής τα έδρανα” θα μπορείτε να ανακαλύψετε πολύ καλά σημεία του κοινοβουλευτικού αγώνα των κομμάτων αλλά κατά τα άλλα η κάλυψη που δίνουν τα τηλεοπτικά δίκτυα θα συμφωνήσω με τον Παναγιώτη είναι σε επίπεδο κουτσομπολιού. Και αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Αλέκος Αλαβάνος και κερδίζει κάθε φορά το ενδιαφέρον των τηλεοπτικών δελτίων με κινήσεις πυροτεχνήματα που ως τώρα του “έχουν βγει”. Πέρσι κανείς δεν ξέχασε τον χαρακτηρισμό του νονού για τον πρωθυπουργό που ακόμα και μήνες μετά ήταν θέμα συζητήσεων.
Όπως και πέρσι επίμονα κυνηγούσε τον πρωθυπουργό για τις απουσίες του από την βουλή έτσι και φέτος τον φέρνει αντιμέτωπο με την ,από τις λίγες φορές, σύσσωμη αντιπολίτευση. Απέναντι σε ένα δημοψήφισμα. Σε ένα δημοψήφισμα που θα δείξει πως τελικά πως μας κυβερνάει η μειοψηφία. Που θα δείξει πως ακόμα και αυτή η κυβέρνηση μειοψηφίας δεν έχει ούτε την στήριξη αυτών που την ψήφισαν λίγους μήνες πριν. Μπορεί το αίτημα αυτό να απορριφθεί αλλά νομίζω πως κατάφερε να πλήξει πολύ άσχημα την αξιοπιστία της κυβέρνησης.
Για την απαίτηση του δημοψηφίσματος υπάρχει η εξής σελίδα που μπορείτε να υπογράψετε αν και δεν ξέρω πόσο σημαντικά είναι αυτές οι ηλεκτρονικές συγκεντρώσεις υπογραφών.