No Happy New Year for Gaza by ~Latuff2 on deviantART

Καταρχήν ήθελα να γράψω κάτι για την καλή χρονιά αλλά αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο όταν κανείς διαβάζει για χιλιάδες νεκρούς και πόσους τραυματίες. Μήπως να έγραφα για αυτούς; Αλλά και πάλι δεν ήταν εύκολο. Τι να γράψεις για έναν λαό που τραβά τα πάνδεινα από κάποιον λαό που ταλαιπωρήθηκε στον Β’ παγκόσμιο όσο κανένας άλλος.Τι να γράψεις για ένα λαό που η νέα τάξη πραγμάτων τον έχει κάνει κυριάρχο,περιούσιο και ταυτόχρονα τρομοκρατημένο και καταπιεστή. Η Νέα τάξη Πραγμάτων όχι όπως την φαντάζονται κάποιοι συνωμοσιολόγοι, κρυμμένη πίσω από μυστικές συμφωνίες εκβιάζοντας και κινώντας τα νήματα κρυφά, αλλά όσο πιο ξεδιάντροπη από όσο μια άρχουσα τάξη υπήρξε. Ποτέ ως τώρα το μεγάλο κεφάλαιο δεν ήταν τόσο αδίστακτο ώστε να σκοτώνει φανερά και χωρίς ηθικό ενδοιασμό και κανείς να μην αντιδρά. Το Ισραήλ αυτή τη στιγμή ελέγχει τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου και ο υπόλοιπος κόσμος κάθεται και κοιτά. Και όλα αυτά όχι γιατί υπάρχουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι αλλά φανερά αυτή τη στιγμή το μεγάλο κεφάλαιο και όσους εξαρτώνται από αυτό τους συμφέρει αυτή η διαμάχη να συνεχίζεται…
Ο κόσμος προετοιμάζεται για τον Γ’ παγκόσμιο και η κρίση φεύγει…
Και σε όλα αυτά οι “ηγέτες” φαίνονται τόσο μικροί. Όμως οι λαοί, οι λαοί που θα οδηγηθούν πάλι να μοιράσουν ξανά τα σύνορα με το αίμα τους γιατί μένουν απαθείς; Γιατί δέχονται χωρίς αντίδραση τον κάθε έναν που μιλά για τρομοκρατικό κτύπημα εναντίον της ασφάλειας τους; Γιατί δέχονται πως κάποιοι αξίζουν να ζουν μέσα σε τείχη, χωρίς φάρμακα και χωρίς δικαιώματα γιατί “κάποιοι” θα τους κτυπούν;
Ακόμα και εμείς γιατί δεχόμαστε χωρίς αμφιβολία τη τρομοκρατική επίθεση του αστυνομικού; Γιατί δεν βγαίνει να φωνάξει πως εδώ το κράτος σας σκότωσε ένα παιδί 15 χρονών το παρακράτος δεν θα χτυπούσε ένα νέο αστυνομικό για να καταστείλει κάθε αντίδραση; Για να καταστείλει ό,τι προοδευτικό;
Όπως το κεφάλαιο έπραξε τη δολοφονία της Λούξενμπουργκ, την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, τη δολοφονική επίθεση στη Κωνσταντίνα Κούνεβα έτσι και η επίθεση στον αστυνομικό ήταν αναμενόμενη. Απλώς για μένα καθυστέρησε ένα μήνα… Περίμενε μάλλον να μας ευχηθεί καλή χρονιά και ησυχία, γιατί αλλιώς μας έφαγε…

Σαν σήμερα πριν 56 χρόνια προδότες του ελληνικού λαού, δοσίλογοι “εθνικόφρονες” στρατιωτικοί και κυβερνητικοί δολοφονούσαν μετά από μια δίκη παρωδία το Νίκο Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Ο άνθρωπος με το κόκκινο γαρύφαλλο. Αυτός ο άνθρωπος που στάθηκε ήρωας απέναντι στους αμερικανόδουλους στρατοδίκες. Τους προδότες του ελληνικού έθνους, που το αντικομουνιστικό τους μένος έφερε στην Ελλάδα τα πάνδεινα. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως ένας από αυτούς ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Ο μετέπειτα δικτάτορας της Ελλάδος που αποδεδειγμένα πια, ήταν φερέφωνο της αμερικάνικης κυβέρνησης. Δεν ζήτησε άνευ λόγου πρόσφατα ο Μπιλ Κλίντον συγγνώμη για τη στήριξη στη χούντα. Αυτοί οι προδότες καταδίκασαν για προδοσία έναν ήρωα πατριώτη. Που στάθηκε απέναντι στα ξένα συμφέροντα,γερμανικά ή υπερατλαντικά.
56 χρόνια μετά, κάποιοι φαίνεται ξεχνούν, να ξεχνούν πως οι πολιτικοί τους πρόγονοι ήταν συμμέτοχοι στο έγκλημα. Πως αυτοί που τους κληροδότησαν την εξουσία έδιωχναν κομμουνιστές στην εξορία, είτε αυτή ήταν ελληνικά ξερονήσια ή το εξωτερικό ως εργάτες. Αυτοί οι εργάτες στην πραγματικότητα ήταν πολιτικοί πρόσφυγες. Κάποιους από αυτούς τους πολιτικούς πρόσφυγες επισκέφθηκε ο Μιχάλης Λιάπης στο χωριό Μπελογιάννης στην Ουγγαρία. Εικόνα που μόνο εκνευρισμό μπορεί να φέρει σε κάποιον που δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά ποιος ήταν ο Νίκος Μπελογιάννης και δεν ξεχνά ποιος είναι ο Μιχάλης Λιάπης. Κάποιος που αν δεν υπήρχε ο νεποτισμός στα ελληνικά κόμματα εξουσίας δεν θα είχε καμιά θέση στην κυβέρνηση. Αυτός που ο θείος του “διευκόλυνε” τη μετανάστευση. Μπορεί κάποιοι να θέλουν να ξεχάσουν αλλά κάποιους η ιστορία μας διδάσκει.Δεν μπορούμε να δεχθούμε έτσι απλά τις “προεκλογικές” καμπάνιες της κυβερνητικής παράταξης,προς άγρα ψήφων ομογενών, που από τις επόμενες εκλογές θα ψηφίζουν και αυτοί. Ειδικά από μια κυβέρνηση που κρέμεται τόσο από τα ξένα συμφέροντα.

Χθες βρέθηκα σε ένα πάρκο το οποίο είναι αφιερωμένο στους πεσόντες για την πατρίδα. Δεν ξέρω αλλά είναι η εικόνα τόσο μνημάτων -ειδικά παιδιών που πέθαναν μόλις 5 χρονών, πριν ακόμα αρχίσουν να μπορούν να καταλαβαίνουν τον κόσμο- μπορώ να πω πως με πάγωσε. Δεν βρίσκονται μόνο οι πεσόντες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ αλλά και όσοι πέθαναν στον Μαύρο Γενάρη. Στις 20 Ιανουαρίου του 1990 η τυφλή χρήση βίας σε αθώους πολίτες από τον κόκκινο στρατό είχε πάρα πολλά θύματα. Σε μια προσπάθεια να κρατήσει στην ένωση ο Γκορμπατσιόφ την δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν είχε κηρύξει την πόλη σε κατάσταση έκτακτου ανάγκης.Αφορμή ήταν επιθέσεις σε Αρμένιους σε μια εποχή που οι εθνικιστικές φωνές όλο και δυνάμωναν,στη Σοβιετική Ένωση ήταν σε σήψη.Κρατικά έγγραφα που αποκαλύφθηκαν μετά έδειξαν πως ήταν ήδη προγραμματισμένο. Μερικά χρόνια μετά ο Γκορμπατσώφ ζήτησε συγγνώμη από τον λαό του Αζερμπαϊτζάν αφού παραδέχθηκε τον χαρακτηρισμό της κατάστασης έκτακτου ανάγκης στο Μπακού ως το μεγαλύτερο πολιτικό του λάθος.
Δείτε κάποιες εικόνες από ένα πάρκο που μέχρι πριν 15 χρόνια θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν ο Λυκαβηττός του Μπακού. Όμως τώρα έχει μετατραπεί σε ένα πάρκο μνημάτων.

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από το μετρό στο Μπακού. Απεικονίζει τον Αλέξανδρο(Εσκεντάρ) να πλησιάζει μια αρχαία Αζέρα Βασίλισσα, τη Νουσάμπα στα Αζέρικα . Επειδή είναι στον σταθμό “Νιζάμι” που είναι αφιερωμένο στον πρώτο λόγιο της νεώτερης λογοτεχνίας του Αζερμπαϊτζάν, Νιζάμι (1141 – 1209), δεν ξέρω αν αναφέρεται σε κάποια από τις γυναίκες του Αλέξανδρου ή αν είναι ένας μύθος από το βιβλίο του Νιζάμι για τον Αλέξανδρο, που είναι ένα μείγμα από πραγματικά γεγονότα,μύθους για τον Αλέξανδρο από το κοράνι, και τον ιστορίες από τον Ψευδοκαλλισθένη.
Πάντως αυτό που μου πέρασε από το μυαλό είναι πως τόσοι λαοί θα μπορούσαν να πουν πως είναι οι απόγονοι Ελλήνων. Και όλοι το υπερηφανεύονται πως πέρασε ο Αλέξανδρος από τη χώρα τους. Είναι γελοίο με το πέρασμα των αιώνων να λέμε πως οι Έλληνες είμαστε γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ειδικά μετά από τόσα χρόνια που η Ελλάδα ήταν υπό την κατοχή των Ρωμαίων-Βυζαντινών και των Τούρκων.
Τι όμως μαθαίνουμε και δεν του δίνουμε σημασία; Πως η Ελλάδα κατέκτησε τους Ρωμαίους στο θέμα της παιδείας. Και οι Βυζαντινοί που πέρα από τον Ιουλιανό κατακρεούργησαν τους “ειδωλολάτρες” Έλληνες παύοντας επί του Θεοδοσίου και τους ολυμπιακούς αγώνες διδάσκονταν ελληνικά και αρχαίους Έλληνες συγγραφείς. Άρα και εμείς είμαστε Έλληνες όχι τόσο γιατί γεννηθήκαμε στην Ελλαδική περιοχή αλλά κυρίως επειδή λαμβάνουμε αυτή την παιδεία. Και για αυτό και ο Αλέξανδρος ήταν Έλληνας άσχετα με το τι έλεγε ο Δημοσθένης για την βαρβαρική καταγωγή του Φίλιππου.
Και αυτό που βλέπω στη FYROM είναι πως τελικά και αυτοί διδάσκονται την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων. Ίσως τα τελευταία χρόνια λίγο πιο εθνικιστικά αφού με την πολιτική μας σπρώξαμε τους εθνικιστές τους στην συγγραφή της ιστορίας με περισσότερο βάρος στο Βασιλιά των Μακεδόνων από ότι στο Αλέξανδρος ο Έλληνας αλλά αναρωτιέμαι πως μπορούμε εμείς τελικά να τους αφαιρέσουμε το δικαίωμα να ονομαστούν Μακεδόνες;
Μήπως τελικά έπρεπε ο Αλέξανδρος να ενώνει αντί για να χωρίζει;

Διαβάζοντας στο ΣΚΑΙ για το θέμα της Μακεδονίας είδα ένα τεστ που έχει για τα γεγονότα της υπόθεσης. Αρκετά ενδιαφέρον. Θα επανέλθω. Μάλλον πρέπει κάποιος να μας θυμίζει τα πρόσφατα γεγονότα… Η αλήθεια είναι πως κάτι ετοιμάζουμε με τον Θέμη αλλά ως τότε μπείτε να δείτε το τεστ που τελικά είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Την Πέμπτη 31/1/2008 έλαβε χώρα στο γραφείο του κ. Κουβέλη η συνέντευξη που είχαμε υποσχεθεί. Κάποια τεχνικά προβλήματα δεν έχουν επιτρέψει ακόμα να τελειώσει το μοντάζ της συνέντευξης και για να μην καθυστερήσει και άλλο αποφάσισα πως θα ανεβάσω πρώτα το αρχείο ήχου. Η συνέντευξη είναι 27 λεπτά και μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ.
Ο κ. Κουβέλης έχει δεχτεί την πρόταση μου για επερωτήσεις σε ότι συζητήθηκε στη συνέντευξη. Δηλαδή αν κάποια ερώτηση θεωρείτε πως δεν απαντήθηκε επαρκώς μπορείτε να την γράψετε εδώ και θα την στείλω με κάποιο email ώστε να απαντηθεί όσο το δυνατόν νωρίτερα. Όμως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι επερωτήσεις να απαντηθούν μετά το συνέδριο αφού δυστυχώς το χρονικό περιθώριο είναι πολύ μικρό.

Σαν σήμερα πέθανε ο Λένιν και ήμουν σκεπτικός αν θα ακολουθούσα κάθε χρόνο να γράφω για το μνημόσυνο του Λένιν. Έτσι επέλεξα φέτος να παρουσιάσω την πολύ καλή προσπάθεια που ξεκίνησε η ΚΝΕ φτιάχνοντας ένα site για τα 90 χρόνια από τον Οκτώβρη του 1917. Είναι στημένο σε blogger (εφαρμογή blog) και σήμερα δημοσίευσαν την βιογραφία του Λένιν.Άρα για περισσότερα για το δράση του Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν μπορείτε να μπείτε στο 1917.gr
Όμως αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι πως δίνουν τα βιβλία της σύγχρονης εποχής σε pdf. Εδώ μπορείτε να βρείτε όλα τα έργα του Βλ.Ι.Λένιν. Και αν δεν ξέρετε από που να ξεκινήσετε θα πρότεινα το “Κράτος και Επανάσταση“. Συγχαρητήρια στη ΚΝΕ και χαίρομαι που ακολούθησε το παράδειγμα του marxist.org με τα pdf τη κομμουνιστική βιβλιογραφία. Θα περίμενα και βιβλία πέρα από τα έργα του Λένιν και του Στάλιν και τα έργα του στρατηγού της επανάστασης Τρότσκι. Αλλά μάλλον αυτό είναι πολύ δύσκολο…

Ακούω πάρα πολλούς τον τελευταίο καιρό, ειδικά για το θέμα του Τσίπρα να του καταλογίζουν πως είναι νεαρός και δεν έχει την ιστορική διαδρομή των υπόλοιπων μελών και μάλιστα του Κούβελη που είναι ο αντίπαλος του σε αυτή την διαδικασία. Ο τελευταίος δήλωσε πως δεν είναι πλεονέκτημα μόνο η νεότητα κάποιου.
Προφανώς. και δεν είναι. Αλλά θα περίμενα να ακούγονται τα επιχειρήματα αυτά από τα δεξιά. Από αυτούς που θέλουν να συντηρήσουν το σύστημα ως έχει. Γιατί κρατούν την εξουσία τους έτσι. Όχι όμως από αριστερούς που θα έπρεπε να είναι προοδευτικοί. Και το χειρότερο ακόμα και οι κομμουνιστές κάνουν αυστηρή κριτική καταλογίζοντας στον Αλέξη πως είναι νωρίς για να ηγηθεί ενός κόμματος αριστερού!
Θα ήθελα να θυμίσω σε όλους αυτούς τους αρτηριοσκληρωτικούς “ριζοσπάστες” πως ο Λένιν μόλις στα 35 έκανε επανάσταση που απέτυχε… Όμως έδωσε διδάγματα ώστε η επόμενη φορά να ήταν επιτυχημένη. Και είχε ήδη ηγηθεί του Κομμουνιστικού Κόμματος…
Σίγουρα ο Τσίπρας δεν είναι ο νέος Λένιν όμως και ο Συνασπισμός δεν είναι το επαναστατικό κόμμα των μπολσεβίκων. Σίγουρα δεν έχει γράψει το “Το τι να κάνουμε” αλλά ως τώρα για τον χώρο που βρίσκεται έχει να δείξει αρκετά καλές αγωνιστικές περγαμηνές. Ήταν στις καταλήψεις του 90-91 από τους πρωτοστάτες της τότε ενωμένης ΚΝΕ,ύστερα στο Πολυτεχνείο οδηγούσε αγωνιστικά την παράταξη του πρώτη στις γενικές συνελεύσεις και τώρα με την δημοτική παράταξη “Ανοικτή Πόλη” έδειξε πως δίνει έναν νέο αέρα στο πολιτικό σκηνικό… Πολύ θα πουν «μα ο Τσίπρας είναι τρέντι και πουλάει επειδή είναι ομορφονιός και life style… ». Αυτό και αν τελικά μου φαίνεται ότι πιο αστείο έχω ακούσει…Ο Λένιν υπάρχουν μαρτυρίες γοήτευε τα πλήθη και λόγω εμφάνισης πέρα από τον χαρισματικό του λόγο. Μοίραζε προκηρύξεις όταν ήταν κάτι διαφορετικό όχι όταν σε κάθε γωνία υπάρχει άνθρωπος που μοιράζει φέιγβολάν… Τι θέλω να πω με αυτό; Πως πρέπει και η αριστερά να προχωρά στις ανάγκες του μάρκετινγκ. Ο Λένιν το έκανε, η σύγχρονη κομμουνιστική αριστερά αριστερίζοντας φοβάται πως θα μολυνθεί από “καπιταλιστικά κόλπα διαφήμισης”
Που θέλω να καταλήξω, πως αν πριν έναν αιώνα σκέφτονταν όπως εμείς τώρα προτείνοντας “έμπειρους” και άτομα που έχουν δείξει την πολιτική ιστορία ο Λένιν δεν θα είχε φτιάξει τη 3η διεθνή αφού ο γηραιότερος Κάουτσκι θα είχε ηγηθεί ως φίλος του Μαρξ και αποδεδειγμένος γνώστης του Μαρξισμού.Τότε λόγω ηλικιακής φοβίας θα προέβαλλε τους λογικούς-συντηρητικούς του προβληματισμούς για περίοδο αστικής δημοκρατίας και βιομηχανικής ανάπτυξης πριν την κομμουνιστική επανάσταση…Και ίσως τελικά η επανάσταση να είχε μείνει ένα γεγονός που θύμιζε “άλλες εποχές” παλιές. Τις εποχές της Γαλλικής Επανάστασης και πιο παλιές… Άρα εγώ σίγουρα θα ήθελα η αριστερά να έχει ηγέτες νέους που δεν φοβούνται να ρισκάρουν και σίγουρα μπορούν να μάθουν από αυτό.
Η φωτογραφία από το english-russia

34 χρόνια μετά δυστυχώς το σύνθημα “Ψωμί, παιδεία, ελευθερία” μένει επίκαιρο όσο ποτέ. Δεν ήμουν ποτέ καλός να γράφω εκθέσεις και κείμενα που να ξυπνούν μνήμες και να επαινούν την ηρωική στάση κάποιων. Αυτό που βλέπω δυστυχώς πως η γενιά του πολυτεχνείου τα πούλησε όλα και όπως δήλωσε κάποια συντρόφισσα της ομιλούσας στο ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου “κάποιοι πλούτισαν”. Θα ήθελα να θέσω το ερώτημα των υπόγειων ρευμάτων “Πολιτεύεσαι και δεν ντρέπεσαι”;
Για ποιο ψωμί αγωνίστηκες;
Για να έχεις εσύ και η οικογένεια σου παντεσπάνι;
Για ποια παιδεία;
Αυτή που έχει αναγκάσει φοιτητές,μαθητές,γονείς και εκπαιδευτικούς να είναι κάθε χρόνο στο δρόμο;
Ή μήπως για την Ελευθερία του να διαδηλώνει οποιοσδήποτε και τελικά να ξυλοκοπείται από τις αστυνομικές δυνάμεις;
Η πορεία στο πολυτεχνείο ελπίζω να ξυπνά μνήμες και ίσως να φέρνει εφιάλτες σε όλους αυτούς που κάποτε υπήρξαν αγωνιστές και τώρα ντρέπονται για το παρελθόν τους ενώ θα έπρεπε να ντρέπονται για την κατάντια τους. Εμείς θα είμαστε πάντοτε εδώ να θυμίζουμε πως οι αγώνες ούτε πεθαίνουν ούτε ξεπουλιούνται για μια καρέκλα…