Πολιτικό blog

Όσο ήμουν στο Μπακού συναντήθηκα και με την καθηγήτρια των ελληνικών στο Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Μπακού(το μοναδικό που διδάσκεται η ελληνική γλώσσα στο Μπακού). Η καθηγήτρια εκεί, Μαρία Μπίτσκα, αν κρίνω από την μαθήτρια της και οδηγό μου, πρέπει να κάνει πολύ καλή δουλειά. Αρκετά συμπαθής άνθρωπος από αυτούς που τους βλέπεις και λες “ναι ρε γαμώτι είμαι Έλληνας και χαίρομαι για αυτό” με την έννοια πως είναι άνθρωπος έξω καρδιά. Την τελευταία μέρα πήγαμε για φαγητό για να της πω τι είδα αυτές τις ημέρες στο ταξίδι μου και να την αποχαιρετίσω.
Εκεί πάνω σε μια ωραία συζήτηση της έλεγα πως η Αρμενία θέλει να επιστρέψει το μεγαλύτερο μέρος των κατεχομένων κρατώντας όμως μια λωρίδα του Αζερμπαϊτζάν που θα ενώνει την Αρμενία με την “καλύτερη” περιοχή του Καραμπάχ (τη μοναδική που έχει αεροδρόμιο) και το βορειοδυτικό Καραμπάχ. Σε αυτό το σημείο, η κυρία Μαρία σκεπτόμενη τους τόσους ανθρώπους που πέθαναν στον πόλεμο και αυτούς που θα πεθάνουν αν δεν βρεθεί λύση, είπε πως το καλύτερο είναι να αποδεχθούν την πρόταση. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό πιστεύω και γω αρκεί η Αρμενία να πληρώσει και το κόστος επανακατασκευής των σπιτιών των προσφύγων.
Όμως ακούγοντας αυτά η οδηγός μου, απάντησε ενοχλημένη

“Τι λέτε εσείς, να δώσουμε κάτι που είναι δικό μας;”

Συνέχεια »

Την τελευταία μέρα στο Αζερμπαϊτζάν πέρασα αρκετές ώρες μέσα σε ένα ταξί αφού πήγα σε δύο περιοχές που ζούσαν πρόσφυγες. Ο ταξιτζής Καλός άνθρωπος και πολυλογάς. Την γλίτωσα αφού κοιμόμουν την περισσότερη ώρα του ταξιδιού αλλά η μεταφράστρια μου η Σαμίρα δεν την γλίτωσε. Όμως κάποια στιγμή όταν κάτσαμε να φάμε μεσημεριανό τον ρώτησα (από τις λίγες φορές που μίλησα με κάποιον στα ρώσικα) αν πριν την πτώση ή τώρα είναι τα πράγματα καλύτερα. Ο άνθρωπος μου είπε χαρακτηριστικά:

“Πριν είχαμε λέει σοσιαλισμό. Όλοι είχαμε τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί και μπορεί και κάποιοι να είχαν και λίγα παραπάνω. Μετά ήρθε η δημοκρατία, είχαμε λέει επιλογές, και ψωμί και καλύτερα αυτοκίνητα και καλύτερα ρούχα αλλά λέει δεν έχουμε λεφτά. Για αυτούς που έχουν λεφτά είναι περισσότερες ελευθερίες αλλά για τους υπόλοιπους σίγουρα όχι.”

Κάπου εκεί η οδηγός μου στο οδοιπορικό μου ζήτησε να μην συνεχίσω αυτή την κουβέντα γιατί φοβήθηκε πως μπορεί να μιλάει για ώρες έτσι τελικά δεν μπόρεσα να μιλήσω περισσότερο. Συνέχεια »

Για πολλούς το θέμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι εντελώς άγνωστο και για το ότι δεν έχω γράψει περισσότερα πριν πάω φταίει πως ήθελα να δω και από κοντά και να έχω μια πιο κατασταλαγμένη άποψη για το θέμα. Ένας φίλος όταν έφυγα μου έστειλε ένα email και εν ολίγοις μου έλεγε πως αυτοί οι λαοί(του Καυκάσου) ήταν κάποτε με το σοσιαλισμό και με παρέπεμψε να βρω το “Ο μαρξισμός για το εθνικό ζήτημα”. Τελικά το βρήκα αφού το δημοσίευσε το 1917.gr. Το έργο έχει περισσότερες εξηγήσεις για το τι είναι έθνος και αναλύει περισσότερο το εθνικό ζήτημα όμως τελικά φαίνεται πως επαληθεύεται απόλυτα ακόμα και 100 χρόνια.
Γιατί όμως δύο εθνότητες που με υπερηφάνεια υπερασπίστηκαν τη κοινή χώρα τους ενάντια του φασισμού τελικά κατέληξαν να είναι 2 εχθρικά έθνη καλλιεργώντας το μίσος και τον εθνικισμό; Συνέχεια »

Χθες βρέθηκα σε ένα πάρκο το οποίο είναι αφιερωμένο στους πεσόντες για την πατρίδα. Δεν ξέρω αλλά είναι η εικόνα τόσο μνημάτων -ειδικά παιδιών που πέθαναν μόλις 5 χρονών, πριν ακόμα αρχίσουν να μπορούν να καταλαβαίνουν τον κόσμο- μπορώ να πω πως με πάγωσε. Δεν βρίσκονται μόνο οι πεσόντες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ αλλά και όσοι πέθαναν στον Μαύρο Γενάρη. Στις 20 Ιανουαρίου του 1990 η τυφλή χρήση βίας σε αθώους πολίτες από τον κόκκινο στρατό είχε πάρα πολλά θύματα. Σε μια προσπάθεια να κρατήσει στην ένωση ο Γκορμπατσιόφ την δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν είχε κηρύξει την πόλη σε κατάσταση έκτακτου ανάγκης.Αφορμή ήταν επιθέσεις σε Αρμένιους σε μια εποχή που οι εθνικιστικές φωνές όλο και δυνάμωναν,στη Σοβιετική Ένωση ήταν σε σήψη.Κρατικά έγγραφα που αποκαλύφθηκαν μετά έδειξαν πως ήταν ήδη προγραμματισμένο. Μερικά χρόνια μετά ο Γκορμπατσώφ ζήτησε συγγνώμη από τον λαό του Αζερμπαϊτζάν αφού παραδέχθηκε τον χαρακτηρισμό της κατάστασης έκτακτου ανάγκης στο Μπακού ως το μεγαλύτερο πολιτικό του λάθος.
Δείτε κάποιες εικόνες από ένα πάρκο που μέχρι πριν 15 χρόνια θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν ο Λυκαβηττός του Μπακού. Όμως τώρα έχει μετατραπεί σε ένα πάρκο μνημάτων. Συνέχεια »