Πάντοτε ήμουν υπέρ της ελεύθερης εισόδου στα πανεπιστήμια και ακόμα παραμένω σε αυτήν την άποψη. Όμως ακούγοντας τον τελευταίο καιρό πολλούς “μεταρρυθμιστές” να μιλούν για ελεύθερη πρόσβαση, για προκαταρκτικά έτη, για επιλογή από το τμήμα των φοιτητών που “αξίζουν” μου σηκώνεται η τρίχα όταν σκέφτομαι πως τελικά η ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο το μόνο που θα φέρει είναι ακόμα περισσότερη ταξική κλιμάκωση στους μορφωμένους και στους μη. Το αγγλοσαξονικό σύστημα “Κατηγορείστε τους φοιτητές” έρχεται και θα σαρώσει ότι έχει απομείνει από αυτό που ονομάζουμε δωρεάν δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι αν υπάρχουν οι υποδομές για να υποδεχθούν τα πανεπιστήμια τόσους φοιτητές. Και μιλώντας για πανεπιστήμια δεν μιλώ για τις βοϊδοσχολές σε κάποιο κατσικοχώρι της Ελλάδος που ο μόνος λόγος ύπαρξης εκεί τμήματος κάποιου πανεπιστημίου είναι να κινηθεί η οικονομία της περιοχής (εις βάρος των οικογενειών των φοιτητών) με αμφιβόλου ποιότητας σπουδές που δημιουργήθηκαν επειδή δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα στο ελληνικό κράτος. Μιλώ για σχολές οι οποίες δίνουν σφαιρική πανεπιστημιακή γνώση αλλά ταυτόχρονα και επιστημονική γνώση του αντικειμένου σου. Και αυτές δυστυχώς δεν υπάρχουν. Κάποιοι θεωρούν πως δεν γίνεται να υπάρξουν όσο ισχύει ο νεποτισμός και η αναξιοκρατία στα ελληνικά πανεπιστήμια και ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου.
Όμως σίγουρα σε μια μεταρρύθμιση όπως η ελεύθερη πρόσβαση το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι ανύπαρκτες υποδομές. Αυτές που από τη στιγμή που θα μπει ο φοιτητής μέσα στο πανεπιστήμιο ή θα πρέπει να είναι γόνος πλούσιας οικογένειας ώστε να μπορεί να νοικιάζει σπίτι κοντά στο πανεπιστήμιο,να παρακολουθεί τα μαθήματα, να αγοράζει την παραπάνω βιβλιογραφία και τον εργαστηριακό εξοπλισμό, να βγάζει φωτοτυπίες σημειώσεις που θα έπρεπε να δίνονται δωρεάν ή τελικά να αρχίσει να σκέφτεται πως να δουλέψει ώστε να βγάλει κάποια έξοδα του, και φυσικά αν είναι τυχερός να μπορέσει να τελειώσει τη σχολή του σε λογικό χρονικό διάστημα.
Αυτό το πρόβλημα όμως ούτε διορθώνεται καταργώντας τους ν-ετείς φοιτητές ούτε φυσικά βάζοντας απεριόριστα φοιτητές χωρίς υποδομές μέσα στο πανεπιστήμιο. Το να μπει σε ένα πανεπιστήμιο όποιος θέλει θα έπρεπε να είναι δικαίωμα του καθενός όπως είναι η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Όμως το να βάζεις όποιον θέλει σε ένα πανεπιστήμιο που τελικά θα παραμείνει μόνο αυτός που έχει τις περισσότερες οικονομικές δυνατότητες αυτό είναι κοροϊδία απέναντι σε άτομα που έχουν όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον!

Παρακολουθώντας την Τετάρτη το διαλόγο του ΙΣΤΑΜΕ για τη παιδεία και βλέποντας πως οι πανεπιστημιακοί που ήταν παρόντες τοποθετήθηκαν, έγινε ακόμα πιο κατανοητό για ποιο λόγο δεν γίνεται η λύση στο πρόβλημα της παιδείας να δοθεί από τους πανεπιστημιακούς. Αν συγκεντρώνονταν οι απόψεις τους όλες μαζί θα αναρωτιόταν κανείς αν έχουν επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, την ελληνική παιδεία και ειδικότερα με τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου που είναι και ο τομέας τους.
Η τοποθέτηση ενός πανεπιστημιακού πως τα βιβλία πρέπει να αλλάζουν κάθε 10 χρόνια γιατί αν κάποιος πανεπιστημιακός μέσα σε 10 χρόνια δεν έχει να προσθέσει τίποτα στην επιστήμη του τότε δεν παράγει έργο δείχνει πως οι ίδιοι οι καθηγητές του πανεπιστημίου έχουν τόσο περιορισμένους ορίζοντες. Υπάρχουν πολλές επιστήμες που διδάσκονται προπτυχιακά που όπως και να το κάνουμε δεν έχουν αλλάξει τα τελευταία 100 χρόνια, πόσο μάλλον την τελευταία 10ετία.
Άρα σίγουρα το πρόβλημα της παιδείας είναι πιο σοβαρό από κάποια συγγράμματα “απαρχαιωμένα” ή κάποιον καθηγητή που βαριέται να κάνει μάθημα.
Ο πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ κ. Κοτζιάς μίλησε εκτεταμένα για την ποιότητα του πανεπιστημίου και την ανάγκη για διεύρυνση των οριζόντων των φοιτητών στο ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά θα έλεγα πως αυτό δεν είναι πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου αλλά γενικά της ελληνικής παιδείας. Και πράγματι έκανε από τις καλύτερες τοποθετήσεις. Η μη ύπαρξη βιβλιοθηκών είναι ένα ουσιαστικό πρόβλημα που υφίσταται κυρίως όμως της χαμηλής χρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων.
Η δημιουργία νέων τμημάτων χωρίς καμιά ζήτηση από την αγορά επειδή απλώς δεν κοστίζουν είναι κάτι που επίσης γίνεται επειδή δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Όμως αυτό που δεν άκουσα καθόλου στους διαλόγους είναι τελικά ποια παιδεία είναι αυτή που αναζητούμε. Ποια είναι τα προβλήματα της υπάρχουσας και τι θα θέλαμε να κρατήσουμε και τι να αφαιρέσουμε. Είναι πρόβλημα τελικά πως σήμερα έχουμε από τους πιο εξειδικευμένους απόφοιτους λυκείου που έχουν άγνοια σε ένα γνωστικό αντικείμενο μακριά από την κατεύθυνση τους; Και αν ναι γιατί χρηματοδοτούμε τα ελληνικά τμήματα ανώτατης εκπαίδευσης να κάνουν να προγράμματα τους απόλυτα εξειδικευμένα;
Είναι μέσα στις ανάγκες τις ελληνικής κοινωνίας ένας γιατρός απόλυτα εξειδικευμένος όπως γίνεται σήμερα ή καλύτερα θα ήταν να γιατρό που να ξέρει να αναγνωρίζει τα περισσότερα προβλήματα; Αυτά ήταν τα ερωτήματα μου, που δεν φάνηκε ούτε καν να καταλαβαίνουν πως πρέπει να τεθούν. Να δείξουν έστω πως πρέπει το πρόβλημα να τεθεί στη βάση του του και όχι στην κορυφή του. Όσο όμως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι που είναι οι φοιτητές, οι μαθητές και οι γονείς δεν αντιδρούν στην υπάρχουσα κατάσταση αφού τα παιδιά τους περνούν στο πανεπιστήμιο τόσο η παιδεία μας θα παραμένει εκπαίδευση καθοδηγούμενη από επικοινωνιακά τρικ με “tabula rasa” …

Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου βρέθηκα στο δικαστήριο στην Κατερίνη για συμπαράσταση στον Παναγιώτη Κετίκη. Καταρχήν το σημαντικό είναι πως το βασανιστήριο για τον Παναγιώτη θα συνεχιστεί αφού η δίκη αναβλήθηκε. Ο ένας κατηγορούμενος εκ των τεσσάρων δεν μπορούσε να παραβρεθεί αφού βρισκόταν σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης. Η ημερομηνία της δίκης δεν ορίστηκε.
Τώρα να εξηγήσω έστω και καθυστερημένα τι εννοώ λέγοντας “παρατράγουδα”. Στην Κατερίνη με το τραίνο είδα να έρχονται από την Θεσσαλονίκη περίπου 60 άτομα.Αφού φτάσαμε στην είσοδο του δικαστικού μεγάρου μας έψαξαν από τρεις φορές τον καθένα για το αν έχουμε κάτι πάνω μας, στην είσοδο του κακουργιοδικείου έκαναν ακριβώς τον ίδιο έλεγχο και όταν είδαν πως είμαστε αρκετοί αρνήθηκαν την είσοδο σε όποιον είχε εμφάνιση φοιτητή και εμένα λόγω πως ήμουν με πουκάμισο μου ζήτησαν δημοσιογραφική κάρτα αν ήθελα να μπω. Κάτι το όποιο δεν είχα και δεν μπήκα.(σημ. θέσεις ελεύθερες υπήρχαν αλλά έλεγαν πως δεν υπάρχουν) Απέξω από το κακουργιοδικείο κάθονταν κάποιοι δίπλα σε αστυνομικούς ένστολους. Ένας από αυτούς ξεκίνησε να τραβάει φωτογραφίες τα πρόσωπα των ατόμων που ήταν απέξω. Θεώρησα στην αρχή πως μπορεί να είναι κάποιος δημοσιογράφος για κάποια εφημερίδα. Όμως κάποια από τα παιδιά που φανερά τα είχε φωτογραφήσει του ζήτησαν να τους αποδείξει την δημοσιογραφική ιδιότητα και οι ένστολοι τελικά τον φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα. Θα μπορούσε πράγματι να ήταν δημοσιογράφος και όχι κάποιος ασφαλίτης, όπως έλεγαν και οι ένστολοι που τον “προστάτεψαν”, αν τελικά την ίδια ημέρα δεν ήταν μαζί με άλλους 3 σε ένα μικρό ΙΧ να τραβάει πάλι φωτογραφίες μέσα από το αυτοκίνητο όσο κάναμε βόλτες στο κέντρο της πόλης.
Η υπόθεση τελικά με προβλημάτισε πάρα πολύ και αναρωτιέμαι αυτή είναι η δημοκρατία που ευαγγελίζονται οι “εξέχοντες” βουλευτές μας; Σε αυτή τη δημοκρατία η Μαριέτα γιατί διαφέρει από τη χούντα; Σε τι διαφέρει; Πως η χούντα δεν θα κατηγορούσε για εγκλήματα που δεν έκανε έναν αθώο; Αν ήταν αντιφρονούντας δεν θα χρειαζόταν να του φορτώσει κάτι για να τον βάλει μέσα; Γιατί εγώ δεν βλέπω πολλές διαφορές ως τη λειτουργία της “ελληνικής δημοκρατίας”.

Πριν πολλά χρόνια συζητούσα με πολλούς πως ο κόσμος δεν έχει τα προς το ζην και δανείζεται για να ζήσει. Πως οι τράπεζες έδιναν ελεύθερα και σχεδόν χωρίς έλεγχο χρήματα και στο τέλος θα πρέπει να τα ζητήσουν και πολλοί θα ήταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση και κανείς δεν ασχολείται… Έλεγα πως μπορεί τότε αυτό να οδηγήσει σε γενικευμένες εξεγέρσεις γιατί κάποιοι θα χάσουν τα πάντα. Και κάποιοι τότε έλεγαν πως υπεύθυνοι είναι αυτοί που δανείζονται και είναι άξιοι της μοίρας τους. Τώρα που οι τράπεζες έχουν δανειστεί περισσότερα από όσα μπορούν να αποδώσουν, τα κράτη, ανάμεσα σε αυτό και το ελληνικό,εγγυούνται για τις τράπεζες…
Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που έλεγαν πως η αγορά αυτορρυθμίζεται πιστεύουν ακόμα πως μπορούν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί ανεπηρέαστοι για να ελέγχουν την αγορά…Γιατί ενώ όταν πριν οι τράπεζες είχαν τα υπερκέρδη δεν είδα να έχουμε μέρισμα οι φορολογούμενοι,ούτε καν οι πελάτες, τώρα το κράτος τους χαρίζει 28 δις € από τα λεφτά των φορολογούμενων επειδή δεν έχουν λεφτά να δώσουν…Και δεν βλέπω κάποιος ελεγκτικός μηχανισμός να λέει πως αυτό είναι κλοπή της δημόσιας περιουσίας…
Ούτε είδα όλους αυτούς που έλεγαν πως δεν υπάρχουν χρήματα για την παιδεία και την υγεία να μας εξηγούν που βρέθηκαν τα χρήματα…Και επειδή κάποιοι υποστηρίζουν πως το κράτος μπορεί να κερδίσει από την κρατικοποίηση των τραπεζών, αναρωτιέμαι πως μπορεί κάποιος να κερδίσει από τράπεζα που έχει δώσει δάνεια σε άτομα με μόνη εγγύηση τη σύνταξη τους και είναι 70+, γιατί ξέρω αρκετές τέτοιες “επενδύσεις”.Επενδύσεις υψηλού ρίσκου όπως τις ονόμαζαν οι τράπεζες και τώρα τις κρατικοποιούν…
Άρα καλύτερα να έχουμε στο νου μας την επόμενη φορά που θα απαιτήσουν κάποιοι “λιτότητα”, πως λεφτά υπάρχουν απλώς πρέπει να τα διεκδικήσουμε…

Πριν λίγες μέρες άκουσα το νέο podcast “Public Brain Lab” του Νίκου Δρανδάκη και της Μπέττυ(ς) Τσακαρέστου που μίλησαν για την επιλογή επαγγέλματος που τελικά δεν γίνεται βάσει το τι θέλει ένας νέος αλλά με βάσει το τι είναι περιζήτητο εκείνη την στιγμή. Η άποψη του Νίκου και της Μπέττυς ήταν αυτή που λέει πως όποιος θέλει να πετύχει θα πρέπει να κάνει αυτό που θέλει και όχι ότι του λένε πως θα πετύχει. Όμως η κουβέντα παρόλο που έγινε για ένα θέμα κοινωνικό δεν ανέλυσε καθόλου την κοινωνική σύσταση του προβλήματος. Καταρχήν πριν συνεχίσω θα έλεγα πως αξίζει να πάτε να το κατεβάσετε για να ακούσετε και εσείς την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που με κάνει να θελήσω να σχολιάσω ένα πρόβλημα που δυστυχώς η λύση του εναποθετείται μόνο μετά την κατάργηση του εκμεταλλευτικού συστήματος που ισχύει
σήμερα.
Πριν κάποιο καιρό συζητούσα πως ένας φίλος “πέτυχε” και έπιασε το “νέο trend” και τελικά τώρα έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση ενώ τόσοι συμμαθητές μας έχουν μηδενική επιχειρηματική δραστηριότητα και μάλλον αποτυγχάνουν να αναπτύξουν κάτι καινοτόμο ώστε να κάνουν κάτι παρόμοιο(όχι με την επιχείρηση αλλά με την επιτυχία). Το ερώτημα που έθεσε ο φίλος που το συζητούσαμε ήταν αν αυτός είχε ήδη λεφτά. Η απάντηση ήταν φυσικά θετική.Και εκεί είναι που θέλω να καταλήξω. Πως κάποιος για να πει πως δεν θα ακολουθήσει την περπατημένη, πως κάνει αυτό που του αρέσει, και δεν το νοιάζει αν θα βγάλει τα έξοδα μου γιατί αν τελικά κάνω αυτό που μου αρέσει θα το κάνω καλά πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα να το πει. Γιατί αν τελικά αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει αρχίσει να ζει το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να κάνει δουλειές που ίσως να μην του αρέσουν αλλά θα βγάζει τα προς το ζειν. Και τα όνειρα θα πάνε μετά πίσω. Θα μείνουν όνειρα και θα ζήσει για πάντα έτσι.
Και δυστυχώς δεν μπορώ να φανταστώ άλλον τρόπο να αλλάξει αυτό πέρα από το να λυθούν τα βασικά προβλήματα επιβίωσης για όλους ώστε τελικά ο καθένας να δουλεύει εκεί που πραγματικά του αρέσει. Όμως όσο στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας των υπόλοιπων ώστε να μπορούν οι λίγοι να είναι “ελεύθεροι” τόσο τελικά κάποιοι άλλοι έχουν πολλοί λίγους βαθμούς ελευθερίας.

photo via Sarah_Jones

Χθες δήλωσε η Μαριέττα Γιαννάκου όταν η δημοσιογράφος της είπε πως είναι μη επικοινωνιακή δήλωσε τα εξής “ξέρετε τι σημαίνει σήμερα είσαι επικοινωνιακός; Doing nothing”. Κανείς δεν έπιασε το καρφί της Μαριέτας Γιαννάκου για τον Πρωθυπουργό. Ο μεγάλος απών σε όλα τα μεγάλα ζητήματα του ελληνικού λαού, αυτός που πέρσυ έλειπε σε όλα τα ερωτήματα για το σκάνδαλο των ομολόγων, αυτός που δεν μίλησε καθόλου για το ασφαλιστικό αυτός είναι ο πρωθυπουργός και αυτός είναι επικοινωνιακός, το “ισχυρό” χαρτί της Νέας Δημοκρατίας, αυτός που άφησε μια βδομάδα τη θαλπωρή της εστίας του στη Ραφήνα και “καθάρισε” το παιχνίδι των εκλογών.
Τελικά μήπως έχει δίκιο; Μήπως τελικά όσοι θέλουν να μείνουν ενεργοί δεν κάνουν τίποτα; Και όλα αυτά γιατί κάποιοι είναι τόσο δεσμευμένοι στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που είτε όταν κάνουν κάτι τα εξυπηρετούν είτε δεν κάνουν τίποτα ώστε να μην πλήξουν περισσότερο τη μεγάλη μερίδα του λαού και να μην έχουν τελικά “πολιτικό κόστος”.

photo by pheezy

Διαβάζοντας την είδηση για απαγόρευση του καπνίσματος σε όλα τα καταστήματα και ακούγοντας διάφορα για κράτος παιδαγωγό και όχι τιμωρό και αυταρχικό (αλήθεια δεν είδα τέτοια ευαισθησία για το θέμα των “σωφρονιστικών” καταστημάτων) καθώς και για καταστήματα μόνο καπνιστών (λες και αν θα υπάρχει θα έχει κανένα νόημα το μέτρο) θα έλεγα πως θα μπορούσε η λύση για το ασφαλιστικό να δοθεί με αυτό το μέτρο. Να υπάρχουν καταστήματα μόνο καπνιστών αλλά το κράτος ως παιδαγωγός και όχι τιμωρός θα δίνει την επιλογή των καπνιστών να μπαίνουν ελεύθερα στα καταστήματα αυτά με παραίτηση των υπηρεσιών υγείας τους, καθώς και της συνταξιοδότησης τους. Γιατί να πληρώνουμε οι υπόλοιποι την κατ’ επιλογή καταστροφή της υγείας των άλλων;

Στη φωτογραφία φαίνεται ο Ματθαίος σε μια φωτογραφία του Leonid Mamchenkov

Ρωτάω πολύ συχνά τους “εθνικόφρονες” που μου κάνουν κήρυγμα για τους αλλοδαπούς αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας. Η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση τους παγώνει γιατί δεν περιμένουν να αμφισβητήσω κάτι τέτοιο. Όμως αν οι σημερινοί Έλληνες είναι Έλληνες τότε ο Αλέξανδρος δεν ήταν. Γιατί τότε δεν δικαιολογείται γιατί έκανε μεικτούς γάμους με αλλοδαπούς.Γιατί έμπλεξε το “ελληνικό φύλο” με ξένα,δεν δικαιολογείται πως δεχόταν ως Έλληνες τους έχοντες την ελληνική παιδεία. Μάλλον οι σημερινοί “Έλληνες” όπως και οι τότε Αθηναίοι να στήριζαν την άποψη του Δημοσθένη πως οι Έλληνες είναι άλλο φύλο “καθαρό” και οι έχοντες ελληνική παιδεία δεν είναι όπως υποστήριζε ο Ισοκράτης.
2300 χρόνια μετά το Δημοσθένη και τον Αλέξανδρο η Αθήνα ξανά, πετά τους Έλληνες έξω από τη χώρα που γεννήθηκαν. Χιλιάδες παιδιά γόνων αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα, που νιώθουν την Ελλάδα σπίτι,τη μόνη χώρα που γνώρισαν, τον πολιτισμό που ξέρουν, τη χώρα που έχουν όλους τους φίλους τους, τη χώρα που γέννησε τον Μέγα Αλέξανδρο που ένωσε τόσους πολιτισμούς κάτω από το ελληνικό πνεύμα αδυνατούν να αποκτήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Δεν είναι Έλληνες και ας πάνε σχολείο στην Ελλάδα, και ας μην διαφέρουν σε τίποτα από τα υπόλοιπα παιδιά. Έχουν 2 χέρια, 2 πόδια και ένα μυαλό όπως όλα τα υπόλοιπα ελληνόπουλα. Μιλούν ακόμα και την ίδια γλώσσα μόνο που δε γεννήθηκαν από Έλληνες γονείς. Και αυτό τα έχει κατατάξει στην κατηγορία παιδιά ενός κατώτερου θεού. Ως πότε όμως οι Έλληνες αντί για να κληρονομούμε τον Μέγα Αλέξανδρο θα κληρονομούμε τον Προκρούστη; Ως πότε δεν θα επιτρέπουμε στα ελληνόπουλα που γεννήθηκαν από αλλοδαπούς γονείς να νιώσουν την πατρίδα τους φιλόξενη;

Αφορμή για το άρθρο μου έδωσε το άρθρο του Ματθαίου και ήταν από καιρό στις παραγγελιές μιας φίλης μου που τώρα σπουδάζει στη Φιλανδία.

φωτογραφία από Barefoot In Florida

Σαν φοιτητής υπάρχει κάθε χρόνο μια μέρα που καλείσαι να εκλέξεις αντιπροσώπους.Όμως τι θα πρέπει να ψηφίσει ένας φοιτητής; Πολύς κόσμος που αδιαφορεί απλώς κατεβαίνει και ψηφίζει αυτούς που τους κάνουν τα “ρουσφέτια”… Είτε αυτό λέγεται σημειώσεις, είτε γνωριμίες σε πάρτι ή και στις πιο “βαμμένες” σχολές ακούγεται ακόμα και μαθήματα. Κάποιοι θα πουν πως κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχει και υπόνοια. Όμως σε αυτό η απάντηση είναι πως το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν είναι σε μια γυάλα αποκομμένη από την ελληνική πραγματικότητα. Όπως είναι συνηθισμένος ο Έλληνας να πληρώνει γρηγορόσημο και να γλιτώνει τη γραφειοκρατεία,να πληρώνει φακελάκι και να κλείνει ραντεβού για χειρουργείο να βάζει πολιτικό μέσο για να βρει εργασία ακριβώς το ίδιο ακριβώς κάνει ο νέος. Ξέρει πως αν δεν κλέψει αυτός θα είναι ο χαμένος. Δεν είναι τυχαίο πως η αντιγραφή στα πανεπιστήμια είναι “καθιερωμένη”. Και έτσι τελικά έχεις μια πλειοψηφία που ψηφίζει ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας) που “δηλώνει” ανεξάρτητη…
Όμως τι θα πρέπει να ψηφίσει αυτός που είναι απογοητευμένος από την ελληνική πραγματικότητα; Ξέρω πως αρκετοί απογοητευμένοι από την κατάσταση απέχουν, απέχουν γιατί όπως λένε “όλοι ίδιοι είναι”. Όμως τελικά αυτό αυξάνει την επιτυχία (και τα ποσοστά) αυτών που τους αρέσει αυτή η κατάσταση. Η αριστερά αγωνίζεται μέσα στο πανεπιστήμιο, είτε αυτή ονομάζεται ΠΚΣ (παράταξη προσκείμενη στο ΚΚΕ) είτε ΕΑΑΚ (προσκείμενη στο ΜΕ.ΡΑ και στην ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α και πάρα πολοί ανένταχτοι αριστεροί) είτε οποιοδήποτε άλλο σχήμα.
Όμως ο κόσμος που τελικά είναι ήδη φορτωμένος από το σύστημα εκπαίδευσης συνήθως αδυνατεί να αντιληφθεί αυτήν την δράση. Αδυνατεί να αντιληφθεί πως η υποταγή δεν είναι λύση αλλά η δράση εναντίον της αντίδρασης(αυτής που θέλει εκπαίδευση αντί για παιδεία,πιστοποιητικά γνώσεων αντί για πτυχία). Για αυτό ακόμα και αν κάποιοι θέλουν να δείξουν την αντίδραση τους πρέπει να ψηφίσουν αριστερά.
Όμως δυστυχώς και εκεί υπάρχει το δίλημμα ΠΚΣ ή ΕΑΑΚ (τα υπόλοιπα έχουν μικρή δύναμη) και γιατί δεν τα βρίσκουν είναι το συνηθισμένο ερώτημα. Μπορώ να πως πως υπάρχουν διαφορές στις λύσεις που διαφορετική λύση για την παιδεία. Και αλήθεια δεν μπορώ να ξέρω ποια από τις δύο περιπτώσεις είναι πιο σωστή. Μπορώ όμως να πω πως βλέπω πολλά χρόνια τους “συντρόφους” μου από τα ΕΑΑΚ να “μπαχαλεύουν” το συμβούλιο της ΕΦΕΕ και ποτέ να μην γίνεται πανσπουδαστικό συνέδριο. Και μπορεί κάποιες ομάδες μέσα να θέλουν τη σύσταση του αλλά υπάρχουν μέσα στα ΕΑΑΚ ομάδες που τελικά διαφωνούν. Αυτή και μόνο η παράμετρος με έχει κάνει να προτιμώ την ξεκάθαρη θέση της ΠΚΣ από όποιας άλλης παράταξης μέσα στο πανεπιστήμιο. Άρα αύριο εσύ που δεν αδιαφορείς για τα κοινά. Για το μέλλον της παιδείας στηρίζεις Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας.

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας είναι παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν που κάποιοι κατηγορούσαν τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (τη παράταξη της ΝΔ και πανελλαδικά πρώτης δύναμης) πως έχει διαφημίσεις ακόμα και στο ραδιόφωνο. Τελικά βλέπω πως τα θετικά τα αντιγράφει και πάει ένα βήμα παραπάνω και η ΠΚΣ και “ξεκόλλησε” από την ανούσια κριτική στο να διαφημίζεται. Είδα διαφήμιση στο facebook και αν κατάλαβα υπάρχει και διαφήμιση στο ραδιόφωνο την ώρα της Ελληνοφρένειας. Άντε και στην τηλεόραση, γιατί δεν φτάνει να κάνεις δουλειά πρέπει να την διαφημίζεις. Είμαστε στην εποχή του φαίνεσθαι όσοι δεν προσαρμόζονται πεθαίνουν όπως οι δεινόσαυροι. Μπράβο στα παιδιά από την ΠΚΣ που το “έτρεξαν”