Πριν μια βδομάδα ο υπουργός Αμύνης επανέφερε το θέμα για στράτευση στα 18. Επειδή λέει όσο μεγαλώνουν πολλοί το μετανιώνουν και τελικά είναι φυγόστρατοι. Δεν θα θίξω σε αυτό το άρθρο τα μειονεκτήματα του να πάει κάποιος στρατό στα 18 ή ακόμα ορισμένες φορές και του να πάει κάποιος στρατό όμως θα θίξω κάτι που πέρασε απαρατήρητο στη σύνοδο του ΝΑΤΟ και στη στήριξη του Ελληνικού ΒΕΤΟ από τη Γαλλία. Ο Νικολά Σαρκοζί δήλωσε την επόμενη μέρα από τη στήριξη πως θα στείλει στρατιώτες στο Αφγανιστάν για να φύγουν νικητές οι σύμμαχοι από τη περιοχή.
Τι έκανε στην πραγματικότητα; Αφού έκοψε τη νέα “πηγή” στρατιωτών για την Αμερική τους έδωσε αντάλλαγμα Γάλλους στρατιώτες. Αυτό ήθελε η Αμερική. Αν η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν χρειαζόταν εντός των συνόρων τόσους ΕΠΟΠ θα τους έστελνε εκτός συνόρων. Αφού είναι μισθοφόροι και δεν θα μπορούσαν εύκολα να αρνηθούν. Θα τους έστελνε για τις “ειρηνευτικές” επεμβάσεις του ΝΑΤΟ. Αν η Ελλάδα έδινε τους 4πλάσιους στρατιώτες από την κατά Αμερική Μακεδονία όχι μόνο θα σταματούσε η ήδη αναγνώριση αλλά οι συζητήσεις μετά θα ήταν πως θέλει η Ελληνική κυβέρνηση να ονομαστεί η γείτονας χώρα. Δηλαδή αν κάναμε τα χατίρια του σφαγέα των λαών θα μπορούσαμε ακόμα και Σλαβοβάρβραρους να τους ονομάζει η διεθνής κοινότητα και να ξεχάσει τα πάντα περί “αυτοδιάθεσης”. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ψάχνουν απεγνωσμένα για στρατιώτες στο υπουργείο αμύνης αφού αυτή τη στιγμή κανονικά θα έπρεπε το μέρισμα ειρήνης από τις καλύτερες σχέσεις μας με την Τουρκία να είχε μειώσει τη θητεία όπως σωστά είχε επισημάνει και στο προεκλογικά η Νέα Δημοκρατία το 2004. Άρα όλοι αυτοί οι σύγχρονοι μακεδονομάχοι ας πάνε να καταταγούν εθελοντές για το Ιράκ και το Αφγανιστάν, κιμάς στις ορέξεις των ιμπεριαλιστών και τελικά η Μακεδονία θα γίνει “Μία και ελληνική”
photo by MATEUS_27:24&25

Διαβάζοντας το άρθρο του Σπύρου Ντόβα για την κάλυψη των “χαμένων” των τραπεζών από το κράτος δεν νομίζω πως θα βρεθούμε άλλη φορά να συμφωνούμε τόσο πολύ. Όμως με άλλη λογική. Δεν θεωρώ πως ούτε το ελάχιστο κράτος μπορεί να παίξει το ρόλο ρυθμιστή όπως λένε οι φιλελεύθεροι. Θεωρώ πως επίσης αυτό το “Ας έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις” είναι παλιό δόγμα που τελικά μας οδήγησε στον εμφύλιο στην Ισπανία, στον Β’ παγκόσμιο και ξεκίνησε από το κραχ του 1929. Ακολούθησε “η απεργία του κεφαλαίου” και έτσι η κατάσταση ήταν έκρυθμη. Συμφωνώ πως δεν θέλω τα λεφτά από τους φόρους να εξασφαλίζουν κανένα που “έπαιζε” ξέροντας πως στο τέλος θα έχει την κάλυψη του κράτους. Όμως δεν τρέφω αυταπάτες πως δεν θα υπάρχει διαφθορά νόμιμη ή παράνομη και συνδιαλλαγή εκλεγμένων με τους μεγαλοκεφαλαιούχους ώστε να καλύπτουν τα νώτα τους.
Η μόνη λύση είναι η ανατροπή του συστήματος αυτού.Που η εξουσία θα πηγάζει από τα κάτω και όχι από τους “πεφωτισμένους” αντιπροσώπους που το μόνο που έχουν σκοπό να “εξασφαλιστούν”. Και για αυτό παρόλο που θα με τρόμαζε ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος πιστεύω πως αν δεν κάλυπταν τα κράτη τα σπασμένα των “επιχειρηματιών”, τότε μπορεί ο κόσμος να “ξυπνούσε” και να ζητούσε να διαχειριστεί καλύτερα από μόνος του τον πλούτο που παράγει, αντί να τον αφήνει στους “καπεταναίους”.Αυτούς που από τη μία λένε “Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες” αλλά μόλις βουλιάξουν φωνάζουν βοήθεια και καταφέρνουν να βγουν σώοι από το ναυάγιο.
Φυσικά όμως οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να αλλάξει το status quo στη διοίκηση για αυτό όποτε οι επιχειρηματίες χάνουν καλύπτει το κράτος τα έξοδα αλλά όταν οι επιχειρήσεις “κερδίζουν” τότε είναι έξυπνοι επιχειρηματίες και το κράτος “κερδίζει” από την ανάπτυξη. Για αυτό μιλούμε για αστικό κράτος. Κράτος που κερδίζουν μόνο οι αστοί.

φωτογραφία από scmikeburton

20 Μαρτίου 2003: Οι Ε.Π.Α μαζί με τους συμμάχους τους κάνουν επίθεση στο Ιράκ γιατί υπάρχει κίνδυνος από τα όπλα μαζικής καταστροφής.
20 Μαρτίου 2008: Όπλα μαζικής καταστροφής δεν βρέθηκαν. Οι Ε.Π.Α βρίσκονται σε οικονομική κατάρρευση. Το δολάριο βρίσκεται στη χειρότερη του ισοτιμία. Ο πόλεμος που δεν κράτησε μόνο λίγες μέρες, δεν ήταν “Σοκ & Δέος” και μάλλον είναι ένας από τους παράγοντες που έχει καταρρεύσει η αμερικάνικη οικονομία. Οι εξαγωγές των Ε.Π.Α δεν μπορούν δικαιολογήσουν την τόσο χαμηλή ισοτιμία και μάλλον για να εκτονωθεί το πρόβλημα μάλλον θα ζήσουμε μια ακόμα μια ακόμα ιμπεριαλιστική κίνηση με πιθανό εχθρό το Ιράν.
Το χειρότερο είναι πως η προσπάθεια για εγκαθίδρυση αμερικάνικου ολιγοπωλίου στην αγορά πετρελαίου για άλλη μια φορά δεν θα υπολογίσει τις τόσες χιλιάδες νεκρών προεκειμένου να σώσει την αμερικάνικη οικονομία που καταρρέει. Πόσο πετρέλαιο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή; Πόσο κοστίζει το χαμόγελο από ένα παιδί; Γιατί τους το στερούμε και γιατί κανείς δεν αντιδρά;

photo via James Gordon

Όσο ήμουν στο Μπακού συναντήθηκα και με την καθηγήτρια των ελληνικών στο Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Μπακού(το μοναδικό που διδάσκεται η ελληνική γλώσσα στο Μπακού). Η καθηγήτρια εκεί, Μαρία Μπίτσκα, αν κρίνω από την μαθήτρια της και οδηγό μου, πρέπει να κάνει πολύ καλή δουλειά. Αρκετά συμπαθής άνθρωπος από αυτούς που τους βλέπεις και λες “ναι ρε γαμώτι είμαι Έλληνας και χαίρομαι για αυτό” με την έννοια πως είναι άνθρωπος έξω καρδιά. Την τελευταία μέρα πήγαμε για φαγητό για να της πω τι είδα αυτές τις ημέρες στο ταξίδι μου και να την αποχαιρετίσω.
Εκεί πάνω σε μια ωραία συζήτηση της έλεγα πως η Αρμενία θέλει να επιστρέψει το μεγαλύτερο μέρος των κατεχομένων κρατώντας όμως μια λωρίδα του Αζερμπαϊτζάν που θα ενώνει την Αρμενία με την “καλύτερη” περιοχή του Καραμπάχ (τη μοναδική που έχει αεροδρόμιο) και το βορειοδυτικό Καραμπάχ. Σε αυτό το σημείο, η κυρία Μαρία σκεπτόμενη τους τόσους ανθρώπους που πέθαναν στον πόλεμο και αυτούς που θα πεθάνουν αν δεν βρεθεί λύση, είπε πως το καλύτερο είναι να αποδεχθούν την πρόταση. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό πιστεύω και γω αρκεί η Αρμενία να πληρώσει και το κόστος επανακατασκευής των σπιτιών των προσφύγων.
Όμως ακούγοντας αυτά η οδηγός μου, απάντησε ενοχλημένη

“Τι λέτε εσείς, να δώσουμε κάτι που είναι δικό μας;”

Τότε χαριτολογώντας είπα αφήστε την γιατί είναι λίγο εθνικίστρια και η Σαμίρα (η οδηγός μου) με κατακεραύνωσε . Κάτι που δεν το περίμενα,είπε πολύ έξυπνα,

Λέτε εμένα εθνικίστρια και εσείς 500 χρόνια ενώ όλοι λένε Istanbul εσείς λέτε Κωνσταντινούπολη. Τόσα χρόνια είναι τούρκικο έδαφος και εσείς ακόμα τη λέτε ελληνική. Ποιος είναι εθνικιστής;

Αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Πόσοι είδαν το πολίτικη κουζίνα και δεν είπαν πως πρέπει να απελευθερώσουμε την αλύτρωτη πατρίδα; το πατριαρχείο;
Μήπως τελικά αυτή η ονομασία τη συντηρούμε για να μας θυμίζει πως ήταν ελληνικά; Και να μας καλλιεργεί μια ιδέα αλυτρωτισμού;

photo via bjakeb

Για πολλούς το θέμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι εντελώς άγνωστο και για το ότι δεν έχω γράψει περισσότερα πριν πάω φταίει πως ήθελα να δω και από κοντά και να έχω μια πιο κατασταλαγμένη άποψη για το θέμα. Ένας φίλος όταν έφυγα μου έστειλε ένα email και εν ολίγοις μου έλεγε πως αυτοί οι λαοί(του Καυκάσου) ήταν κάποτε με το σοσιαλισμό και με παρέπεμψε να βρω το “Ο μαρξισμός για το εθνικό ζήτημα”. Τελικά το βρήκα αφού το δημοσίευσε το 1917.gr. Το έργο έχει περισσότερες εξηγήσεις για το τι είναι έθνος και αναλύει περισσότερο το εθνικό ζήτημα όμως τελικά φαίνεται πως επαληθεύεται απόλυτα ακόμα και 100 χρόνια.
Γιατί όμως δύο εθνότητες που με υπερηφάνεια υπερασπίστηκαν τη κοινή χώρα τους ενάντια του φασισμού τελικά κατέληξαν να είναι 2 εχθρικά έθνη καλλιεργώντας το μίσος και τον εθνικισμό;
Μήπως όπως σχολίασε κάποιος δεν άφηνε η καταπιεστική διοίκηση να τα εμφανιστούν; Και τότε πως μπορεί να εξηγήσουμε τη συνύπαρξη ακόμα και τους γάμους μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων που τώρα πια βρίσκονται σε πόλεμο; Πως εξηγείται πως στη πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού ζούσαν για 70 περίπου χρόνια ειρηνικά πολλοί Αρμένιοι και ανάμεσα τους ο Παγκόσμιος πρωταθλητής Γκάρι Κασπάροφ;
Προφανώς όσο και να καταπιέζεις τον λαό δεν γίνεται να μην υπάρχουν προβλήματα. Και όμως για 70 χρόνια δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχαν γιατί δεν είχαν τίποτα να χωρίσουν. Δεν είχαν ατομική ιδιοκτησία και δεν υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση για τις εθνότητες που ήταν κάτω από τη Σοβιετική Ένωση. Και ήρθε η περεστρόικα. Η δημιουργία της “ελευθερίας” του να έχεις. Και έτσι τότε άρχισαν οι εχθρότητες για το ποιος θα έχει τι. Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ που ήταν για 68 χρόνια στη δικαιοδοσία της σοβιετικής δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (μια από τις σοβιετικές δημοκρατίας που απάρτιζαν την ΕΣΣΔ) αποφάσισε το σοβιέτ της Αρμενίας να την προσαρτήσει στις περιοχές του. Όμως γιατί; Γιατί πια είχε σημασία. Είχε σημασία γιατί αυτοί που έπαιρναν τις αποφάσεις ήταν η επερχόμενη αστική τάξη. Αυτοί που έναντι πινακίου φακής αγόραζαν τις ως τότε κρατικές εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, είχαν κάθε λόγο πια να θέλουν να πάρουν τον έλεγχο σε μια περιοχή που είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο. Όμως για ακριβώς τους ίδιους λόγους και το σοβιέτ του Αζερμπαϊτζάν έπρεπε να εξασφαλίσει την εξουσία σε αυτήν την περιοχή αυτή. Το ανώτατο σοβιέτ επί Γκορμπατσιόφ επικύρωσε αυτή την αλλαγή στην εξουσία του Ναγκόρνο Καραμπάχ και τελικά μεγάλη μερίδα Αζέρων κατοίκων έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.Όπου δεν το έκαναν ο κόκκινος στρατός βοήθησε σε αυτό.Χαρακτηριστικό είναι πως η ημέρα της απελευθέρωσης του Αζερμπαϊτζάν θεωρείται η 20η Ιανουαρίου που πέθαναν από βολές του κόκκινου στρατού που εκτελούσε εντολές αφού το Μπακού είχε κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτου ανάγκης. Όταν κάποιοι είχαν συμφέρον, τότε μίλησαν για “εθνικό” συμφέρον και σήμαναν τις σειρήνες του πολέμου έναντι των εχθρών! Στην ουσία αυτοί που μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ έγιναν μεγιστάνες εν μια νυκτί. Σε ένα τέτοιο κλίμα έγιναν βιαιότητες και από τις δύο πλευρές.
Έτσι τελικά με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και με τους Αρμένιους πιο έτοιμους για τον “εθνικό” αγώνα, αφού πάντοτε θεωρούσαν πως είναι πρώτα Αρμένιοι και μετά Σοβιετικοί, έφτασαν να έχουν καταλάβει το 20% του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν καλώντας τον κόσμο για απελευθέρωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μια περιοχή που γύρω είναι περιοχές των Αζέρων μόνο και η συγκεκριμένη περιοχή υπήρχε πλειοψηφία Αρμενίων. Οι Αζέροι μην έχοντας ακόμα έτοιμη την την εθνικιστική προπαγάνδα έτοιμοι έφθασαν να χάνουν τα εδάφη τους και να ζητούν από τον Ο.Η.Ε να υπερασπιστεί την εδαφική του ακεραιότητα. Αλλά δυστυχώς όπως και με την Κύπρο έτσι και με το Ναγκόρνο Καραμπάχ αντί να τιμωρείται ο κατακτητής στο τέλος επιστρέφει ένα μέρος από τα κατεχόμενα και καθιερώνεται ως ειρηνευτής και αυτός που θέλει την ειρήνη στην περιοχή…
Όμως σε μια περιοχή που διακυβεύονται τόσα πολλά η αστική τάξη δεν μπορεί να στηριχθεί όμως μόνο στο διεθνές δίκαιο. Στην τηλεόραση είδα διαφημιστικό που έδειχνε μια μητέρα, έναν κύριο μεσήλικα, μια νεαρά κοπέλα που όλοι μιλούσαν από το Sahidlar Xiyabani ( το μνημείο των πεσόντων για την πατρίδα) στο οποίο από ότι μου μετέφρασαν έλεγε πως εμείς δεν θέλουμε τον πόλεμο αλλά πάνω από όλα η άμυνα του Αζερμπαϊτζάν. Η χώρα είναι γεμάτη σημαίες και μπορώ να πω πως είδα εκατοντάδες φωτογραφίες του πρώτου προέδρου της δημοκρατίας, Heydar Aliyev, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σε γιγαντοαφίσες, σε εμπορικά καταστήματα και φυσικά στο αστυνομικό τμήμα. Άρα τώρα που κινδυνεύει η περιουσία κάποιων πρέπει με κάθε τρόπο να υπερασπιστεί η “εθνική” περιουσία αυτών που εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Και μιλάμε για μια χώρα που όσο ακόμα και στην εθνική οδό, δεξιά και αριστερά αντί να βλέπεις λιβάδια ή όμορφη φύση βλέπεις αντλίες πετρελαίου.

. Άρα μόνο τυχαίο δεν είναι πως η άνοδος του εθνικισμού συνέπεσε με την επανακατασκευή (περεστρόικα) του σοβιετικού μοντέλου εξουσίας…

Χθες ήμουν τελικά στο Καραμπάχ. Στην τελευταία περιοχή που φθάνει το τραίνο,την περιοχή Χοραντίς στο Φιζουλί. Από εκεί και πέρα ήταν οι κατεχόμενες περιοχές. Με το που έφτασα με πήγαν στο τμήμα. Για αυτό θα γράψω αργότερα αλλά εκεί έμαθα πως την προηγούμενη νύχτα σκοτώθηκαν 4 στρατιώτες. Αφού γύρισα άνοιξα να δω τι έγινε στην τηλεόραση. Ο υπουργός άμυνας εδώ υποστηρίζει πως παραβιάστηκε η συμφωνία ειρήνης με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της αρμένικης κοινής γνώμης και πως οι Αρμένιοι έκαναν επίθεση ώστε να ενώσουν τον λαό τους και να ξεπεράσουν τα εσωτερικά τους προβλήματα. Δήλωσε ότι δεν θέλουν πόλεμο και για αυτό ήδη έχουν ειδοποιήσει τους διεθνείς οργανισμούς για το θέμα. Ψάχνοντας σήμερα διάβασα τις παρακάτω ειδήσεις από αρμένικα και αζέρικα sites.

On the night of 3/4 March, a subversive and assault detachment of the Azeri Armed Forces, composed of 20 servicemen, attacked the front line of the NKR Defense Army near the settlement of Levonarkh, NKR Martakert region, and temporarily took over the control of it, thus breaking the requirements of the ceasefire regime._{πηγή:armtown.com}

On march 4th beginning from morning hours, invasive Armenian Army fired and attacked on the positions of the Azerbaijani Armed Forces in Gapanli and Hasangaya villages of Terter region and dwelling places from their posts in the direction of Tartar-Agdere. The violation of the cease-fire regime by the Armenians made the Azerbaijani militants take adequate measures. The parties had shootout as a result of which 3 soldiers* of the Azerbaijani Army became martyrs._iTV.az

Είναι δύσκολο να ξέρεις την αλήθεια. Η αρμένικη πλευρά από ότι διάβασα υποστηρίζει πως το Αζερμπαϊτζάν θέλει να εκμεταλλευθεί την έκρυθμη κατάσταση για το συμφέρον του. Γενικώς η πολιτική του φόβου του εξωτερικού εχθρού είναι πολύ παλιά και την θεωρώ πιθανότερη.Αυτήν τη στιγμή το Αζερμπαϊτζάν, δεν θέλει να κάνει πόλεμο, άρα μια τέτοια επίθεση δεν μπορεί να το βοηθήσει να πάρει πίσω εδάφη,άρα ο μόνος λόγος που βλέπω είναι πράγματι να ενωθεί ξανά ο Αρμένικος λαός και να στηρίξει την κυβέρνηση του Κοτσαριάν παρόλο που μάλλον εκλέχθηκε με νοθεία. Ας ελπίσουμε πως η αποσταθεροποίηση στην Αρμενία δεν θα οδηγήσει σε αλυσιδωτή αντίδραση στην ευρύτερη περιοχή.

*5 είναι τελικά τα θύματα αφού 2 τραυματίες τελικά παραδόθηκαν στα τραύματα τους.
Η φωτογραφία είναι από τη περιοχή του Καραμπάχ που έχει καταληφθεί από τον αρμένικο στρατό.
update 7.3.2008 10.10πμ: Έγραψα τελικά για την εμπειρία μου στο τμήμα

Να σημειωθεί ότι το Ν. Καραμπάχ έχει αποσχιστεί από το Αζερμπαϊτζάν, το στενότερο «φίλο» των ΗΠΑ μεταξύ των χωρών της Κασπίας.

Αυτά υπογράφει ο Ι.Π στο σημερινό Ριζοσπάστη. Με συγχωρείτε αλλά από πότε η εισβολή σε άλλο κράτος βαφτίζεται σχίσμα; Δηλαδή αν κάνουν ιμπεριαλιστική επίθεση οι Αμερικάνοι, είναι φονιάδες των λαών και αν κάνουν ιμπεριαλιστική επίθεση χώρες που δεν έχουν τις καλύτερες σχέσεις με την Αμερική είναι “απελευθερωτικοί” αγώνες; Δηλαδή αν αύριο οι Αμερικάνοι αποφασίσουν να αναγνωρίσουν το Ναγκόρνο Καραμπάχ σαν ανεξάρτητη δημοκρατία θα μετατραπεί και αυτό σαν ένα προτεκτοράτο της Αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής δύναμης ενώ μέχρι τώρα ήταν ένα απελευθερωμένο κράτος;
Με συγχωρείτε ο ιμπεριαλισμός από όπου και να προέρχεται είναι κατακριτέος. Η Αρμενία δεν αποφάσισε απλώς να απελευθερώσει μια περιοχή γιατί τους καταπίεζαν αλλά επειδή η περιοχή ήταν γεμάτη πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Και σίγουρα δεν θα το έκανε αν δεν είχε τις πλάτες της Ρωσίας. Η Αμερική θέλει να βρει ενεργειακό σύμμαχο ώστε να πιέζει την Ρωσία και βρήκε μια αδύναμη χώρα. Αν αύριο μπορέσει να πετύχει και περισσότερους συμμάχους στην περιοχή δημιουργώντας περαιτέρω αποσταθεροποίηση της περιοχής φυσικά δεν θα στεναχωρηθεί να το πετύχει. Άρα ειδικά όταν κάποιος γράφει σε μια εφημερίδα,και μάλιστα στο όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ θα πρέπει να αντιδρά βάσει της μαρξιστικής ανάλυσης των γεγονότων και όχι με βάσει αντιαμερικανικών αντανακλαστικών. Ελπίζω να το διορθώσουν.

^{Η σημαία είναι του “αυτοαποκαλούμενου” κράτους “Δημοκρατία του Ναγκόρνο Καραμπάχ”}

Ήδη αυτήν την ώρα βρίσκομαι στο ταξίδι προς το Αζερμπαϊτζάν. Όσοι δεν είδατε το vidcast πάω για οδοιπορικό στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. και του θύλακα Ναχτσιβάν. Οι Αρμένιοι κάτοικοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ από την αρχαία εποχή που όμως την έχασαν 90 χρόνια πριν. Μετά τα δύο κράτη Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία βρίσκονταν στο ίδιο κράτος και χωρίς να υπάρχει λόγος δεν αναζητούσε κανείς αλλαγή των συνόρων. Ώσπου η περεστρόικα έθετε θέμα ιδιοκτησίας της γης. Τότε άρχισαν τα προβλήματα που κατέληξαν σε αιματηρή διαμάχη που επίσημα έληξε το 1994 έχοντας την Αρμενία να έχει καταλάβει το 20% του Αζερμπαϊτζάν. Σε αυτόν τον πόλεμο πολλές οι αλλαγές των πληθυσμών και πολλοί πρόσφυγες. Οι Αζέροι ζητούν και την αναγνώριση της γενοκτονίας. Το θέμα το είχα μελετήσει και είχα πει κάποια παραπάνω πράγματα στον Παναγιώτη.
To zoo.gr είναι χορηγός του οδοιπορικού μου και το ευχαριστώ γιατί θέλω να δω από κοντά μια περιοχή που τράβηξε τόσα πολλά επειδή κάποιοι ήθελαν εδαφική επέκταση και κάποιοι άλλοι πίστεψαν στην απελευθέρωση των “αλύτρωτων πατρίδων”.
Δύο ερωτήματα μου γυρνούν συνέχεια στο μυαλό, αν μια περιοχή κατοικείται περισσότερο από ένα έθνος αξίζει η απελευθέρωση τους περισσότερο από τις ανθρώπινες ζωές της μειοψηφίας; Και γιατί ένα έθνος που έχει τραβήξει τόσα κάνει τα ίδια που ήδη έχει τραβήξει; Και δεν μιλώ μόνο για τους Αρμένιους αλλά και για τους Ισραηλινούς.

Σήμερα είναι παγκόσμια ημέρα κατά του αποκλεισμού της Γάζας. Διάβασα στον Allu Fun Marx. Γενικώς τέτοιες καταστάσεις είναι πολύ παράξενες και ένα ερώτημα μόνο γυρνάει στο κεφάλι μου. Γιατί κάποιος που τράβηξε τόσα κάνει ακριβώς τα ίδια μόλις του δώσουν την εξουσία;Τον αγώνα κατά του αποκλεισμού της Γάζας και της ελεύθερης Παλαιστίνης το έχω συνδέσει με έναν καλλιτέχνη. Έναν σκιτσογράφο. Τον Latuff. Βραζιλιάνος σκιτσογράφος που οι εικόνες του είναι παραπάνω από χίλιες λέξεις…Από το site στο DeviArt τράβηξα το σκίτσο αλλά έχει σίγουρα και άλλα πολύ καλύτερα.

Hate speech by ~Latuff2 on deviantART

Πάντως υπάρχει και ένα θετικό πως ψάχνοντας για το θέμα βρήκα κάποιες φωτογραφίες από Εβραίους που σίγουρα είναι και αυτοί κατά του αποκλεισμού. Κατανοούν αυτό που οι κυβερνήσεις αρνούνται. Πως είμαστε όλοι άνθρωποι. Και δεν μπορείς να σηκώνεις τείχη και να αφαιρείς κάθε ανθρώπινο δικαίωμα από ανθρώπους που ζητούν απλώς την ελευθερία τους.