Σαν σήμερα πέθανε ο Λένιν και ήμουν σκεπτικός αν θα ακολουθούσα κάθε χρόνο να γράφω για το μνημόσυνο του Λένιν. Έτσι επέλεξα φέτος να παρουσιάσω την πολύ καλή προσπάθεια που ξεκίνησε η ΚΝΕ φτιάχνοντας ένα site για τα 90 χρόνια από τον Οκτώβρη του 1917. Είναι στημένο σε blogger (εφαρμογή blog) και σήμερα δημοσίευσαν την βιογραφία του Λένιν.Άρα για περισσότερα για το δράση του Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν μπορείτε να μπείτε στο 1917.gr
Όμως αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι πως δίνουν τα βιβλία της σύγχρονης εποχής σε pdf. Εδώ μπορείτε να βρείτε όλα τα έργα του Βλ.Ι.Λένιν. Και αν δεν ξέρετε από που να ξεκινήσετε θα πρότεινα το “Κράτος και Επανάσταση“. Συγχαρητήρια στη ΚΝΕ και χαίρομαι που ακολούθησε το παράδειγμα του marxist.org με τα pdf τη κομμουνιστική βιβλιογραφία. Θα περίμενα και βιβλία πέρα από τα έργα του Λένιν και του Στάλιν και τα έργα του στρατηγού της επανάστασης Τρότσκι. Αλλά μάλλον αυτό είναι πολύ δύσκολο…

Σαν σήμερα δολοφόνησαν πριν 89 χρόνια την κομμουνίστρισα Ρόζα Λούξενμπουργκ. Αντί για να γράψω ένα κείμενο που να επαινεί το έργο της αγωνίστριας και θεωρητικής του εργατικού κινήματος θα διαλέξω ένα “τσιτάτο” της ώστε να σκεφτούν κάποιοι που αρνούνται να κάνουν κριτική στους “Μέγα Θεωρητικούς”.

Η αυτοκριτική, δεν είναι μόνο δικαίωμα της εργατικής τάξης αλλά και υπέρτατο καθήκον

Η κριτική που κάνει η Λούξενμπουργκ στη Ρώσικη Επανάσταση και στο κόμμα των μπολσεβίκων είναι επίκαιρη αφού εντοπίζει στην σωστή στιγμή προβλήματα που τελικά μάλλον οδήγησαν και στην πτώση της Σοβιετικής ένωσης. Η κριτική της αυτή δεν δημοισιεύθηκε εκείνον τον καιρό αλλά πολλά χρόνια αργότερα αφού εκείνη την στιγμή θεωρήθηκε πως υποθάλπει το κόμμα των μπολσεβίκων…
Πολύς κόσμος διαβάζει Λένιν και μάλιστα το “Αριστερισμός η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού” που μάλλον είναι απάντηση στην κριτική που άσκησε η Ρόζα Λούξενμπουργκ αλλά κανείς δεν διαβάζει την κριτική. Για αυτό θα καλούσα πολλούς από τους “συντρόφους” να το διαβάσουν. Και για να προκαλέσω την ανάγνωση αυτού κάνω διαγωνισμό μοιράζοντας 3 βιβλία “Η Ρώσικη Επανάσταση” στους τρεις πρώτους που θα αφήσουν σχόλιο.
photo via oliberlin

Χθες ήταν η ημέρα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και γιορτάσθηκε με νωπές τις μνήμες των νεκρών πιλότων. Θυμήθηκα το σύνθημα που άκουσα από τα άτομα που ήταν στο Σύνταγμα την 8η Ιουλίου ” Να καεί, να καεί το καζίνο και η βουλή” και ένα άλλο παρεμφερές, πιο υβριστικό. Τότε κάποιος κυνήγησε τα άτομα που το φώναζαν “πως φτύσαμε αίμα για να γίνει η βουλή”. Και τότε και τώρα προβληματίζομαι, «Έχουμε την δημοκρατία που θέλουμε;» «Μήπως η δημοκρατία δεν μπορεί πια να δώσει άλλο και πρέπει να την προσπεράσουμε;»

Είναι παράξενο πως η πολιτική από την αρχαία Ελλάδα δεν στηριζόταν μόνο στην κριτική της πολιτικής αλλά και στην προβοκάτσια. Πρόσφατα μελετώντας Ιστορία και φιλοσοφία των Φυσικών Επιστημών για το να δώσω το αντίστοιχο μάθημα στο πανεπιστήμιο διάβασα για τον Αναξαγόρα. Θα αντιγράψω ένα μέρος από το βιβλίο του πολύ συμπαθή καθηγητή μου Θεοδοσίου και θα σας αφήσω να κάνετε εσείς τους παραλληρισμούς.

[...] Ο Αναξαγόρας θεωρείται ο φιλόσοφος που μεταλαμπάδευσε τη Φιλοσφοφία από την Ιωνία στην Αθήνα (464πΧ), όπου δίδαξε για τριάντα χρόνια. Παρ’όλα αυτά, για όλες τις παραπάνω απόψεις του (σ.karpidis : φιλοσοφικές απόψεις του Αναξαγόρα περί δημιουργίας του κόσμου από τη χαώη ύλη που τακτοποίησε ο “ΝΟΥΣ”), ο Αναξαγόρας -φίλος και διδάσκαλος του Περικλή- κατηγορήθηκε το 430πΧ από τον Κλέωνα ως ασεβής.[...]

Τελικά, ο Αναξαγόρας για να αποφύγει την τιμωρία, με τη βοήθεια και την προτροπή του Περικλή, εγκατέλειψε την Αθήνα και πήγε στη Λάμψακο,όπου παρέμεινε ως το θάνατο του (428πΧ). Πάντως, σημειώνουμε ότι η δίωξη του Αναξαγόρα για ασέβεια και αθεΐα ήταν μάλλον μια πολιτική πράξη που στρεφόταν όχι εναντίον του φιλοσόφου, αλλά εναντίον του Περικλή[...] έχει πηγές τον Πλούταρχο και τον Διόδωρο[...]

Αυτά γίνονταν 2500 χρόνια πριν. Όταν σκεφτόμουν να το δημοσιεύσω δεν είχα υπόψιν μου τις τελευταίες εξελίξεις που μεταφέρουν τη συζήτηση από τα προβλήματα του τόπου στη σφαίρα της συνομοσιωλογίας, του κυνηγιού κεφαλών και του παρασκηνίου. Όμως τελικά έγινε το θέμα επίκαιρο… Μάλλον ακόμα και τώρα το εκλογικό σώμα δεν έχει μάθει να καίει τους προβοκάτορες…

Σε πολλούς θυμίζει τον Λένιν η καρτέλα της εισαγωγής του vidcast. Αν και η φόρμα αυτή δεν είναι παρμένη από διαφήμιση σχετική με τον Λένιν είχε σκοπό να χτυπάει σε αυτήν την “ομοιότητα”. Έχοντας γράψει και στο θάνατο του σήμερα το μόνο που θα ήθελα να συμπληρώσω πως ο Λένιν δεν είναι καθόλου ξεπερασμένος ακόμα και τη σημερινή εποχή.Θα πρότεινα όπως έχω κάνει σε πολύ κόσμο να διαβάσει το κράτος και επανάσταση. Δυστυχώς μιλάει για το μεγάλο δημόσιο και τα έρμαια που είναι οι διορισμένοι λες και έβλεπε τη σημερινή κατάσταση. Μιλάει για τον πραγματικό ρόλο της αστυνομία που είναι προστάτης του κράτους αντί των πολιτών και μεθόδους αντιμετώπισης. Δυστυχώς ακόμα πολλοί κομμουνιστές είναι κρατικιστές παρόλο που δηλώνουν Λενινιστές… Αν ζούσε σήμερα ο Λένιν μάλλον θα τους κατακεραύνωνε για οπορτουνισμό αλλά ύστερα από 80 χρόνια κρατικού σοβιετικού καπιταλισμού είναι δύσκολο να βρεις τις πραγματικές αρχές του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Για να δούμε και ένα ωραίο βίντεο που έχω βρει σχετικό και ίσως στο μέλλον να το χρησιμοποιήσω ξανά

Είχα ανακαλύψει πριν κάποιες μέρες ένα άρθρο για τη δημιουργία των ΜΑΤ. Το βρήκα και αποφάσισα πως τελικά θα το κρατήσω για να δείξω τη σημερινή κατάσταση της Δημοκρατίας…Που τόσο άλλαξε όπως κάποιοι υποστηρίζουν. Κάνει το press-gr μια δημοσκόπηση στη οποία υπάρχει ερώτηση “Χρειάζονται αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας;” Απάντησα όχι… Γιατί δυστυχώς αυτά είναι μέρος της δημοκρατίας!

Για να δούμε λίγα κομμάτια από το άρθρο:

“[...] Στα απομνημονεύματά του ο Σπύρος Μαρκεζίνης ισχυρίζεται ότι, αν είχε προλάβει να φτιάξει ΜΑΤ, τότε η σφαγή του 1973 θα είχε ενδεχομένως αποφευχθεί[...]”

«[...]Ο συνομιλητής μας, ωστόσο, θυμάται την εποχή εκείνη σαν την πιο δύσκολη φάση της καριέρας του: “Τα Ιουλιανά ήταν τα χειρότερα. Είχανε βάλει μπροστά τους οικοδόμους και μας πλακώσανε μια φορά εκεί στην πλατεία Βάθης στο ξύλο και στις πέτρες, σπάζανε τα πεζοδρόμια και τα πετάγανε. Ητανε παλικάρια αυτοί. Τους είχανε παρασύρει, ήσανε εμπροσθοφυλακές. Με τι να τους αντιμετωπίσουμε εμείς;” Μιλάει ο Ηλίας Ψυχογιός ο οποίος ήταν ο αυτός που ήταν “υπεύθυνος” για την οργάνωση των ΜΑΤ στην Ελλάδα[...]»

[...]μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τα ΜΕΑ θα υποκαταστήσουν προσωρινά τα ΜΑΤ, ως αιχμή του δόρατος της πολιτικής καταστολής. Ντυμένοι με πολιτικά, οι άνδρες τους μπορούσαν να διαλύουν στα μουλωχτά ανεπιθύμητες συγκεντρώσεις (όπως του κινήματος για το στρατό), χωρίς να εκτίθεται δημόσια η πολιτική ηγεσία της “Αλλαγής”[...].

Και για τον εθνάρχη Κωνσταντίνο Καραμανλή:

[...]“Μόλις περάσανε τα Χαυτεία, στέλνω μια μονάδα να τους σταματήσει. Την διέλυσαν αμέσως με τα κοντάρια. Λέω τότε να προχωρήσουν τα ΜΑΤ, αφού πρώτα φρόντισα -με τις μονάδες που είχα τριγύρω- να τους κλείσω την οπισθοχώρηση. Οταν με ειδοποιούν ότι ‘κλείσαμε’, δίνω εντολή να επιτεθούν τα ΜΑΤ. Εγινε μακελειό. Τότε ο Καραμανλής ρώτησε ‘ποιος είναι ο επικεφαλής, να τον συγχαρώ’. Του άρεσε πολύ ότι τους είχα κλείσει την οπισθοχώρηση. Ηταν μια πολύ ωραία επιχείρησις…”[...]
Και για την “δημοκρατία” οι κομμουνιστές παραμένουν κίνδυνος…

[...]“Η Αστυνομία έχει ως κυρίαν αποστολήν την πρόληψιν και καταστολήν των εγκλημάτων ως και την διασφάλισιν της ησυχίας, ειρήνης και τάξεως. Η ειρήνη όμως, η ησυχία και τάξις, συχνά διαταράσσονται υπό συναθροίσεων, διαδηλώσεων και άλλων οχλοκρατικών εκδηλώσεων. Γνωστή είναι εις πάντας η καταστροφική δύναμις του όχλου, ιδια όταν το κινούν ελατήριον είναι πολιτικόν ή οικονομικόν.
“Αι δημόσιαι συναθροίσεις απετέλεσαν και θα αποτελούν πάντοτε αφορμάς εις τα εξτρεμιστικά και αναρχικά στοιχεία να μεταβάλλουν τας ειρηνικάς συναθροίσεις εις ταραχώδεις και ούτω να επιτυγχάνουν άλλους σκοπούς και όχι τους τιθεμένους υπό των οργανωτών αυτών” (“Δημόσιαι συναθροίσεις και αντιμετώπισις αυτών υπό της Αστυνομίας”, Αθήναι 1977, σ.3). Η ίδια διατύπωση επαναλαμβάνεται αυτούσια και στην τελική μορφή του εγχειριδίου, το 1979. [...]

Σίγουρα αξίζει να διαβάσετε το πρωτότυπο άρθρο και να δείτε πως τα χειρότερα εγκλήματα κατά της δημοκρατίας τα κάνει το δημοκρατικό κράτος… Το κακό είναι πως στην χούντα ο λαός αντιδρά γιατί η δικτατορία του επιβάλλεται ενώ στην δημοκρατία υποτίθεται πως αποφασίζει ο ίδιος… Δεν μπορεί να εναντιωθεί ο λαός εναντίον του εαυτού του…Εκτός αν καταλάβει…

Και ένα βίντεο από την δημοκρατική Ελλάδα του 2006 που δεν πρέπει να ξεχνάμε

update 22/4/2007 00.40: Το βίντεο ήταν στην αρχή να μπει μετά κατά την συγγραφή των πολλών drafts ξεχάστηκε…

Η πρώτη φορά που καθιερώνεται σαν επίσημη γιορτή είναι μετά το 1917 στην Σοβιετική Ρωσία κατόπιν υποδείξεως της Κολοντάι στον Λένιν. Οι χώρες εκτός του σοσιαλιστικού μπλόκ σταματούν να τη γιορτάζουν την δεκαετία του 1910 και επανέρχεται με την άνοδο του φεμινιστικού κινήματος που ήταν στην πραγματικότητα άφοβο για το σύστημα.

Σήμερα η εκμετάλευση των γυναικών έχει γίνει μεγαλύτερη, ειδικά στις ανεπτυγμένες χώρες. Και όσο το παραπάνω να μας φαίνεται ξένο, βιώνουμε καθημερινά το σύγχρονο δουλεμπόριο, που έχει κυρίως εμπόρευμα γυναίκες και παιδιά. Οι διεθνείς οργανισμοί καταγγέλουν το αποτέλεσμα(το δουλεμπόριο) αλλά δεν καταγγέλουν πως οι συνθήκες εξαθλίωσης στις περισσότερες χώρες γέννησης των σύγχρονων δούλων τις οδηγούν σε αυτή την κατάσταση. Οι γυναίκες εμπόρευμα δεν είναι μόνο θύματα της αφέλειας τους, αλλά και θύματα της ανάγκης.Εθελούσια κάποιες φορές παραδίνονται στους δυνάστες τους με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Και όλοι εμείς κοιτάμε απέξω δίνοντας απλώς κάποιο λουλούδι στις γυναίκες μας.Ας είναι αυτή η γιορτή γυναίκας που θα μας κάνει να καταγγείλουμε τη μέγιστη εκμετάλλευση των τόσων εκατομμυρίων γυναικών και θα κατανοήσουμε πως κάθε συμμετοχή είναι ένας καθημερινός βιασμός.