photo by ¡Carlitos

Την Παρασκευή είχαν στάση εργασίας οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ. Διάβασα για αυτό online αλλά δεν είχα πολύ χρόνο να δω τους λόγους τους οποίους έκαναν τη στάση εργασίας. Ο nikan χθες έγραψε στο twitter του πως πήγε στο σταθμό, ακύρωσε το εισιτήριο του και μετά από κάποια ώρα αναμονής, αν δεν ρωτούσαν κανένας δεν θα τους ενημέρωνε για τη στάση εργασίας. Οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ από τη μία έκαναν τη στάση εργασίας αλλά από την άλλην ούτε καν ενημέρωναν τον κόσμο για τα αιτήματα τους. Ούτε πανό, ούτε ενημέρωση στις εισόδους ούτε καν κάποια φυλλάδια που να μοιράζουν. Ήταν πραγματικά σαν να έκαναν τη στάση εργασίας για νά κάτσουν. Χωρίς αιτήματα, χωρίς να προσπαθούν να επικοινωνήσουν τα αιτήματα τους.
Αυτό δεν είναι τόσο παράξενο για “κινητοποιήσεις” του “δημοσίου”,αφού προκυρρήσει μια απεργία η ηγεσία (που αδιαφορεί τις περισσότερες φορές κιόλας να συνειδητοποιήσει τους εργαζόμενους), αυτοί με τη σειρά τους απεργούν “περίπου” από υποχρέωση και τελικά ταλαιπωρείται ο κόσμος χωρίς όμως να κατανοεί γιατί ακριβώς γίνεται η “κινητοποίηση”. Αυτό το σύστημα ευνοεί τους “εργατοπατέρες” που θέλουν να γίνουν βουλευτές να πιέσουν καταστάσεις, να “συμβιβαστούν” και να δείξουν τη δύναμη τους στην εκάστοτε εργοδοσία αλλά καθόλου το κίνημα. Θα περίμενα οι εργαζόμενοι να μην στηρίζουν με απάθεια τέτοιου είδους αποφάσεις αλλά ή να απαιτήσουν δράση ή να σπάνε απεργίες που είναι στην ουσία μια προβοκάτσια. Γιατί με τέτοιου είδους απεργίες το μόνο που συκοφαντείται είναι το κίνημα.Ταλαιπωρία για τους πολλούς κέρδος για 2-3 συνδικαλιστές.
Πολύ περισσότερο μου άρεσε η κίνηση της συνέλευσης αλληλεγγύης στη Κωνσταντίνα Κούνεβα στο σταθμό του ηλεκτρικού που μοίραζαν προκηρύξεις για το γεγονός της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα παρά η “πολυπληθής” στάση εργασίας. Σε αυτήν την κίνηση ο κόσμος ανταποκρινόταν και ας ήταν καμιά δεκαριά άτομα που μοίραζαν τις προκηρύξεις. Διαβάζοντας το κείμενο τους και βλέποντας στη στάση του λεωφορείου 3 στενά παραπάνω και άλλα άτομα που την διάβαζαν ακόμα ένιωσα κάποια ελπίδα. Ελπίδα επειδή η πολιτική επιστρέφει στη ζωή μας. Και πως ο κόσμος αρχίζει να βλέπει πως δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος όταν η εργοδοσία κυριολεκτικά δολοφονεί.

No Happy New Year for Gaza by ~Latuff2 on deviantART

Καταρχήν ήθελα να γράψω κάτι για την καλή χρονιά αλλά αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο όταν κανείς διαβάζει για χιλιάδες νεκρούς και πόσους τραυματίες. Μήπως να έγραφα για αυτούς; Αλλά και πάλι δεν ήταν εύκολο. Τι να γράψεις για έναν λαό που τραβά τα πάνδεινα από κάποιον λαό που ταλαιπωρήθηκε στον Β’ παγκόσμιο όσο κανένας άλλος.Τι να γράψεις για ένα λαό που η νέα τάξη πραγμάτων τον έχει κάνει κυριάρχο,περιούσιο και ταυτόχρονα τρομοκρατημένο και καταπιεστή. Η Νέα τάξη Πραγμάτων όχι όπως την φαντάζονται κάποιοι συνωμοσιολόγοι, κρυμμένη πίσω από μυστικές συμφωνίες εκβιάζοντας και κινώντας τα νήματα κρυφά, αλλά όσο πιο ξεδιάντροπη από όσο μια άρχουσα τάξη υπήρξε. Ποτέ ως τώρα το μεγάλο κεφάλαιο δεν ήταν τόσο αδίστακτο ώστε να σκοτώνει φανερά και χωρίς ηθικό ενδοιασμό και κανείς να μην αντιδρά. Το Ισραήλ αυτή τη στιγμή ελέγχει τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου και ο υπόλοιπος κόσμος κάθεται και κοιτά. Και όλα αυτά όχι γιατί υπάρχουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι αλλά φανερά αυτή τη στιγμή το μεγάλο κεφάλαιο και όσους εξαρτώνται από αυτό τους συμφέρει αυτή η διαμάχη να συνεχίζεται…
Ο κόσμος προετοιμάζεται για τον Γ’ παγκόσμιο και η κρίση φεύγει…
Και σε όλα αυτά οι “ηγέτες” φαίνονται τόσο μικροί. Όμως οι λαοί, οι λαοί που θα οδηγηθούν πάλι να μοιράσουν ξανά τα σύνορα με το αίμα τους γιατί μένουν απαθείς; Γιατί δέχονται χωρίς αντίδραση τον κάθε έναν που μιλά για τρομοκρατικό κτύπημα εναντίον της ασφάλειας τους; Γιατί δέχονται πως κάποιοι αξίζουν να ζουν μέσα σε τείχη, χωρίς φάρμακα και χωρίς δικαιώματα γιατί “κάποιοι” θα τους κτυπούν;
Ακόμα και εμείς γιατί δεχόμαστε χωρίς αμφιβολία τη τρομοκρατική επίθεση του αστυνομικού; Γιατί δεν βγαίνει να φωνάξει πως εδώ το κράτος σας σκότωσε ένα παιδί 15 χρονών το παρακράτος δεν θα χτυπούσε ένα νέο αστυνομικό για να καταστείλει κάθε αντίδραση; Για να καταστείλει ό,τι προοδευτικό;
Όπως το κεφάλαιο έπραξε τη δολοφονία της Λούξενμπουργκ, την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ, τη δολοφονική επίθεση στη Κωνσταντίνα Κούνεβα έτσι και η επίθεση στον αστυνομικό ήταν αναμενόμενη. Απλώς για μένα καθυστέρησε ένα μήνα… Περίμενε μάλλον να μας ευχηθεί καλή χρονιά και ησυχία, γιατί αλλιώς μας έφαγε…

Αυτές τις μέρες βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόσκληση φίλης πήγα πρώτη φορά σε διαδήλωση του ΠΑ.Μ.Ε. Αυτό που είδα πως παρόλο που απολύθηκαν μερικά άτομα σε μια επιχείρηση από τις πιο κερδοφόρες στην Ελλάδα με κριτήριο τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και τη συμμετοχή τους στην απεργία (κατοχυρωμένο δικαίωμα στην “δημοκρατία” μας) βρέθηκαν εκεί περίπου στο πλευρό τους 200 άτομα. Μέλη του ΠΑ.Μ.Ε που με τις ελάχιστες δυνάμεις βρέθηκαν εκεί που η Γ.Σ.Ε.Ε θα έπρεπε να βρεθεί.
Μέσα από τέτοιες δράσεις είναι που τελικά αντί για διασπαστικό το ΠΑ.Μ.Ε δείχνει πως πρέπει να είναι ο αγώνας των εργαζομένων. Όχι από καναπέδες και με “διαλόγους” που δίνουν αυξήσεις κάτω από τον πληθωρισμό…Τελικά μήπως θα πρέπει η ΓΣΕΕ να ανταγωνιστεί σε δράση το ΠΑ.ΜΕ ή θα χάσουν κάποιοι από τις ηγεσίες τους την βουλευτική καριέρα;

Την Κυριακή 18 Μαΐου μας υποδέχθηκε ο Γιάννης Πρωτούλης στα γραφεία του Κ.Κ.Ε και μας απάντησε ερωτήσεις που είχαν κατατεθεί στο πολιτικό blog. Μας απάντησε σε πολλά ερωτήματα και μας ανέλυσε τις θέσεις του Κ.Κ.Ε για το σοσιαλισμό, για τις προτάσεις εξουσίας, το συνδικαλιστικό κίνημα καθώς και άλλα που μπορείτε να τα παρακολουθήσετε παρακάτω.

Το αρχείο βίντεο μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

Τον τελευταίο καιρό υπάρχει ένα σοβαρότατο ζήτημα που απασχολεί τον περισσότερο κόσμο της εργασίας. Το ασφαλιστικό ζήτημα. Θα περίμενα μετά από ένα τέτοιο σοβαρό ζήτημα και μόλις ένα χρόνο μετά το σκάνδαλο των δομημένων ομόλογων-που τελικά το ζήτημα πάει για “αρχείο”- η ΓΣΕΕ η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα να έχει καταλύσει το κράτος. Όμως αντί αυτού οι διαδηλώσεις ήταν σχετικά μικρές, κυρίως από κόσμο του δημοσίου (που έχει εξασφαλισμένο το δικαίωμα της μονιμότητας) που ο λόγος που χαρακτηρίστηκαν μεγάλες ήταν γιατί μέχρι τώρα ο κόσμος που αντιδρούσε ήταν πολύ λιγότερος.Όμως γιατί;
Άποψη μου είναι γιατί η ΓΣΕΕ δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τη τρομοκρατία της απόλυσης στους ιδιωτικούς υπάλληλους. Μπορεί η προπαγάνδα των απεργιών να έγινε από όλα τα μέσα (ακόμα και από τη τηλεόραση) αλλά αυτό φυσικά δεν μπορεί με τίποτα να εξασφαλίσει τη μαζικότητα αν τελικά η ΓΣΕΕ δεν εξασφαλίσει πως στους χώρους εργασίας δεν θα μπορεί κάποιος να απολυθεί επειδή άσκησε το δικαίωμα του στην απεργία. Ευτυχώς σε αυτό τον τομέα έχει αρχίσει, το ΠΑ.ΜΕ να δείχνει πιο αγωνιστικό έχοντας καταφέρει ακόμα και επαναπροσλήψεις όταν κάποιοι εργοδότες άσκησαν το “δικαίωμα” τους να απολύσουν εργαζομένους. Όμως το ΠΑΜΕ δεν είναι ο θεσμός όπως λέει και ένας γνωστός συνεργαζόμενος με την ΠΑΣΚΕ και έτσι αν ο θεσμός αντί να εξασφαλίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων προδίδει ακόμα και όσους είχαν κάποιες ελπίδες σε αυτόν υπογράφοντας αύξηση 0.77€ την ημέρα τότε είναι ξεκάθαρο πως η αξιοπιστία του συνδικαλισμού έχει χαθεί.
Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα. Προχθές στην μεγαλύτερη απεργία του χρόνου, την εργατική πρωτομαγιά η ΓΣΕΕ,ο θεσμός του συνδικαλισμού στην Ελλάδα, δεν κατάφερε στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας να κάνει πορεία αφού με δυσκολία συγκέντρωσε 300 άτομα. Αντίθετα το ΠΑΜΕ που έκανε τη “συνηθισμένη μοναχική” του πορεία συγκέντρωσε σίγουρα περισσότερους από 7000 που στα ΜΜΕ καταγράφηκαν ως 3000. Δεν ξέρω αν η λύση είναι το ΠΑ.ΜΕ ή κάτι άλλο, κάτι που ακόμα δεν υφίσταται αλλά ένα σίγουρο πως πια αυτή η ΓΣΕΕ δεν είναι η ΓΣΕΕ που μπορεί να δώσει απαντήσεις στις ανησυχίες των εργαζομένων. Μήπως τελικά πρέπει να προσπεραστεί για να γίνει κάτι που δώσει νέο όραμα στους αγώνες των εργαζομένων;

Σχετικά έγραψαν με τη σειρά που τους διάβασα ο plagal, freshy24, άθλιος και από αυτούς “άντλησα” πληροφορίες.
photo by xamogelo

Χθες βρέθηκα σε μια παρέα όπου ήταν μια δημοσιογράφος. Πολύ συμπαθής, ενδιαφέρουσα και “ψαγμένη” αλλά παρόλα ταύτα κατάφερα να γίνω αντιπαθής αφού δεν έκρυψα τα αισθήματα μου για το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Η κοπέλα υπερασπίσθηκε αυτό που αγαπά να κάνει. Είναι καταρχήν το δεύτερο άτομο (μετά την μητέρα μου) που γνωρίζω να παρατά το δημόσιο τομέα και τη μονιμότητα γιατί δεν άντεξε τους ρυθμούς του δημοσίου τομέα. Άρα ήταν λογικό να θεωρεί πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είναι όλοι Θέμος,Μάκης, Πρετεντέρης αλλά και απλοί δημοσιογράφοι που είτε λόγω δεοντολογίας είτε λόγω τύχης δεν έχουν.
Όμως δεν με ενοχλούν τόσο πολύ οι μεγάλοι που είναι “πετυχημένοι” και βγάζουν λεφτά αλλά όλες αυτές οι πουλημένες πένες που γράφουν ότι τους ζητήσουν οι αρχισυντάκτες, σκύβουν το κεφάλι και προπαγανδίζουν τις απόψεις των αφεντικών τους είτε επώνυμα είτε ανώνυμα τις περισσότερες φορές. Όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που όταν οι κατά δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κατέβαιναν στο δρόμο, έγραφαν στις “αντικειμενικές” εφημερίδες πως ήταν μερικές χιλιάδες, που όταν ένας χώρος αντιδρά γράφουν για τα ρετιρέ και γενικότερα γράφουν οτιδήποτε ζητήσει η εργοδοσία για να μην χάσουν τη δουλειά τους αυτοί είναι οι πιο μισητοί.
Είναι όλοι αυτοί που στηρίζουν το σύστημα και που δεν αντιδρούν σε όλη αυτή την κατάσταση. Που δεν έχουν απεργήσει ποτέ για να έχουν το δικαίωμα της άποψης χωρίς το φόβο απόλυσης! Δεν έχουν αντιδράσει ποτέ στο να μην γράφονται άρθρα τα οποία να παραποιούν εν γνώσει τους την πραγματικότητα. Όσο όμως ο κλάδος αυτός συνεχίζει να σιωπά για κάτι τέτοιο,συνεχίζει να εκλέγει στα όργανα του, άτομα που δεν θέλουν να διεκδικήσουν τίποτα παραπάνω από όσα χρειάζεται για να τους φέρουν στα βουλευτικά έδρανα τόσο η λέξη δημοσιογράφος θα είναι ταυτόσημη με οτιδήποτε αρνητικό και σχεδόν ταυτόσημη με ότι πιο δύσοσμο και αηδιαστικό υπάρχει σαν επάγγελμα.

photo via tom.tziros

Σήμερα για πρώτη φορά κατέβηκα στον Πειραιά για το ασφαλιστικό και για το θέμα του Ο.Λ.Π που σύντομα θα γράψω και έχω γράψει παλιότερα. Από ότι κατάλαβα ο κόσμος ήταν περισσότερος από άλλες φορές αλλά από ότι μαθαίνω γενικότερα δε υπήρχε αρκετός κόσμος που κατέβηκε γενικότερα και τελικά αυτό που κάποια κέντρα ήθελαν να πετύχουν με Ζαχοπουλιάδες, Θεμακιάδες και άλλα τερτίπια αποπροσανατολισμού του κόσμου από τα πραγματικά του προβλήματα επιτευχθεί. Όχι πως το να πουλιούνται τα αρχαία δεν είναι σημαντικό ζήτημα αλλά μόνο αυτό δεν έχει εξετασθεί ως τώρα.

Μα να κατέβω μαζί και να ακούω τον Πολυζωγόπουλου και να το νομιμοποιώ αυτόν και αυτά που υπογράφει;
Κάπως έτσι ο Θύμιος Καλαμούκης στη συνέντευξη με τον Αλέξη Τσίπρα έκανε αναφορά για το αίτημα να κατεβαίνει μαζί η αριστερά στις πορείες.
Αν δεν είναι αριστερισμός αυτό τότε τι είναι; Ο ίδιος ο Λένιν μιλούσε πως οι κομμουνιστές πρέπει να κινούνται μέσα από τα συνδικάτα και αντιδραστικά να είναι. Να εμπλέκονται με οπορτουνιστές και να δείχνουν ποιο είναι το πραγματικό δίκαιο του εργάτη. Το πρόβλημα δεν είναι ο Πολυζωγόπουλος ή ο Παναγόπουλος (αυτή τη στιγμή) αλλά ο κόσμος που εκπροσωπεί η ΓΣΕΕ και σίγουρα αυτός δεν είναι με τις κατάπτυστες ηγεσίες. . Και αν αυτό στην πορεία που δεν θα κατέβει μόνο ο οργανωμένος συνδικαλιστής αλλά και ο απλός εργαζόμενος δεν το αναδείξεις που θα το αναδείξεις;
Συνθήματα όπως το “ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ του Γιωργάκη μαγαζί” ποιο το νόημα να ακούγονται στα συλλαλητήρια του ΠΑ.ΜΕ που ο κόσμος που είναι εκεί ήδη γνωρίζοντας πως ο ρόλος της ΓΣΕΕ δεν είναι να λύσει προβλήματα αλλά ρόλος να λειάνει τις διαφορές; Πως έχουν διαχειριστική λογική που στο τέλος οδηγεί σε παράταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων.
Αν εκεί που ο κόσμος κατεβαίνει γιατί θέλει να δικαιωθεί ,αλλά και δεν έχει τόσο ξεκάθαρα τα ζητήματα του συνδικαλισμού, δεν είσαι παρών, που θα τον κερδίσεις; Μόνο στους χώρους εργασίας που πολλές φορές αρνείται να σε ακούσει είτε λόγω φόβου ή λόγω εργασιακής πίεσης; Και εντάξει να συμφωνήσω πως σε περιπτώσεις όπως η πρωτομαγιά που ο κόσμος που κατεβαίνει με τη ΓΣΕΕ δεν είναι παραπάνω από μερικές εκατοντάδες πως δεν χρειάζεται να τους νομιμοποιείς στις συνειδήσεις του κόσμου ως μια ενεργή αγωνιστική συνδικαλιστική οργάνωση. Άλλα όταν πρόκειται για από πριν μαζικές διαδηλώσεις που ο κόσμος θα κατέβει θα είναι πολύς γιατί να προσπαθείς να φανείς ο “καθαρός” και τελικά να χάνεις;
Όπως και να έχει στις 13 Φλεβάρη κατεβαίνουμε όλοι στους δρόμους ξανά για το ασφαλιστικό και απεργούμε ώστε να δείξουμε πως δεν είμαστε πρόβατα που αποπροσανατολιζόμαστε από την τηλεοπτική φούντα.Προτιμούμε τις πορείες του ΠΑ.ΜΕ γιατί δείχνουν πως δε συμβιβαζόμαστε και σίγουρα θα βρούμε στήριγμα αν μας απολύσουν αλλά σίγουρα αναμένουμε τις κοινές πορείες.
Για την απεργία έγραψε και στο forum ο Άγνωστος Χ
Η φωτογραφία είναι του Ερυθρού.

Σήμερα στις 6 διαδηλώνει το ΠΑ.ΜΕ για το ασφαλιστικό. Όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη, με ροζ σκάνδαλα, με διαζύγια μεγαλοεκδοτών και άλλα “σκάνδαλα” οι κομμουνιστές δεν θα τους αφήσουν να το επιτύχουν. Το ασφαλιστικό δεν ξεχάστηκε για αυτό σήμερα το ΠΑ.ΜΕ καλεί τον κόσμο να κατέβει ώστε να συλλαλητήρια να μπορέσουν:

* Να αποτελέσουν μιαν ακόμη μαζική, μαχητική, ξεκάθαρη απάντηση της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων στην κυρίαρχη αντεργατική – αντιλαϊκή πολιτική.
* Να συμβάλουν στο δυνάμωμα του μετώπου αντίστασης και διεκδίκησης της ικανοποίησης όλων των σύγχρονων αναγκών της εργατικής – λαϊκής οικογένειας, να δημιουργήσουν προϋποθέσεις για την κλιμάκωση των ταξικών αγώνων.
* Να συμβάλουν στις διεργασίες τιμωρίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, με την ακόμη πιο μαζική εγκατάλειψη,
ιδεολογική – πολιτική, των δύο αυτών κατεξοχήν κομμάτων του κεφαλαίου.
* Να συμβάλουν στην παρεμπόδιση των σεναρίων μεταμόρφωσης του δικομματικού πολιτικού συστήματος και αποπροσανατολισμού των λαϊκών δυνάμεων και στον απεγκλωβισμό τους από την αντιλαϊκή πολιτική.

φωτογραφία από τον Ερυθρό και περισσότερα στο άρθρο του Ριζοσπάστη