Πολλοί υποστηρίζουν πως η κρίση που επήλθε είναι φαινόμενο περιστασιακό και όχι νομοτελειακό. Πως αυτή η κρίση είναι απλώς μια κρίση που οφείλεται κυρίως στην “αδηφαγία” κάποιων “μάνατζερ” που απλώς ήθελαν να πετύχουν τους στόχους να πάρουν μπόνους από βραχυπρόθεσμα κέρδη χωρίς να βλέπουν τα μακροπρόθεσμα προβλήματα των επενδύσεων που έκαναν. Πως είναι από τις περιπτώσεις που πρέπει το κράτος να κάνει τον ελεγκτή και πως η αγορά μπορεί να κρίνει τα υπόλοιπα.
Όμως τώρα που ζούμε την κρίση, αποδεικνύεται  -όπως πολλοί οπισθοδρομικοί Μαρξιστές Λενινιστές που διαβάζουν Λένιν,την εποχή του ίντερνετ και των κινητών έλεγαν πως το κράτος δεν μπορεί να κάνει τον αμέτοχο κριτή αλλά αντίθετα υποστηρίζει το κεφάλαιο ως και την ύστατη στιγμή,τη στιγμή που αυτοί χάνουν τα πάντα. Και το κράτος δεν το κάνει απλώς επειδή νοιάστηκε για τις οικονομίες των πολιτών όπως πολλοί υποστηρίζουν αλλά είναι θέμα αυτοσυντήρησης. Γιατί η ύπαρξη του κράτους είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη και του κεφαλαίου. Το κράτος δεν είναι μια έννοια αφηρημένη, αποτελείται από ανθρώπους που για να εκλεγούν χρηματοδοτούνται από τους έχοντες. Και τους υπόλοιπους τους δημαγωγούν…Τώρα καλούν τους φορολογούμενους να πληρώσουν για τα χαμένα των τραπεζών που μάλλον είναι αμφίβολο αν θα αντεπεξέλθουν τα ταμεία των κρατών σε κάτι τέτοιο και τότε μάλλον πολλές από τις πρώην ισχυρές δυνάμεις θα αναζητήσουν “φθηνές πρώτες ύλες” και νέες αγορές…

Μπορεί πριν κάποια χρόνια κέρδισε τις εκλογές ο Κλίντον με το σλόγκαν “It’s the economy,stupid!” τώρα σίγουρα θα μπορούσαμε να πουμε για την κρίση πως “It’s the capitalism stupid”.Γιατί ο καπιταλισμός περνά κρίσεις όμως δεν φτάνει μόνο να περιμένουμε να πέσει ο καπιταλισμός σαν ώριμο φρούτο αλλά πρέπει να δράσουμε να ώστε στη συνείδηση του κόσμου να γίνει κατανοητό πως η ελεύθερη αγορά παραμένει ελεύθερη όσο αυτοί που έχουν τα κεφάλαια κερδίζουν και πράγματι οι υπόλοιποι σε αυτό το σύστημα έχουμε μόνο να χάσουμε μόνο τις σύγχρονες αλυσίδες μας…

Πριν λίγες μέρες άκουσα το νέο podcast “Public Brain Lab” του Νίκου Δρανδάκη και της Μπέττυ(ς) Τσακαρέστου που μίλησαν για την επιλογή επαγγέλματος που τελικά δεν γίνεται βάσει το τι θέλει ένας νέος αλλά με βάσει το τι είναι περιζήτητο εκείνη την στιγμή. Η άποψη του Νίκου και της Μπέττυς ήταν αυτή που λέει πως όποιος θέλει να πετύχει θα πρέπει να κάνει αυτό που θέλει και όχι ότι του λένε πως θα πετύχει. Όμως η κουβέντα παρόλο που έγινε για ένα θέμα κοινωνικό δεν ανέλυσε καθόλου την κοινωνική σύσταση του προβλήματος. Καταρχήν πριν συνεχίσω θα έλεγα πως αξίζει να πάτε να το κατεβάσετε για να ακούσετε και εσείς την πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα που με κάνει να θελήσω να σχολιάσω ένα πρόβλημα που δυστυχώς η λύση του εναποθετείται μόνο μετά την κατάργηση του εκμεταλλευτικού συστήματος που ισχύει
σήμερα.
Πριν κάποιο καιρό συζητούσα πως ένας φίλος “πέτυχε” και έπιασε το “νέο trend” και τελικά τώρα έχει μια επιτυχημένη επιχείρηση ενώ τόσοι συμμαθητές μας έχουν μηδενική επιχειρηματική δραστηριότητα και μάλλον αποτυγχάνουν να αναπτύξουν κάτι καινοτόμο ώστε να κάνουν κάτι παρόμοιο(όχι με την επιχείρηση αλλά με την επιτυχία). Το ερώτημα που έθεσε ο φίλος που το συζητούσαμε ήταν αν αυτός είχε ήδη λεφτά. Η απάντηση ήταν φυσικά θετική.Και εκεί είναι που θέλω να καταλήξω. Πως κάποιος για να πει πως δεν θα ακολουθήσει την περπατημένη, πως κάνει αυτό που του αρέσει, και δεν το νοιάζει αν θα βγάλει τα έξοδα μου γιατί αν τελικά κάνω αυτό που μου αρέσει θα το κάνω καλά πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα να το πει. Γιατί αν τελικά αυτός ο άνθρωπος θα πρέπει αρχίσει να ζει το σίγουρο είναι πως θα πρέπει να κάνει δουλειές που ίσως να μην του αρέσουν αλλά θα βγάζει τα προς το ζειν. Και τα όνειρα θα πάνε μετά πίσω. Θα μείνουν όνειρα και θα ζήσει για πάντα έτσι.
Και δυστυχώς δεν μπορώ να φανταστώ άλλον τρόπο να αλλάξει αυτό πέρα από το να λυθούν τα βασικά προβλήματα επιβίωσης για όλους ώστε τελικά ο καθένας να δουλεύει εκεί που πραγματικά του αρέσει. Όμως όσο στηρίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας των υπόλοιπων ώστε να μπορούν οι λίγοι να είναι “ελεύθεροι” τόσο τελικά κάποιοι άλλοι έχουν πολλοί λίγους βαθμούς ελευθερίας.

photo via Sarah_Jones

Πριν μερικές μέρες βγήκε στη τηλεόραση η υπόθεση ενός βενζινοπώλη που είχε πάει τη τιμή του λίτρου 1,6 €. Τον κατηγόρησαν για αισχροκέρδεια. Ο άνθρωπος απλώς πουλούσε κάτι που ήταν σε έλλειψη λογικό να είναι πιο ακριβό. Μήπως κάποιοι θα απαγορεύσουν την “αισχροκέρδεια” και των εταιρειών πετρελαίου που το ακριβαίνουν λόγω υπερβολικής ζήτησης;
Αυτό είναι ο καπιταλισμός. Αν κάποιος είχε την ανάγκη να χρησιμοποιήσει βενζίνη και θα του απέδιδε το αυξημένο κόστος της τότε θα έβαζε αν όχι δεν τον υποχρέωνε κανείς να την αγοράσει σε αυτή την τιμή. Δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι εξαγριώθηκαν.
Και όμως δεν είναι αυτό το μόνο παράδειγμα για το οποίο μιλούν για αισχροκέρδεια. Λέει ο υπουργός οικονομικών για την ακρίβεια πως φταίει η αισχροκέρδεια. Δηλαδή τι θα πρέπει να γίνει; Μήπως πρέπει να απαγορεύσουμε την “ελευθερία” του εμπόρου να βγάζει όσα μπορεί να του δώσει η ζήτηση; Θέλουμε ή όχι “ελεύθερη” αγορά; Γιατί η ελεύθερη αγορά οδηγεί αναγκαστικά σε τέτοιες καταστάσεις.
Κάποιοι ανακαλύπτουν πως λέει η κυβέρνηση δεν έχει κτυπήσει τα μονοπώλια. Έρευνες επί ερευνών που βγάζουν πως σε κάθε είδος ευρείας κατανάλωσης υπάρχουν 2-3 εταιρείες που ελέγχουν το σύνολο της αγοράς. Ανακάλυψαν πως 2 εταιρείες ελέγχουν την αγορά αναψυκτικών. Μα καλά πως τα κατάφεραν και η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για αυτό; Μήπως ισχύει παγκοσμίως το ίδιο ολιγοπωλιακό καθεστώς; Ποιον κοροϊδεύουν αυτοί που σήμερα ανακάλυψαν την ακρίβεια; Δεν ήξεραν τίποτα για τα καρτέλ, τον μονοπωλιακό καπιταλισμό; Από τη μία κατηγορούν τον Μάρξ πως είναι ξεπερασμένος αλλά από την άλλη “ανακαλύπτουν” αυτά που είπε πριν 150 χρόνια. Μήπως θα έπρεπε να δουν πως ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια είναι να μην καρπώνεται κανείς την υπεραξία της εργασίας άλλων και αμέσως το κόστος θα δουν όλοι πως θα πέσει.Φυσικά πολλοί θα πουν πως τότε δεν θα υπάρχουν “κίνητρα” για την εργασία και θα μείνουν τα πάντα στάσιμα. Όμως όλοι αυτοί οι ενδοιασμοί είναι γιατί ο κόσμος σκέφτεται με όρους του σήμερα για κάτι που θα είναι το αύριο.
Σήμερα η άναρχη “ανάπτυξη”(η χωρίς σχεδιασμό) οδηγεί σε ανταγωνισμούς που τελικά επικρατεί ο ισχυρότερος που χωρίς να υπολογίζει το κέρδος του κοινωνικού συνόλου “αισχροκερδεί”. Όμως σε μια σχεδιασμένη ανάπτυξη για το καλό του κοινωνικού συνόλου τέτοιες καταστάσεις δεν υπάρχουν. Άρα όσοι μιλούν για καταπολέμηση της ακρίβειας να μας πουν είναι ή όχι με τον καπιταλισμό; Γιατί ενδιάμεση λύση δεν υπάρχει δεν γίνεται να είσαι ενάντια στην ακρίβεια αλλά στηρίζεις την αιτία αυτής…

photo via Tavallai

Όταν μια κοινωνία αδυνατεί να λύσει τα προβλήματα που η ίδια γεννά αρχίζει και βαφτίζει καταστάσεις με ωραία ονόματα. “Παραβατικές συμπεριφορές” αντί για παρανομίες είναι η έκφραση που χρησιμοποιούν. Άφεση αμαρτιών δίνεται στην ίδια αφού βαφτίζεται η συμπεριφορά αυτή σαν “ψυχική” και όχι εκ της κοινωνίας γεννημένη.Και αφού αυτή κοινωνία,αυτό το σύστημα δεν μπορεί να προλάβει αυτές τις συμπεριφορές γιατί κοστίζει ακριβά, αποφεύγει ακόμα και να δώσει δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά αυτά που τελικά “υπέπεσαν” σε τέτοια σφάλματα. Αρωματίζοντας με ωραίες λέξεις τις φυλακές ανηλίκων τους στέλνει στα κολαστήρια σα να θέλει να τους εκδικηθεί που γεννήθηκαν παιδιά ενός κατώτερου θεού.
Αντιγράφω από την πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των κρατουμένων

«Οι ανήλικοι δεν πάνε φυλακή. Πάνε σε Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων». Κι έτσι με ένα θλιβερό παιχνίδι με τις λέξεις επιχειρείται η νομιμοποίηση του εγκλήματος που λέγεται «φυλάκιση ανηλίκων».

Όμως όσο και να αρωματίζεις τους βόθρους η μπόχα δεν μπορεί να φύγει. Αυτό ας το σκεφθούν καλά οι υπεύθυνοι γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται εγκληματίας. Μόνο γίνεται…

Για το θέμα αφορμή πήρα από το δημοσίευμα του Παναγιώτη που πριν ένα χρόνο και λίγες μέρες τον έκλεισαν μέσα σε φυλακές μετά από ψευδείς καταθέσεις ΑΝΙΚΑΝΩΝ αστυνομικών. Σήμερα ο Παναγιώτης θα μιλήσει στην ΕΤ3 στις 00:30 στην εκπομπή Άσπρο-Μαύρο που παρουσιάζει συζήτηση με θέμα “Φυλακές Ανηλίκων”.

Όσο η εκμετάλλευση ανθρώπου ανθρώπου από άνθρωπο συνεχίζεται η εργατική πρωτομαγιά θα είναι πάντοτε επίκαιρη. Σήμερα είναι απεργία, πρέπει ο ο κόσμος να κατέβει στους δρόμους. Και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια με τα ίδια αιτήματα που κατέβηκε πριν 124 χρόνια. Δυστυχώς το αίτημα για 8ώρο και ανθρώπινες συνθήκες εργασίες πρέπει να είναι ξανά διεκδικήσεις για δικαιώματα που δεν θεωρούνται πια δεδομένα. Στις απαρχές του 21ου αιώνα μόνο η ανασφάλεια είναι σίγουρη και αντίθετα με το κάποιοι έλεγαν για το τέλος των ιδεολογιών αυτή τη στιγμή είναι το αίτημα για σοσιαλιστική μετεξέλιξη ότι πιο επίκαιρο. Δύο αιώνες καπιταλισμού δεν έχουμε πετύχει ευφορία για όλους όπως κάποιοι ευαγγελιστές του καπιταλισμού υπόσχονταν. Αντίθετα ο κίνδυνος για παγκόσμιο λιμό είναι πια ορατός.
Σήμερα κατεβαίνουμε στις πορείες που οργανώνονται σε όλες τις περιοχές της Ελλάδος για να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε και για ένα μέλλον με ασφάλεια χωρίς να χρειάζεται να εργαζόμαστε ως τα 70.

Διαβάζοντας το άρθρο του Σπύρου Ντόβα για την κάλυψη των “χαμένων” των τραπεζών από το κράτος δεν νομίζω πως θα βρεθούμε άλλη φορά να συμφωνούμε τόσο πολύ. Όμως με άλλη λογική. Δεν θεωρώ πως ούτε το ελάχιστο κράτος μπορεί να παίξει το ρόλο ρυθμιστή όπως λένε οι φιλελεύθεροι. Θεωρώ πως επίσης αυτό το “Ας έχει αλυσιδωτές επιπτώσεις” είναι παλιό δόγμα που τελικά μας οδήγησε στον εμφύλιο στην Ισπανία, στον Β’ παγκόσμιο και ξεκίνησε από το κραχ του 1929. Ακολούθησε “η απεργία του κεφαλαίου” και έτσι η κατάσταση ήταν έκρυθμη. Συμφωνώ πως δεν θέλω τα λεφτά από τους φόρους να εξασφαλίζουν κανένα που “έπαιζε” ξέροντας πως στο τέλος θα έχει την κάλυψη του κράτους. Όμως δεν τρέφω αυταπάτες πως δεν θα υπάρχει διαφθορά νόμιμη ή παράνομη και συνδιαλλαγή εκλεγμένων με τους μεγαλοκεφαλαιούχους ώστε να καλύπτουν τα νώτα τους.
Η μόνη λύση είναι η ανατροπή του συστήματος αυτού.Που η εξουσία θα πηγάζει από τα κάτω και όχι από τους “πεφωτισμένους” αντιπροσώπους που το μόνο που έχουν σκοπό να “εξασφαλιστούν”. Και για αυτό παρόλο που θα με τρόμαζε ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος πιστεύω πως αν δεν κάλυπταν τα κράτη τα σπασμένα των “επιχειρηματιών”, τότε μπορεί ο κόσμος να “ξυπνούσε” και να ζητούσε να διαχειριστεί καλύτερα από μόνος του τον πλούτο που παράγει, αντί να τον αφήνει στους “καπεταναίους”.Αυτούς που από τη μία λένε “Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες” αλλά μόλις βουλιάξουν φωνάζουν βοήθεια και καταφέρνουν να βγουν σώοι από το ναυάγιο.
Φυσικά όμως οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να αλλάξει το status quo στη διοίκηση για αυτό όποτε οι επιχειρηματίες χάνουν καλύπτει το κράτος τα έξοδα αλλά όταν οι επιχειρήσεις “κερδίζουν” τότε είναι έξυπνοι επιχειρηματίες και το κράτος “κερδίζει” από την ανάπτυξη. Για αυτό μιλούμε για αστικό κράτος. Κράτος που κερδίζουν μόνο οι αστοί.

φωτογραφία από scmikeburton

Σαν φοιτητής υπάρχει κάθε χρόνο μια μέρα που καλείσαι να εκλέξεις αντιπροσώπους.Όμως τι θα πρέπει να ψηφίσει ένας φοιτητής; Πολύς κόσμος που αδιαφορεί απλώς κατεβαίνει και ψηφίζει αυτούς που τους κάνουν τα “ρουσφέτια”… Είτε αυτό λέγεται σημειώσεις, είτε γνωριμίες σε πάρτι ή και στις πιο “βαμμένες” σχολές ακούγεται ακόμα και μαθήματα. Κάποιοι θα πουν πως κάτι τέτοιο είναι ανεπίτρεπτο να υπάρχει και υπόνοια. Όμως σε αυτό η απάντηση είναι πως το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν είναι σε μια γυάλα αποκομμένη από την ελληνική πραγματικότητα. Όπως είναι συνηθισμένος ο Έλληνας να πληρώνει γρηγορόσημο και να γλιτώνει τη γραφειοκρατεία,να πληρώνει φακελάκι και να κλείνει ραντεβού για χειρουργείο να βάζει πολιτικό μέσο για να βρει εργασία ακριβώς το ίδιο ακριβώς κάνει ο νέος. Ξέρει πως αν δεν κλέψει αυτός θα είναι ο χαμένος. Δεν είναι τυχαίο πως η αντιγραφή στα πανεπιστήμια είναι “καθιερωμένη”. Και έτσι τελικά έχεις μια πλειοψηφία που ψηφίζει ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (φοιτητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας) που “δηλώνει” ανεξάρτητη…
Όμως τι θα πρέπει να ψηφίσει αυτός που είναι απογοητευμένος από την ελληνική πραγματικότητα; Ξέρω πως αρκετοί απογοητευμένοι από την κατάσταση απέχουν, απέχουν γιατί όπως λένε “όλοι ίδιοι είναι”. Όμως τελικά αυτό αυξάνει την επιτυχία (και τα ποσοστά) αυτών που τους αρέσει αυτή η κατάσταση. Η αριστερά αγωνίζεται μέσα στο πανεπιστήμιο, είτε αυτή ονομάζεται ΠΚΣ (παράταξη προσκείμενη στο ΚΚΕ) είτε ΕΑΑΚ (προσκείμενη στο ΜΕ.ΡΑ και στην ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α και πάρα πολοί ανένταχτοι αριστεροί) είτε οποιοδήποτε άλλο σχήμα.
Όμως ο κόσμος που τελικά είναι ήδη φορτωμένος από το σύστημα εκπαίδευσης συνήθως αδυνατεί να αντιληφθεί αυτήν την δράση. Αδυνατεί να αντιληφθεί πως η υποταγή δεν είναι λύση αλλά η δράση εναντίον της αντίδρασης(αυτής που θέλει εκπαίδευση αντί για παιδεία,πιστοποιητικά γνώσεων αντί για πτυχία). Για αυτό ακόμα και αν κάποιοι θέλουν να δείξουν την αντίδραση τους πρέπει να ψηφίσουν αριστερά.
Όμως δυστυχώς και εκεί υπάρχει το δίλημμα ΠΚΣ ή ΕΑΑΚ (τα υπόλοιπα έχουν μικρή δύναμη) και γιατί δεν τα βρίσκουν είναι το συνηθισμένο ερώτημα. Μπορώ να πως πως υπάρχουν διαφορές στις λύσεις που διαφορετική λύση για την παιδεία. Και αλήθεια δεν μπορώ να ξέρω ποια από τις δύο περιπτώσεις είναι πιο σωστή. Μπορώ όμως να πω πως βλέπω πολλά χρόνια τους “συντρόφους” μου από τα ΕΑΑΚ να “μπαχαλεύουν” το συμβούλιο της ΕΦΕΕ και ποτέ να μην γίνεται πανσπουδαστικό συνέδριο. Και μπορεί κάποιες ομάδες μέσα να θέλουν τη σύσταση του αλλά υπάρχουν μέσα στα ΕΑΑΚ ομάδες που τελικά διαφωνούν. Αυτή και μόνο η παράμετρος με έχει κάνει να προτιμώ την ξεκάθαρη θέση της ΠΚΣ από όποιας άλλης παράταξης μέσα στο πανεπιστήμιο. Άρα αύριο εσύ που δεν αδιαφορείς για τα κοινά. Για το μέλλον της παιδείας στηρίζεις Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας.

Η Πανσπουδαστική Κίνηση Συνεργασίας είναι παράταξη που πρόσκειται στο ΚΚΕ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Θυμάμαι κάποια χρόνια πριν που κάποιοι κατηγορούσαν τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (τη παράταξη της ΝΔ και πανελλαδικά πρώτης δύναμης) πως έχει διαφημίσεις ακόμα και στο ραδιόφωνο. Τελικά βλέπω πως τα θετικά τα αντιγράφει και πάει ένα βήμα παραπάνω και η ΠΚΣ και “ξεκόλλησε” από την ανούσια κριτική στο να διαφημίζεται. Είδα διαφήμιση στο facebook και αν κατάλαβα υπάρχει και διαφήμιση στο ραδιόφωνο την ώρα της Ελληνοφρένειας. Άντε και στην τηλεόραση, γιατί δεν φτάνει να κάνεις δουλειά πρέπει να την διαφημίζεις. Είμαστε στην εποχή του φαίνεσθαι όσοι δεν προσαρμόζονται πεθαίνουν όπως οι δεινόσαυροι. Μπράβο στα παιδιά από την ΠΚΣ που το “έτρεξαν”

Την τελευταία μέρα στο Αζερμπαϊτζάν πέρασα αρκετές ώρες μέσα σε ένα ταξί αφού πήγα σε δύο περιοχές που ζούσαν πρόσφυγες. Ο ταξιτζής Καλός άνθρωπος και πολυλογάς. Την γλίτωσα αφού κοιμόμουν την περισσότερη ώρα του ταξιδιού αλλά η μεταφράστρια μου η Σαμίρα δεν την γλίτωσε. Όμως κάποια στιγμή όταν κάτσαμε να φάμε μεσημεριανό τον ρώτησα (από τις λίγες φορές που μίλησα με κάποιον στα ρώσικα) αν πριν την πτώση ή τώρα είναι τα πράγματα καλύτερα. Ο άνθρωπος μου είπε χαρακτηριστικά:

“Πριν είχαμε λέει σοσιαλισμό. Όλοι είχαμε τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί και μπορεί και κάποιοι να είχαν και λίγα παραπάνω. Μετά ήρθε η δημοκρατία, είχαμε λέει επιλογές, και ψωμί και καλύτερα αυτοκίνητα και καλύτερα ρούχα αλλά λέει δεν έχουμε λεφτά. Για αυτούς που έχουν λεφτά είναι περισσότερες ελευθερίες αλλά για τους υπόλοιπους σίγουρα όχι.”

Κάπου εκεί η οδηγός μου στο οδοιπορικό μου ζήτησε να μην συνεχίσω αυτή την κουβέντα γιατί φοβήθηκε πως μπορεί να μιλάει για ώρες έτσι τελικά δεν μπόρεσα να μιλήσω περισσότερο. Όμως ακούγοντας την κουβέντα μου είπε πως και ο πατέρας της τα ίδια πιστεύει γιατί όπως μου είπε πριν ο πατέρας της ήταν πλούσιος. Τώρα πια έχασαν τα περισσότερα αφού ήταν και η ίδια πρόσφυγας, αν και ζούσε καλύτερα από τους υπόλοιπους πρόσφυγες από τον πόλεμο αφού έχουν δικό τους σπίτι στο Μπακού.
Δεν ξέρω αν έτυχε αλλά αυτό που λέω πολύ συχνά πως αφού η πλειοψηφία του κόσμου δεν έχει ούτε τα βασικά και χρεώνεται για να τα αποκτήσει πως μπορούμε να μιλούμε για ελευθερία στον καπιταλισμό;
update 19/3/2008: τα πλάγια γράμματα είναι συμπλήρωμα της έκφρασης που δεν είχα γράψει σωστά.

Για πολλούς το θέμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ είναι εντελώς άγνωστο και για το ότι δεν έχω γράψει περισσότερα πριν πάω φταίει πως ήθελα να δω και από κοντά και να έχω μια πιο κατασταλαγμένη άποψη για το θέμα. Ένας φίλος όταν έφυγα μου έστειλε ένα email και εν ολίγοις μου έλεγε πως αυτοί οι λαοί(του Καυκάσου) ήταν κάποτε με το σοσιαλισμό και με παρέπεμψε να βρω το “Ο μαρξισμός για το εθνικό ζήτημα”. Τελικά το βρήκα αφού το δημοσίευσε το 1917.gr. Το έργο έχει περισσότερες εξηγήσεις για το τι είναι έθνος και αναλύει περισσότερο το εθνικό ζήτημα όμως τελικά φαίνεται πως επαληθεύεται απόλυτα ακόμα και 100 χρόνια.
Γιατί όμως δύο εθνότητες που με υπερηφάνεια υπερασπίστηκαν τη κοινή χώρα τους ενάντια του φασισμού τελικά κατέληξαν να είναι 2 εχθρικά έθνη καλλιεργώντας το μίσος και τον εθνικισμό;
Μήπως όπως σχολίασε κάποιος δεν άφηνε η καταπιεστική διοίκηση να τα εμφανιστούν; Και τότε πως μπορεί να εξηγήσουμε τη συνύπαρξη ακόμα και τους γάμους μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων που τώρα πια βρίσκονται σε πόλεμο; Πως εξηγείται πως στη πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού ζούσαν για 70 περίπου χρόνια ειρηνικά πολλοί Αρμένιοι και ανάμεσα τους ο Παγκόσμιος πρωταθλητής Γκάρι Κασπάροφ;
Προφανώς όσο και να καταπιέζεις τον λαό δεν γίνεται να μην υπάρχουν προβλήματα. Και όμως για 70 χρόνια δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχαν γιατί δεν είχαν τίποτα να χωρίσουν. Δεν είχαν ατομική ιδιοκτησία και δεν υπήρχε διαφορετική αντιμετώπιση για τις εθνότητες που ήταν κάτω από τη Σοβιετική Ένωση. Και ήρθε η περεστρόικα. Η δημιουργία της “ελευθερίας” του να έχεις. Και έτσι τότε άρχισαν οι εχθρότητες για το ποιος θα έχει τι. Το Ναγκόρνο-Καραμπάχ που ήταν για 68 χρόνια στη δικαιοδοσία της σοβιετικής δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (μια από τις σοβιετικές δημοκρατίας που απάρτιζαν την ΕΣΣΔ) αποφάσισε το σοβιέτ της Αρμενίας να την προσαρτήσει στις περιοχές του. Όμως γιατί; Γιατί πια είχε σημασία. Είχε σημασία γιατί αυτοί που έπαιρναν τις αποφάσεις ήταν η επερχόμενη αστική τάξη. Αυτοί που έναντι πινακίου φακής αγόραζαν τις ως τότε κρατικές εταιρείες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, είχαν κάθε λόγο πια να θέλουν να πάρουν τον έλεγχο σε μια περιοχή που είναι πλούσια σε ορυκτό πλούτο. Όμως για ακριβώς τους ίδιους λόγους και το σοβιέτ του Αζερμπαϊτζάν έπρεπε να εξασφαλίσει την εξουσία σε αυτήν την περιοχή αυτή. Το ανώτατο σοβιέτ επί Γκορμπατσιόφ επικύρωσε αυτή την αλλαγή στην εξουσία του Ναγκόρνο Καραμπάχ και τελικά μεγάλη μερίδα Αζέρων κατοίκων έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.Όπου δεν το έκαναν ο κόκκινος στρατός βοήθησε σε αυτό.Χαρακτηριστικό είναι πως η ημέρα της απελευθέρωσης του Αζερμπαϊτζάν θεωρείται η 20η Ιανουαρίου που πέθαναν από βολές του κόκκινου στρατού που εκτελούσε εντολές αφού το Μπακού είχε κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτου ανάγκης. Όταν κάποιοι είχαν συμφέρον, τότε μίλησαν για “εθνικό” συμφέρον και σήμαναν τις σειρήνες του πολέμου έναντι των εχθρών! Στην ουσία αυτοί που μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ έγιναν μεγιστάνες εν μια νυκτί. Σε ένα τέτοιο κλίμα έγιναν βιαιότητες και από τις δύο πλευρές.
Έτσι τελικά με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και με τους Αρμένιους πιο έτοιμους για τον “εθνικό” αγώνα, αφού πάντοτε θεωρούσαν πως είναι πρώτα Αρμένιοι και μετά Σοβιετικοί, έφτασαν να έχουν καταλάβει το 20% του εδάφους του Αζερμπαϊτζάν καλώντας τον κόσμο για απελευθέρωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Μια περιοχή που γύρω είναι περιοχές των Αζέρων μόνο και η συγκεκριμένη περιοχή υπήρχε πλειοψηφία Αρμενίων. Οι Αζέροι μην έχοντας ακόμα έτοιμη την την εθνικιστική προπαγάνδα έτοιμοι έφθασαν να χάνουν τα εδάφη τους και να ζητούν από τον Ο.Η.Ε να υπερασπιστεί την εδαφική του ακεραιότητα. Αλλά δυστυχώς όπως και με την Κύπρο έτσι και με το Ναγκόρνο Καραμπάχ αντί να τιμωρείται ο κατακτητής στο τέλος επιστρέφει ένα μέρος από τα κατεχόμενα και καθιερώνεται ως ειρηνευτής και αυτός που θέλει την ειρήνη στην περιοχή…
Όμως σε μια περιοχή που διακυβεύονται τόσα πολλά η αστική τάξη δεν μπορεί να στηριχθεί όμως μόνο στο διεθνές δίκαιο. Στην τηλεόραση είδα διαφημιστικό που έδειχνε μια μητέρα, έναν κύριο μεσήλικα, μια νεαρά κοπέλα που όλοι μιλούσαν από το Sahidlar Xiyabani ( το μνημείο των πεσόντων για την πατρίδα) στο οποίο από ότι μου μετέφρασαν έλεγε πως εμείς δεν θέλουμε τον πόλεμο αλλά πάνω από όλα η άμυνα του Αζερμπαϊτζάν. Η χώρα είναι γεμάτη σημαίες και μπορώ να πω πως είδα εκατοντάδες φωτογραφίες του πρώτου προέδρου της δημοκρατίας, Heydar Aliyev, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης σε γιγαντοαφίσες, σε εμπορικά καταστήματα και φυσικά στο αστυνομικό τμήμα. Άρα τώρα που κινδυνεύει η περιουσία κάποιων πρέπει με κάθε τρόπο να υπερασπιστεί η “εθνική” περιουσία αυτών που εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Και μιλάμε για μια χώρα που όσο ακόμα και στην εθνική οδό, δεξιά και αριστερά αντί να βλέπεις λιβάδια ή όμορφη φύση βλέπεις αντλίες πετρελαίου.

. Άρα μόνο τυχαίο δεν είναι πως η άνοδος του εθνικισμού συνέπεσε με την επανακατασκευή (περεστρόικα) του σοβιετικού μοντέλου εξουσίας…