Ήδη αυτήν την ώρα βρίσκομαι στο ταξίδι προς το Αζερμπαϊτζάν. Όσοι δεν είδατε το vidcast πάω για οδοιπορικό στην περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. και του θύλακα Ναχτσιβάν. Οι Αρμένιοι κάτοικοι του Ναγκόρνο Καραμπάχ από την αρχαία εποχή που όμως την έχασαν 90 χρόνια πριν. Μετά τα δύο κράτη Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία βρίσκονταν στο ίδιο κράτος και χωρίς να υπάρχει λόγος δεν αναζητούσε κανείς αλλαγή των συνόρων. Ώσπου η περεστρόικα έθετε θέμα ιδιοκτησίας της γης. Τότε άρχισαν τα προβλήματα που κατέληξαν σε αιματηρή διαμάχη που επίσημα έληξε το 1994 έχοντας την Αρμενία να έχει καταλάβει το 20% του Αζερμπαϊτζάν. Σε αυτόν τον πόλεμο πολλές οι αλλαγές των πληθυσμών και πολλοί πρόσφυγες. Οι Αζέροι ζητούν και την αναγνώριση της γενοκτονίας. Το θέμα το είχα μελετήσει και είχα πει κάποια παραπάνω πράγματα στον Παναγιώτη.
To zoo.gr είναι χορηγός του οδοιπορικού μου και το ευχαριστώ γιατί θέλω να δω από κοντά μια περιοχή που τράβηξε τόσα πολλά επειδή κάποιοι ήθελαν εδαφική επέκταση και κάποιοι άλλοι πίστεψαν στην απελευθέρωση των “αλύτρωτων πατρίδων”.
Δύο ερωτήματα μου γυρνούν συνέχεια στο μυαλό, αν μια περιοχή κατοικείται περισσότερο από ένα έθνος αξίζει η απελευθέρωση τους περισσότερο από τις ανθρώπινες ζωές της μειοψηφίας; Και γιατί ένα έθνος που έχει τραβήξει τόσα κάνει τα ίδια που ήδη έχει τραβήξει; Και δεν μιλώ μόνο για τους Αρμένιους αλλά και για τους Ισραηλινούς.

Του διάβασα τι ακριβώς λέει (ευτυχώς που ξέρω λίγα ρώσικα και κατάφερα να διαβάσω τα σλαβικά) και τον ρώτησα αν του θυμίζει τίποτα η λέξη Βαρντάσκα… Αρνήθηκε να παραδεχθεί πως του θύμιζε Βαρδάρης...Κοιτώντας λίγο τη Βουλγαρική και τη Σλαβομακεδονική Βικιπέδια (εσκεμμένα θέλοντας να πάρω τις απόψεις των άλλων) είδα πως εξηγούν αυτό που κατάλαβα εξαρχής… Βαρντάσκα είναι επιθετικός προσδιορισμός. Βαρντάσκα σημαίνει Μακεδονία του Βαρδάρη και αν απαιτήσουμε να ονομαστεί έτσι το πιο πιθανόν είναι πως στο τέλος θα την μεταφράζουν στα αγγλικά και θα έχουμε συνυπογράψει. Οι Βούλγαροι που επίσης έχουν ένα μέρος της Μακεδονίας γράφουν την Μακεδονία μας Егейска Македония όπως και οι Σλαβομακεδόνες και προσθέτουν (wikipedia) (или Беломорска Македония или Гръцка Македония) που σημαίνει ή Μακεδονία της Λευκής θάλασσας (δεν ξέρω Βουλγάρικα υποθέτω πως бело σημαίνει λευκό όπως στα ρώσικα) ή Ελληνική Μακεδονία άρα για να μπορούμε να απαιτούμε να μην αναγνωριστεί μια χώρα με όνομα που δεν θέλουμε (δεν καταλαβαίνω τη λογική αυτή, παραπονέθηκε κανείς για τους Αιγύπτιους πως δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Αιγύπτιους;) πρώτα από όλα θα πρέπει να ξέρουμε που πατούμε…Και ένα είναι το σίγουρο, πως εκεί ήταν Μακεδονία…
Δείτε το βίντκαστ της Αναστασίας και τις δηλώσεις των ομογενών και ελπίζω οι περισσότεροι από αυτούς να ανακαλύψουν κάποια στιγμή την αλήθεια.

Μου ήρθε μερικές μέρες το παρακάτω email για μια έρευνα του Σάββα Παπαγιαννίδη. Δεν έχω προλάβει να την κάνω αλλά το δημοσιεύω μήπως κάποιος από σας έχετε 5 λεπτά να το βοηθήσετε την έρευνα.

My name is Savvas Papagiannidis and I am a lecturer of management in the
Newcastle University Business School.

I am currently working on a research paper studying the effectiveness of
candidates’ sites when it comes to political marketing and the influence
they have on voters. I was hoping you will be kind enough to post a note on
your site and ask those interested to spend five minutes completing the
survey for this study.

I would really appreciate if you agree to assist me in this instance. The
link to the survey is available at:

http://www.ebusiness-newcastle.com/survey/.

Η συνέντευξη με τον κ. Μητσοτάκη στο podcast του πολιτικού blog είναι έτοιμη. Μετά από κάποια προβλήματα που είχα χθες τελικά ανέβηκε σήμερα η συνέντευξη. Σε πρώτη φάση σε podcast και σύντομα στο γνωστό vidcast. Ελπίζω μέχρι την Δευτέρα να έχω κάνει και την απομαγνητοφώνηση για τους λάτρεις του γραπτού λόγου. Περιμένω σχόλια και ελπίζω σε ακόμη μεγαλύτερη ανταπόκριση στο θέμα της αναδημοσίευσης.

Το αρχείο mp3 μπορείτε να το κατεβάσετε κάνοντας κλικ εδώ[33mb].

Επίσης είναι η πρώτη φορά που βάζω intro στο podcat και θα ήθελα να ακούσω αν σας αρέσει.

Να αναφέρω και τους όρους χρήσης για μέρος ή ολόκληρης της συνέντευξης. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση ολόκληρου ή μέρους της συνέντευξης από οποιαδήποτε ιστοσελίδα με link προς την πηγή. Κάθε άλλο μέσο θα χρειαστεί την άδεια μου. (Μάλλον θα την δώσω αλλά δεν έχω όρεξη να μάθω εκ των υστέρων πως κάπου αναδημοσιεύθηκε η συνέντευξη μου… )

Τον τελευταίο καιρό παρουσιάζεται η λύση της ιδιωτικοποίησης για πολλούς τομείς. Παρουσιάζεται σαν λύση εξυγίανσης των “προβληματικών” κρατικών επιχειρήσεων ή δημοσίων φορέων. Όμως μια έρευνα θα μπορούσε να μας αποδείξει πως ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτή τη στιγμή είναι πιο επίφοβος από τον δημόσιο.

Η κυβέρνηση της Ν.Δημοκρατίας υποστηρίζει συνέχεια πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι υπό κρατική επίβλεψη. Όμως για να δούμε η κρατική μηχανή πόσο καλά “επιβλέπει” τους άλλους ιδιωτικούς τομείς.

Ξεκινώντας με την πρόσφατη αποκάλυψη για 5000 πλαστά πτυχία από Ιδιωτικά ΤΕΕ στα οποία οι σπουδαστές πιθανότατα να μην ήξεραν καν πως είναι οι αίθουσες διδασκαλίας αφού με αντίτιμο ως και 20000€ πήραν πτυχία και μερικοί από αυτούς τελικά διορίστηκαν και στο δημόσιο.Άρα μάλλον αδύναμη η κρατική μηχανή για την δευτεροβάθμια, και μάλλον τώρα τα ίδια ινστιτούτα προσπαθούν να αλώσουν και τον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης…

Θα περάσουμε μετά στον τομέα της ασφάλειας που προωθείται το το μοντέλο της ιδιωτικής ασφάλισης γιατί τα δημόσια ταμεία δεν είναι ικανά να καλύψουν τους ασφαλιζόμενους…Από την άλλη όμως οι υπουργοί χαρίζουν χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία των τραπεζιτών και των μεγαλοεργολάβων δημοσίων έργων. Αντί να είναι προαπαιτούμενο στους διαγωνισμούς του δημοσίου τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία να προκαταβάλλονται καταλήγουμε να τα χαρίζουμε στο τέλος…

Για να δούμε όμως λίγο τι γίνεται και στις ιδιωτικές εταιρείες όπου τελικά κλείνουν και οι ασφαλισμένοι μένουν απροστάτευτοι. Πρόσφατα έκλεισαν η «Εγνατία Ασφαλιστική» και η «Le Monde» και αφήνουν χρέη πίσω που μόνο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσαν οι ασφαλισμένοι να αποζημιωθούν. Και δεν ήταν η 1η φορά αλλά αφού είχαμε και το 97 την περίπτωση της ασφαλιστικής «Μεσόγειος Ζωής» που τότε η συνεργασία του κλάδου οδήγησε στην μη αμαύρωση του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης. Όμως ως πότε αυτό θα γίνεται;

Και δυστυχώς η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια είναι και το θέμα των οίκων ευγηρίας…Οι οποίοι βρίσκονται τις περισσότερες φορές σε ακατάλληλους χώρους και με άθλια περιποίηση κάνουν τους ενοίκους τους να εύχονταν να συναντούσαν τον αρχάγγελο Μιχαήλ πολύ νωρίτερα…Κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι θέμα αυστηρότητας του νομοθετικού πλαισίου, αλλά οι εικόνες που είδαμε στις τηλεοράσεις μάλλον το αντίθετο αποδεικνύουν.

Και αν όλα αυτά μοιάζουν να μην είναι τόσο πολύ κρατική ευθύνη αλλά προβληματικής επιχειρηματικής κίνησης, θα πρότεινα να κοιτάξουμε τους διαγωνισμούς του Υ.Ε.Ν για τις άγονες γραμμές του Αιγαίου. Οι συγκεκριμένοι διαγωνισμοί απέτυχαν να βρουν μειοδότη αφού στον αρχικό διαγωνισμό οι όροι για τα πλοία ήταν να έχουν προσαρμοσθεί με την Συνθήκη της Στοκχόλμης (παλαιότητα, συντήρηση πλοίων εμπορικού ναυτικού) άρα τώρα θα γίνουν οι ίδιοι διαγωνισμοί χωρίς αυτόν τον όρο με κίνδυνο την ζωή των κατοίκων των ακριτικών νησιών. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζεται σαν μείζον ζήτημα στους τηλεοπτικούς μας δέκτες τώρα αλλά όταν θρηνήσουμε νεκρούς ο τηλεοπτικός φακός σαν γύπας πάνω από νεκρούς θα αποθανατίζει τους θρήνους των συγγενών.

Και σε ένα τέτοιο ζήτημα οι εφοπλιστές προτείνουν σαν λύση την απελευθέρωση των ναύλων, δηλαδή να απονεκρώσουν περισσότερο την ακριτική Ελλάδα με υψηλά κόστη μετακίνησης. Που ακόμα και αυτό φαίνεται φαιδρό αφού και σε περιπτώσεις εταιρειών κρουαζεριόπλοιων που τα ναύλα ήταν ελεύθερα οι πλοιοκτήτες προτίμησαν το εύκολο κέρδος της ασφαλιστικής αποζημίωσης.Και μετά από ένα τέτοιο μπαράζ να κλείνουν, τρανταχτό παράδειγμα η Epirotiki Lines που κάηκε ένα πλοίο της και ένα άλλο βυθίστηκε την ίδια χρονιά και 14 χρόνια αργότερα να γίνεται θέμα [doc] με απλήρωτους ναυτεργάτες και προσωπικό των πλοίων…

Όλα αυτά μάλλον έπρεπε να μας δείχνουν πως θα πρέπει να αναζητήσουμε λύση για τα προβλήματα του δημοσίου τομέα με όποιο πολιτικό κόστος για τους κυβερνώντες αντί να το αναθέτουμε σε κάποιους ιδιώτες που το μόνο κριτήριο τους θα είναι το προσωπικό τους κέρδος και όχι το κέρδος της κοινωνίας.

Όλα αυτά απλώς τα βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο λίγη ώρα, αν θέλετε να επεκτείνετε την έρευνα αυτήν θα μπορούσατε εύκολα από το google.Και φυσικά περιμένω σχόλια.

Υ.Γ: Το άρθρο άργησε να δημοσιευτεί καθότι ακόμα ο ιδιωτικός τομέας της ευρυζωνικότητας με κτύπησε και τελικά με ανάγκασε να μπω με dial-up.