Παρακολουθώντας την Τετάρτη το διαλόγο του ΙΣΤΑΜΕ για τη παιδεία και βλέποντας πως οι πανεπιστημιακοί που ήταν παρόντες τοποθετήθηκαν, έγινε ακόμα πιο κατανοητό για ποιο λόγο δεν γίνεται η λύση στο πρόβλημα της παιδείας να δοθεί από τους πανεπιστημιακούς. Αν συγκεντρώνονταν οι απόψεις τους όλες μαζί θα αναρωτιόταν κανείς αν έχουν επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, την ελληνική παιδεία και ειδικότερα με τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου που είναι και ο τομέας τους.
Η τοποθέτηση ενός πανεπιστημιακού πως τα βιβλία πρέπει να αλλάζουν κάθε 10 χρόνια γιατί αν κάποιος πανεπιστημιακός μέσα σε 10 χρόνια δεν έχει να προσθέσει τίποτα στην επιστήμη του τότε δεν παράγει έργο δείχνει πως οι ίδιοι οι καθηγητές του πανεπιστημίου έχουν τόσο περιορισμένους ορίζοντες. Υπάρχουν πολλές επιστήμες που διδάσκονται προπτυχιακά που όπως και να το κάνουμε δεν έχουν αλλάξει τα τελευταία 100 χρόνια, πόσο μάλλον την τελευταία 10ετία.
Άρα σίγουρα το πρόβλημα της παιδείας είναι πιο σοβαρό από κάποια συγγράμματα “απαρχαιωμένα” ή κάποιον καθηγητή που βαριέται να κάνει μάθημα.
Ο πρόεδρος του ΙΣΤΑΜΕ κ. Κοτζιάς μίλησε εκτεταμένα για την ποιότητα του πανεπιστημίου και την ανάγκη για διεύρυνση των οριζόντων των φοιτητών στο ελληνικό πανεπιστήμιο αλλά θα έλεγα πως αυτό δεν είναι πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου αλλά γενικά της ελληνικής παιδείας. Και πράγματι έκανε από τις καλύτερες τοποθετήσεις. Η μη ύπαρξη βιβλιοθηκών είναι ένα ουσιαστικό πρόβλημα που υφίσταται κυρίως όμως της χαμηλής χρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων.
Η δημιουργία νέων τμημάτων χωρίς καμιά ζήτηση από την αγορά επειδή απλώς δεν κοστίζουν είναι κάτι που επίσης γίνεται επειδή δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Όμως αυτό που δεν άκουσα καθόλου στους διαλόγους είναι τελικά ποια παιδεία είναι αυτή που αναζητούμε. Ποια είναι τα προβλήματα της υπάρχουσας και τι θα θέλαμε να κρατήσουμε και τι να αφαιρέσουμε. Είναι πρόβλημα τελικά πως σήμερα έχουμε από τους πιο εξειδικευμένους απόφοιτους λυκείου που έχουν άγνοια σε ένα γνωστικό αντικείμενο μακριά από την κατεύθυνση τους; Και αν ναι γιατί χρηματοδοτούμε τα ελληνικά τμήματα ανώτατης εκπαίδευσης να κάνουν να προγράμματα τους απόλυτα εξειδικευμένα;
Είναι μέσα στις ανάγκες τις ελληνικής κοινωνίας ένας γιατρός απόλυτα εξειδικευμένος όπως γίνεται σήμερα ή καλύτερα θα ήταν να γιατρό που να ξέρει να αναγνωρίζει τα περισσότερα προβλήματα; Αυτά ήταν τα ερωτήματα μου, που δεν φάνηκε ούτε καν να καταλαβαίνουν πως πρέπει να τεθούν. Να δείξουν έστω πως πρέπει το πρόβλημα να τεθεί στη βάση του του και όχι στην κορυφή του. Όσο όμως οι άμεσα ενδιαφερόμενοι που είναι οι φοιτητές, οι μαθητές και οι γονείς δεν αντιδρούν στην υπάρχουσα κατάσταση αφού τα παιδιά τους περνούν στο πανεπιστήμιο τόσο η παιδεία μας θα παραμένει εκπαίδευση καθοδηγούμενη από επικοινωνιακά τρικ με “tabula rasa” …