Την ημέρα των εκλογών αφού δήλωσε παραίτηση ο Κώνσταντίνος Καραμανλής δε νομίζω πως κανείς περίμενε πως υπάρχει άλλο άτομο πιο κατάλληλο για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας εκτός της Ντόρας Μπακογιάννη. Στο twitter μόνο αστείο φαινόταν πως θα είναι υποψήφιος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Και αυτό όχι τυχαία. Είχε φύγει από το κόμμα για να φτιάξει το κίνημα ελευθερών πολιτών και δε νομίζω πως κάποιος που δεν γνώριζε τις εσωτερικές διεργασίες της Νέας Δημοκρατίας πως περίμενε πως ο αρχηγός της Πολιτικής Άνοιξης που έριξε τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα έμπαινε στη κούρσα διαδοχής.
Μετά από ένα μήνα βλέπω πως το πιο πιθανό σενάριο είναι η συνεργασία αυτών που άλλοτε έριξαν τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας ή στέρησαν εκλογικές νίκες να τους δίνει τη νίκη και δεν μπορώ να μην δηλώσω πως είναι κάτι ανέλπιστα καλό για το μέλλον της χώρας. Αν τελικά ένα τέτοιο σενάριο πραγματοποιηθεί νομίζω πως η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορέσει να μείνει ενωμένη αφού πολλοί είναι αυτοί που δεν ξέχασαν την προδοσία και θα θελήσουν να φύγουν. Ακόμα και αν η Ντόρα Μπακογιάννη δεν φύγει πολύς κόσμος της Νέας Δημοκρατίας δεν θέλει ούτε καν να βλέπει τη προδοτική φάτσα του Αντώνη Σαμαρά και ή θα φύγει προς το ΛΑ.ΟΣ ή θα αναμένει τη δημιουργία κάποιου άλλου κόμματος κεντροδεξιού που θα μπορεί να πάρει κόσμο και από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση πάντως ο δικομματισμός θα δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα στον έναν από τους δύο πόλους του και έτσι αργά η γρήγορα η συνοχή και του άλλου θα πληγεί…
Άρα παρόλο που ο Δημήτρης Αβραμόπουλος επέλεξε να στηρίξει Σαμαρά ώστε να έχει εύκολο αντίπαλο στο μέλλον το πιο πιθανόν είναι να μη του δοθεί άλλη ευκαιρία για να γίνει αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας αφού μάλλον αν τα μέλη της Νέας Δημοκρατίας στηρίξουν το συνασπισμό των δύο το μέλλον του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αποκτήσει πολλά κοινά με αυτό της Πολιτικής Άνοιξης, θα μείνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…
_{photo via Antonis Samaras (copyrighted)}

via kaltsovrako

Διαβάζοντας το blog της υπερτασικής αριστεράς και βλέποντας το slideshow για τη “σωστή ψήφο” στο ΣΥΡΙΖΑ άρχισα να σκέφτομαι πως ήδη βγήκαν τα μαχαίρια για λίγες βουλευτικές έδρες. Ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής αριστεράς “σκάλωσε” τελικά στο ποιος θα πάρει τα λεφτά και θα εκφράσει τις απόψεις της συνιστώσας του… Συνασπισμός δηλαδή μόνο κατ’ όνομα, αφού μετά από τόσα χρόνια δεν έχει καταφέρει να γίνει κάτι παραπάνω από εκλογική συνεργασία μιας αριστεράς που μπαίνει και δεν μπαίνει στη βουλή. Είναι ντροπή που δεν υπάρχει κυριολεκτικά εναλλακτική αριστερά για κάποιον αριστερό που πιστεύει στη σοσιαλδημοκρατία και έχει απογοητευτεί από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο που το άνοιγμα του ΚΚΕ για όσους δεν συμφωνούν πλήρως έχει βρει απήχηση σε μεγάλη μερίδα αριστερών.
Όταν κάποιοι “απαισιόδοξοι” λίγα χρόνια πριν προειδοποιούσαν για ευκαιριακές συνεργασίες ενόψει εκλογών τότε ήταν κακόβουλοι κριτές. Σήμερα όμως,ο κόσμος που είχε πιστέψει στην “ενότητα” της αριστεράς πιθανότατα να απέχει ή να ψηφίσει κάποιο άλλο κόμμα. Και αυτό δεν είναι σίγουρα στο συμφέρον κανενός. Ούτε των “τηλεοπτικών” αριστερών ούτε των μελών του ΣΥΡΙΖΑ που νοιάζονται για το ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα άσχημο γεγονός για το μέλλον της χώρας είναι να μην μπει ο ΣΥΡΙΖΑ στη βουλή. Κάτι που θα ευνοήσει και πάλι τον δικομματισμό αφού τελικά θα χρειαστεί μικρότερο ποσοστό ψήφων για να έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Άρα αντί να λένε ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ “κάν’το σωστά” έπρεπε να λένε ψήφιζες ΣΥΡΙΖΑ μην αφήσεις να χαθεί αυτή η μάχη…

Πριν κάποια χρόνια έγραφα πως η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα μου θυμίζει πολύ, παρτίδα σκάκι. Δυστυχώς αυτό επαληθεύεται συχνά όμως όχι σαν μια παρτίδα που στόχος τους είναι η ανάπτυξη και το στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά ο τζόγος και το λάθος του αντιπάλου…
Την αλλαγή της πολιτικής που ως τώρα ασκείται, την ήθελε η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Και για αυτό ενέκριναν πολλοί πολλοί την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών. Όμως ο χρόνος που επιλέχθηκε δεν ήταν τυχαίος…
Κατηγορεί η Νέα Δημοκρατία το ΠΑΣΟΚ ότι έβαλε τη χώρα σε μακρά προεκλογική περίοδο και για αυτό προκήρυξε εκλογές. Όμως δεν δίνει απάντηση πως θα καταφέρει με αυτές τις εκλογές να βγει εκτός προεκλογικής περιόδου. Το πιο πιθανό μάλιστα είναι να παραμείνει σε μακρά προεκλογική περίοδο μέχρι την εκλογή προέδρου με πρόσθετο οικονομικό βάρος για την ελληνική οικονομία τις αλλεπάλληλες εκλογές Οκτωβρίου και Νοεμβρίου και τις ερχόμενες εκλογές του Μαρτίου αφού δεν φαίνεται να υπάρχει ισχυρή κυβέρνηση που θα μπορέσει να εκλέξει πρόεδρο.
Άρα αν ο πρωθυπουργός της χώρας θα ήθελε να φύγει από τη προεκλογική περίοδο χωρίς να πλήξει την ελληνική οικονομία θα μπορούσε να προκηρύξει διπλές εκλογές τον Ιούνη. Πιθανότατα θα τις έχανε, ίσως πάλι δεν θα υπήρχε αυτοδυναμία άμεσα όμως η νέα κυβέρνηση θα είχε χρόνο μέχρι την εκλογή του Προέδρου να αναπτύξει έργο. Να δείξει κάποια σημάδια “φιλολαϊκής” πολιτικής ώστε να καταφέρει να ξανακερδίσει τις εκλογές τον Μάρτιο. Όμως διάλεξε την συγκεκριμένη περίοδο γιατί έτσι θα του δοθεί μια μεγάλη 2η ευκαιρία. Μια ευκαιρία ακόμα να ξανακερδίσει τις εκλογές μετά από ασυμφωνία για το θέμα της εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας.
Ο τζόγος σε όλο του το μεγαλείο, η δίψα για εξουσία πάνω από το συμφέρον του λαού, η τακτική πάνω από την πραγματική πολιτική. Και σε όλα αυτά οι πολίτες είναι απλώς τα πιόνια. Που δυστυχώς τις περισσότερες φορές με στωικότητα δέχονται αυτή τη “παρτίδα” των δύο ως γεγονός αμετάβλητο στην ιστορία. Όμως αντίθετα με το σκάκι, στην πραγματική ζωή μπορούν τα πιόνια να αντιδράσουν στα σχέδια τους και να ορίσουν το μέλλον τους χωρίς να φοβούνται πως θα θυσιαστούν για τη νίκη της μίας ή της άλλης παράταξης. Και τότε ούτε ο ένας θα εκβιάζει για εκλογές, ούτε ο άλλος θα επιλέγει τη πιο ευνοϊκή στιγμή.Τότε μόνο ο λαός θα μπορεί να αποφασίσει πιο είναι το καλύτερο για τον ίδιο.