Ένας οδηγός λεωφορείου που προσπέρασε την στάση μας, μια υπάλληλος στην εφορία που καπνίζει επιδεικτικά με το ένα χέρι και με το άλλο λέει πως πληκτρολογεί, ένας ταμίας στον ΟΣΕ που υπομονετικά περιμένει μέχρι να αποφασίσει ποια μέρα θα ταξιδέψει ο μπροστά ενώ το τραίνο μας φεύγει σε 1 λεπτό, και πολλές άλλες ιστορίες καθημερινής παράνοιας που ο καθένας μας έχει ζήσει στις συναναστροφές του με τις κρατικές υπηρεσίες είναι αυτές που μας κάνουν να πούμε “ας τα ιδιωτικοποιήσουν όλα“.
Όμως είναι αυτή η αδιαφορία των κρατικών υπαλλήλων τυχαία; Φταίει η μονιμότητα για αυτή την αδιαφορία; Ή μήπως είναι πολιτική που ασκείται εσκεμμένα από το όλο σύστημα για την αυτοσυντήρηση του;
Όμως και από την άλλη όποτε ακούω κάποιον να ζητάει την άρση της μονιμότητας για τους δημοσίους υπαλλήλους μου σηκώνεται η τρίχα μόνο με το που θα σκεφτώ τι πρόκειται να γίνει με την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου.
Όσο και αν φαίνεται οξύμωρο η μη μονιμότητα υπάρχει και είναι περισσότερο προβληματική από τη μονιμότητα. Υπάρχει σε ένα τομέα του κρατικού μηχανισμού, την αυτοδιοίκηση, και δεν έχω παρατηρήσει καμιά διαφορά στην νοοτροπία των υπαλλήλων του δήμου. Η μόνη διαφορά είναι πως κάθε δημοτική αρχή όταν αλλάξει χρώμα (πράσινο ή μπλε) απολύει τους παλιούς αργόσχολους και προσλαμβάνει τα δικά τους παιδιά,όπως δήλωσε και ο κ. Νάκος γιατί είναι τα καλύτερα. Δεν νομίζω πως όσοι ζητούν την άρση της μονιμότητας απαιτούν κάτι τέτοιο.
Άρα μήπως να ιδιωτικοποιήσουμε κάθε υπηρεσία; Μα και πάλι δεν έχει συναντήσει αδιάφορους σε ιδιωτική υπηρεσία; Και φυσικά είναι θέμα στρατηγικής για την ιδιωτική εταιρεία. Ποιος χρήστης εναλλακτικού παρόχου τηλεφωνίας και ίντερνετ δεν κάλεσε τη γραμμή εξυπηρέτησης και η κοπελιά στο τηλέφωνο του μιλούσε από τη μία ευγενικά αλλά χωρίς να ιδρώνει το αυτί της με το πρόβλημα του; Όμως εκεί είναι θέμα στρατηγικής επιλογής της εταιρείας. Να επενδύει πολλά χρήματα στην διαφήμιση του προϊόντος και όχι στις υποδομές. Άρα η εξυπηρέτηση πελατών ΠΡΕΠΕΙ να είναι “χαλαρή” με τα προβλήματα, να απαντά πως “θα το δούμε” και τίποτα να μην γίνεται..
Άρα το ίδιο πρέπει να αναρωτηθούμε και για το κράτος. Έχει μήπως από θέμα σχεδίου τους κρατικούς υπαλλήλους “χαλαρούς”. Αν θα δούμε ως τώρα όλες τις κινήσεις των κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης είναι σαν να προσπαθούν να απαξιώσουν με κάθε τρόπο στα μάτια του κόσμου κάθε τι δημόσιο και να τον ωθήσουν στο να πει “Πουλήστε τα όλα”.
Και φυσικά οι διοικούντες σε αυτό το σύστημα κερδίζουν διπλά. Από τη μία “βολεύουν” και παραγεμίζουν δημόσιες υπηρεσίες με άτομα που που έχουν στο νου τους πως θα μπουν στο δημόσιο και δεν θα δουλέψουν γιατί οι βουλευτές δεν θέλουν να τους στεναχωρήσουν και από την άλλη όταν συμμετέχουν στις αποφάσεις πώλησης κερδίζουν από μίζες και άλλου είδους παράπλευρες δωρεές προς offshore εταιρείες τους…
Και πιο είναι το αποτέλεσμα; Αυτές οι υπηρεσίες που έπρεπε να προσφέρονται πολύ φθηνά και να είναι δημόσιο αγαθό, μετατρέπονται τελικά σε υπηρεσίες που χρυσοπληρώνουμε και οι μόνοι κερδισμένοι είναι τελικά κάποιοι ιδιώτες που στήνουν αργά ή γρήγορα ολιγοπώλια….
Άρα αντί για να ζητούμε την ιδιωτικοποίηση μήπως θα έπρεπε να απαιτήσουμε οι υπηρεσίες και οι κρατικοί υπάλληλοι να μην είναι δημόσιοι μόνο κατά όνομα αλλά και πρακτικά; Να απαιτήσουμε να υπάρχουν οικονομικές ποινές για υπαλλήλους που πάνε στη δουλειά τους για να ξεκουραστούν από την καταπίεση της οικίας τους;
Και για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει όλοι να απαιτήσουμε κάτι τέτοιο. Και τότε ο φόβος της δυσαρέσκειας της δικιάς μας θα οδηγήσει να έχουμε ένα μέρος της διοίκησης από κάθε υπηρεσία. Θα μετατραπούν από κρατικές υπηρεσίες σε πραγματικά δημόσιες. Και μόνο τότε θα μπορούμε να έχουμε και φθηνές υπηρεσίες και παραγόμενο έργο και την υπεραξία να την καρπώνεται το ελληνικό δημόσιο και όχι η τσέπη κάποιων μετόχων…

photo by foxxyz

Τον τελευταίο καιρό παρουσιάζεται η λύση της ιδιωτικοποίησης για πολλούς τομείς. Παρουσιάζεται σαν λύση εξυγίανσης των “προβληματικών” κρατικών επιχειρήσεων ή δημοσίων φορέων. Όμως μια έρευνα θα μπορούσε να μας αποδείξει πως ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτή τη στιγμή είναι πιο επίφοβος από τον δημόσιο.

Η κυβέρνηση της Ν.Δημοκρατίας υποστηρίζει συνέχεια πως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα είναι υπό κρατική επίβλεψη. Όμως για να δούμε η κρατική μηχανή πόσο καλά “επιβλέπει” τους άλλους ιδιωτικούς τομείς.

Ξεκινώντας με την πρόσφατη αποκάλυψη για 5000 πλαστά πτυχία από Ιδιωτικά ΤΕΕ στα οποία οι σπουδαστές πιθανότατα να μην ήξεραν καν πως είναι οι αίθουσες διδασκαλίας αφού με αντίτιμο ως και 20000€ πήραν πτυχία και μερικοί από αυτούς τελικά διορίστηκαν και στο δημόσιο.Άρα μάλλον αδύναμη η κρατική μηχανή για την δευτεροβάθμια, και μάλλον τώρα τα ίδια ινστιτούτα προσπαθούν να αλώσουν και τον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης…

Θα περάσουμε μετά στον τομέα της ασφάλειας που προωθείται το το μοντέλο της ιδιωτικής ασφάλισης γιατί τα δημόσια ταμεία δεν είναι ικανά να καλύψουν τους ασφαλιζόμενους…Από την άλλη όμως οι υπουργοί χαρίζουν χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία των τραπεζιτών και των μεγαλοεργολάβων δημοσίων έργων. Αντί να είναι προαπαιτούμενο στους διαγωνισμούς του δημοσίου τα χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία να προκαταβάλλονται καταλήγουμε να τα χαρίζουμε στο τέλος…

Για να δούμε όμως λίγο τι γίνεται και στις ιδιωτικές εταιρείες όπου τελικά κλείνουν και οι ασφαλισμένοι μένουν απροστάτευτοι. Πρόσφατα έκλεισαν η «Εγνατία Ασφαλιστική» και η «Le Monde» και αφήνουν χρέη πίσω που μόνο σε σενάριο επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσαν οι ασφαλισμένοι να αποζημιωθούν. Και δεν ήταν η 1η φορά αλλά αφού είχαμε και το 97 την περίπτωση της ασφαλιστικής «Μεσόγειος Ζωής» που τότε η συνεργασία του κλάδου οδήγησε στην μη αμαύρωση του κλάδου της ιδιωτικής ασφάλισης. Όμως ως πότε αυτό θα γίνεται;

Και δυστυχώς η λίστα δεν τελειώνει εδώ. Ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια είναι και το θέμα των οίκων ευγηρίας…Οι οποίοι βρίσκονται τις περισσότερες φορές σε ακατάλληλους χώρους και με άθλια περιποίηση κάνουν τους ενοίκους τους να εύχονταν να συναντούσαν τον αρχάγγελο Μιχαήλ πολύ νωρίτερα…Κάποιοι υποστηρίζουν πως είναι θέμα αυστηρότητας του νομοθετικού πλαισίου, αλλά οι εικόνες που είδαμε στις τηλεοράσεις μάλλον το αντίθετο αποδεικνύουν.

Και αν όλα αυτά μοιάζουν να μην είναι τόσο πολύ κρατική ευθύνη αλλά προβληματικής επιχειρηματικής κίνησης, θα πρότεινα να κοιτάξουμε τους διαγωνισμούς του Υ.Ε.Ν για τις άγονες γραμμές του Αιγαίου. Οι συγκεκριμένοι διαγωνισμοί απέτυχαν να βρουν μειοδότη αφού στον αρχικό διαγωνισμό οι όροι για τα πλοία ήταν να έχουν προσαρμοσθεί με την Συνθήκη της Στοκχόλμης (παλαιότητα, συντήρηση πλοίων εμπορικού ναυτικού) άρα τώρα θα γίνουν οι ίδιοι διαγωνισμοί χωρίς αυτόν τον όρο με κίνδυνο την ζωή των κατοίκων των ακριτικών νησιών. Αλλά αυτό δεν παρουσιάζεται σαν μείζον ζήτημα στους τηλεοπτικούς μας δέκτες τώρα αλλά όταν θρηνήσουμε νεκρούς ο τηλεοπτικός φακός σαν γύπας πάνω από νεκρούς θα αποθανατίζει τους θρήνους των συγγενών.

Και σε ένα τέτοιο ζήτημα οι εφοπλιστές προτείνουν σαν λύση την απελευθέρωση των ναύλων, δηλαδή να απονεκρώσουν περισσότερο την ακριτική Ελλάδα με υψηλά κόστη μετακίνησης. Που ακόμα και αυτό φαίνεται φαιδρό αφού και σε περιπτώσεις εταιρειών κρουαζεριόπλοιων που τα ναύλα ήταν ελεύθερα οι πλοιοκτήτες προτίμησαν το εύκολο κέρδος της ασφαλιστικής αποζημίωσης.Και μετά από ένα τέτοιο μπαράζ να κλείνουν, τρανταχτό παράδειγμα η Epirotiki Lines που κάηκε ένα πλοίο της και ένα άλλο βυθίστηκε την ίδια χρονιά και 14 χρόνια αργότερα να γίνεται θέμα [doc] με απλήρωτους ναυτεργάτες και προσωπικό των πλοίων…

Όλα αυτά μάλλον έπρεπε να μας δείχνουν πως θα πρέπει να αναζητήσουμε λύση για τα προβλήματα του δημοσίου τομέα με όποιο πολιτικό κόστος για τους κυβερνώντες αντί να το αναθέτουμε σε κάποιους ιδιώτες που το μόνο κριτήριο τους θα είναι το προσωπικό τους κέρδος και όχι το κέρδος της κοινωνίας.

Όλα αυτά απλώς τα βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο λίγη ώρα, αν θέλετε να επεκτείνετε την έρευνα αυτήν θα μπορούσατε εύκολα από το google.Και φυσικά περιμένω σχόλια.

Υ.Γ: Το άρθρο άργησε να δημοσιευτεί καθότι ακόμα ο ιδιωτικός τομέας της ευρυζωνικότητας με κτύπησε και τελικά με ανάγκασε να μπω με dial-up.

Πιθανότατα η κυβέρνηση της Ν.Δ υπολογίζει πως δεν πρόκειται να έχει στην διάθεση της 2η τετραετία γιατί έχει βαλθεί να ξεπουλήσει κάθε πόρο του ελληνικού δημοσίου για να γεμίσει τα ταμεία του με ρευστό το οποίο πιθανότατα δεν πρόκειται να επενδυθεί… Μάλλον θα χρησιμοποιηθεί σε εκλογές και στις αυξήσεις των μισθών των δικαστικών, οι οποίοι θα συμπαρασύρουν και τους δικούς τους μισθούς… Προκλητική η απόφαση την κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει τα λιμάνια της Ελλάδος…

Ξεκινώντας με ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο λιμάνια τον Λιμένα Πειραιώς ξεκινά ο προγραμματισμός για τις ιδιωτικοποίησεις στους ελληνικούς λιμένες…Ξεκινώντας με τον βασικό πόρο του Ο.Λ.Π, τον σταθμό εμπορευματοκιβωτίων όπου αποτελεί το 75% των εσόδων του οργανισμού η κυβέρνηση έχει ήδη προκηρύξει την πώληση του σε ιδιώτη με εμπειρία στον χώρο της διοίκησης και διαχείρισης των λιμένων. Για την αύξηση του ανταγωνισμού θα πρέπει να γίνει αυτό… Αλλά για ποιο λόγο ο ανταγωνισμός θα βοηθήσει τον ελληνικό λαό δεν καταλαβαίνω…Αφού δεν λειτουργεί κανένας ελεγκτικός μηχανισμός και το κόστος των μεσαζόντων είναι πάντα αυξανόμενος… Άρα ο “ανταγωνισμός” θα αναγκάσει σε χειρότερες εργασιακές συνθήκες τους εργαζομένους για χάρη των υψηλότερων κερδών της εταιρείας όπου θα διαχειρίζεται τα εμπορεύματα…Ο κ. Υπουργός όπως και στο παρελθόν είχε μιλήσει για “ρετιρέ” στο ίδιο ακριβώς στυλ τώρα δηλώνει πως λίγοι βολεμένοι των 150.000 € δεν θα εμποδίσουν την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και τη δημιουργία τεράστιας υπεραξίας στα ελληνικά λιμάνια. Ο κ. Κεφαλογιάννης τα δήλωσε αυτά σχετικά με την λευκή απεργία των λιμενεργατών. Τώρα οι κύκλοι της κυβέρνησης εκφράζουν φόβους για ανατίμηση των προϊόντων ως και 25%. Αλλά η λευκή απεργία είναι πως δεν δουλεύουν οι λιμενεργάτες υπερωρίες Σαββατοκύριακα τα οποία τους οδήγησαν μερικούς είλωτες σε ετήσιο μισθό στα 120.000€. Άρα δεν πρόκειται να πληρωθούν τους “υπέρογκους” κατά υπουργό μισθούς. Και θα έπρεπε να γλιτώσει κόστη ο Ο.Λ.Π. Αλλά μάλλον τελικά παρόλο ότι οι μισθοί είναι αρκετά μεγάλοι η κερδοφορία του Ο.Λ.Π συνεχίζεται και το πρόβλημα του υπουργού είναι πως μερικά από τα λεφτά του Ο.Λ.Π καταλήγουν στις τσέπες εργατών.Και αν σε μερικούς φαίνονται πολλά τα λεφτά αυτά θα πρότεινα να ελέγξει τα στοιχεία για τα εργατικά ατυχήματα στον συγκεκριμένο χώρο και να σκεφτεί πόσα χρόνια μπορεί κάποιος να εργάζεται σε αυτόν τον χώρο…Και μέσα σε όλο αυτό το παραλλήρημα ο κ.Υπουργός κατηγορεί πως κάποιοι δεν εργάζονται και πληρώνονται επειδή εμφανίζονται εικονικά στον χώρο εργασίας.Μα αυτό είναι θέμα της διοίκησης, να ελέγχει αν οι εργαζόμενοι είναι στα πόστα τους. Αν η διοίκηση αδυνατεί να διοικήσει θα έπρεπε να αντικατασταθεί. Είναι έτοιμη η κεφαλή της διοίκησης, να διοικήσει ή αδυνατεί και θα έπρεπε για λόγους ευθιξίας να παραιτηθεί…

Μήπως όμως τελικά τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβαίνει και ο κ.Κεφαλογιάννης με νύχια και με δόντια υπερασπίζεται τα κέρδη των κεφαλαιούχων και μιλάει για υπεραξία των ελληνικών λιμανιών αλλά δεν μας λέει αφού τα πουλήσουμε ποιος θα τα εκμεταλλεύεται…;

Το ερώτημα που τίθεται στις
αφίσες που έχουν αφισοκολληθεί σε διάφορα μέρη, καθώς και στα κτίρια του
ΟΤΕ πολύ εύλογο. Μια κερδοφόρα επιχείρηση θα πουληθεί, γιατί; Κερδοφόρα για ποιους; θα πρέπει να ρωτήσουμε και θα καταλάβουμε μετά γιατί πωλείται… Σίγουρα όχι για αυτούς που κυβερνούν αυτόν
τον τόπο. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Έμμεσα έχοντας βολέψει διάφορα δικά τους παιδιά
μέσα στον ΟΤΕ έγινε, άλλα επειδή αυτή η κυβέρνηση αυτή έχει μικρή ευθύνη για
τους τόσους “εργαζόμενους”, και μη μπορώντας να προσθέσει και άλλους
παρασιτικούς εργαζόμενους στους ήδη υπάρχοντες που ανάμεσα τους υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι δουλεύουν σκληρά, για την ακρίβεια η μεγαλύτερη μερίδα τους βρήκε τη λύση για τον ΟΤΕ. Θα πουληθεί… Έτσι θα κάνουμε καλό στο ελληνικό κράτος, αφαιρώντας του κάποια κερδοφόρα επιχείρηση έναντι πινακίου φακής. Φυσικά και θα υπάρξει ρευστό στα ταμεία του ελληνικού κράτους αλλά πολύ φοβάμαι πως όχι μόνο εκεί, Θα υπάρξει δουλειά για τους δημοσιογράφους σε λίγα χρόνια οι οποίοι θα αποκαλύπτουν τα διάφορα σκάνδαλα για πολιτικούς επηρεασμένους για την επιλογή του αγοραστή. Και ίσως να μην είναι η κότα με τα χρυσά αυγά ο ΟΤΕ έτσι όπως τον συντηρούν οι διοικήσεις που είναι διορισμένες από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, αλλά αυτό δείχνει ανικανότητα των κυβερνήσεων. Ας δηλώσουν οι πολιτικοί που ευθύνονται για αυτήν την κατάσταση αδυναμία να ΔΙΟΙΚΟΥΝ και να παραδώσουν σε υπεύθυνους ανθρώπους την διοίκηση… Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν όλοι οι σύμβουλοι επιχειρήσεων παγκοσμίως να δήλωσαν για την αγορά του ΟΤΕ μικρή επικινδυνότητα επένδυσης και οι δικοί μας “ειδικοί” να προσπαθούν να τον ξεπουλήσουν… Έπεται συνέχεια…