Όλοι μιλούσαν με τον ερχομό του Γιώργου όταν παρέλαβε το δακτυλίδι της αρχηγίας για τις νέες διαδικασίες που έφερε,τις “πρωτοπόρες” για τα ελληνικά δεδομένα που ήταν ριζοσπαστικές για τα ελληνικά δεδομένα. Η συμμετοχική δημοκρατία που θα έφερνε την αλλαγή στο πολιτικό σύστημα. Που θα περιόριζε τους κομματικούς μηχανισμούς, θα βοηθούσε περισσότερο τη συμμετοχή του κόσμου και άλλα πολλά.

Κάποιοι τότε “συντηρητικοί” έλεγαν πως αυτό είναι ένα δημιούργημα για να πάρει όλες τις εξουσίες ο ίδιος. Να γίνει “τσάρος” μέσα στο ΠαΣοΚ, και όπως αποδείχθηκε είχαν δίκιο. Το είχε ξανακάνει και πριν τις εκλογές αυτό όταν είχε επιλέξει να υποστηρίξει το άρθρο 16 χωρίς να συμμετέχει ο κόσμος που κατέβαινε την ίδια στιγμή στο δρόμο. Τελικά τότε έκανε πίσω και το άρθρο δεν άλλαξε. Αλλά η όλη υπόθεση με τις εκλογές από τον λαό ήταν αυτό. Όλες οι εξουσίες στον αρχηγό. Ο κόσμος εξέλεξε μια φορά αρχηγό και μετά πήγε σπίτι του ούτε συμμετέχει στις αποφάσεις ούτε καν συμμετέχει στις επιλογές του “αρχηγού”. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι η δεύτερη φορά που θέτει τον Σημίτη εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας. Αυτή τη φορά βγάζοντας τον εντελώς και από τους υποψήφιους κάνοντας του μια πρόταση που δεν θα ήθελε να αποδεχθεί. Και χωρίς να θεωρώ πως ο Κώστας Σημίτης είναι κάτι σημαντικό για την ελληνική πολιτική σκηνή θεωρώ πως υπάρχει μια μερίδα του ΠΑΣΟΚ που θα ήθελε να τον έχει στο ψηφοδέλτιο επικρατείας και στην κοινοβουλευτική ομάδα του. Όμως οι φιλοδοξίες του Γιώργου Παπανδρέου δεν επιτρέπουν να αφήσουν σε βουλευτική θέση κάποιον που αμφισβητεί τις επιλογές του αρχηγού. Του αρχηγού που παρακάμπτει κάθε κομματική διαδικασία για να έχει την πλήρη εξουσία πάνω στο κόμμα.
Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει στο “όραμα του Γιώργου” για περισσότερη εξουσία στο λαό, μήπως και αυτός ο Παπανδρέου όπως ο πατέρας του χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων με αυτά που θέλουν να ακούσουν θα εφαρμόσει άλλα;

Το σκίτσο του Πάνου Ιατρίδη