Πολιτικό blog

Στον Έλληνα λένε “Δώσ’ του αλλαγή και παρ’του τη ψυχή“. Ο Γιώργος υποσχέθηκε αυτήν την αλλαγή και κέρδισε! Δεν κέρδισε μόνο τις εκλογές αλλά και την ελπίδα του κόσμου. Κέρδισε κάτι που έχει λείψει καιρό πολύ καιρό από την πολιτική σκηνή. Την εμπιστοσύνη σε ένα κόμμα πως κάτι μπορεί να αλλάξει. Δεν είναι τυχαίος ο παραλληλισμός του Παπανδρέου με τον Ομπάμα. Όταν η ως τώρα καθημερινότητα του πολίτη ήταν πιεσμένη οικονομικά από πολιτικές “λιτότητας” που είχαν εγκαινιαστεί από την εποχή του Σημίτη και συνεχίστηκαν από τη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας,ο Παπανδρέου ήρθε σαν αποκούμπι του κόσμου ώστε να αλλάξει κάτι. Για αυτό και το τόσο μεγάλο ποσοστό νίκης.
Ίσως να είναι η πρώτη κυβέρνηση που ο κόσμος μετά του Ανδρέα που τόσος κόσμος τη νομιμοποιεί να φέρει την αλλαγή. Όμως τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου έχει τη μεγάλη ευθύνη να πράξει αυτά που υποσχέθηκε. Γιατί δεν θα έχει άλλη ευκαιρία. Και δυστυχώς από τα πρώτα βήματα αυτής της κυβέρνησης δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.
_{σημείωση το άρθρο γράφτηκε την επομένη των εκλογών αλλά δεν δημοσιεύτηκε ελλείψει σύνδεσης}
photo via

Πριν κάποια χρόνια έγραφα πως η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα μου θυμίζει πολύ, παρτίδα σκάκι. Δυστυχώς αυτό επαληθεύεται συχνά όμως όχι σαν μια παρτίδα που στόχος τους είναι η ανάπτυξη και το στρατηγικό πλεονέκτημα, αλλά ο τζόγος και το λάθος του αντιπάλου…
Την αλλαγή της πολιτικής που ως τώρα ασκείται, την ήθελε η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Και για αυτό ενέκριναν πολλοί πολλοί την προκήρυξη των πρόωρων εκλογών. Όμως ο χρόνος που επιλέχθηκε δεν ήταν τυχαίος…
Κατηγορεί η Νέα Δημοκρατία το ΠΑΣΟΚ ότι έβαλε τη χώρα σε μακρά προεκλογική περίοδο και για αυτό προκήρυξε εκλογές. Όμως δεν δίνει απάντηση πως θα καταφέρει με αυτές τις εκλογές να βγει εκτός προεκλογικής περιόδου. Το πιο πιθανό μάλιστα είναι να παραμείνει σε μακρά προεκλογική περίοδο μέχρι την εκλογή προέδρου με πρόσθετο οικονομικό βάρος για την ελληνική οικονομία τις αλλεπάλληλες εκλογές Οκτωβρίου και Νοεμβρίου και τις ερχόμενες εκλογές του Μαρτίου αφού δεν φαίνεται να υπάρχει ισχυρή κυβέρνηση που θα μπορέσει να εκλέξει πρόεδρο. Συνέχεια »

Έχοντας ελάχιστη ενημέρωση για τη πολιτική ζωή βλέπω πως το θέμα που απασχολεί όλους τους πολιτικούς των κομμάτων εξουσίας είναι η αυτοδυναμία, όμως είναι προς το συμφέρον του λαού η αυτοδυναμία; Τι λένε και τα δύο κόμματα εξουσίας; “Αυτοδυναμία ή χάος”,όμως είναι η αυτοδυναμία καλύτερη λύση από το χάος; Συνέχεια »

Παρακολουθώντας την Τετάρτη το διαλόγο του ΙΣΤΑΜΕ για τη παιδεία και βλέποντας πως οι πανεπιστημιακοί που ήταν παρόντες τοποθετήθηκαν, έγινε ακόμα πιο κατανοητό για ποιο λόγο δεν γίνεται η λύση στο πρόβλημα της παιδείας να δοθεί από τους πανεπιστημιακούς. Αν συγκεντρώνονταν οι απόψεις τους όλες μαζί θα αναρωτιόταν κανείς αν έχουν επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, την ελληνική παιδεία και ειδικότερα με τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου που είναι και ο τομέας τους.
Η τοποθέτηση ενός πανεπιστημιακού πως τα βιβλία πρέπει να αλλάζουν κάθε 10 χρόνια γιατί αν κάποιος πανεπιστημιακός μέσα σε 10 χρόνια δεν έχει να προσθέσει τίποτα στην επιστήμη του τότε δεν παράγει έργο δείχνει πως οι ίδιοι οι καθηγητές του πανεπιστημίου έχουν τόσο περιορισμένους ορίζοντες. Υπάρχουν πολλές επιστήμες που διδάσκονται προπτυχιακά που όπως και να το κάνουμε δεν έχουν αλλάξει τα τελευταία 100 χρόνια, πόσο μάλλον την τελευταία 10ετία.
Άρα σίγουρα το πρόβλημα της παιδείας είναι πιο σοβαρό από κάποια συγγράμματα “απαρχαιωμένα” ή κάποιον καθηγητή που βαριέται να κάνει μάθημα. Συνέχεια »