photo by ¡Carlitos

Την Παρασκευή είχαν στάση εργασίας οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ. Διάβασα για αυτό online αλλά δεν είχα πολύ χρόνο να δω τους λόγους τους οποίους έκαναν τη στάση εργασίας. Ο nikan χθες έγραψε στο twitter του πως πήγε στο σταθμό, ακύρωσε το εισιτήριο του και μετά από κάποια ώρα αναμονής, αν δεν ρωτούσαν κανένας δεν θα τους ενημέρωνε για τη στάση εργασίας. Οι εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ από τη μία έκαναν τη στάση εργασίας αλλά από την άλλην ούτε καν ενημέρωναν τον κόσμο για τα αιτήματα τους. Ούτε πανό, ούτε ενημέρωση στις εισόδους ούτε καν κάποια φυλλάδια που να μοιράζουν. Ήταν πραγματικά σαν να έκαναν τη στάση εργασίας για νά κάτσουν. Χωρίς αιτήματα, χωρίς να προσπαθούν να επικοινωνήσουν τα αιτήματα τους.
Αυτό δεν είναι τόσο παράξενο για “κινητοποιήσεις” του “δημοσίου”,αφού προκυρρήσει μια απεργία η ηγεσία (που αδιαφορεί τις περισσότερες φορές κιόλας να συνειδητοποιήσει τους εργαζόμενους), αυτοί με τη σειρά τους απεργούν “περίπου” από υποχρέωση και τελικά ταλαιπωρείται ο κόσμος χωρίς όμως να κατανοεί γιατί ακριβώς γίνεται η “κινητοποίηση”. Αυτό το σύστημα ευνοεί τους “εργατοπατέρες” που θέλουν να γίνουν βουλευτές να πιέσουν καταστάσεις, να “συμβιβαστούν” και να δείξουν τη δύναμη τους στην εκάστοτε εργοδοσία αλλά καθόλου το κίνημα. Θα περίμενα οι εργαζόμενοι να μην στηρίζουν με απάθεια τέτοιου είδους αποφάσεις αλλά ή να απαιτήσουν δράση ή να σπάνε απεργίες που είναι στην ουσία μια προβοκάτσια. Γιατί με τέτοιου είδους απεργίες το μόνο που συκοφαντείται είναι το κίνημα.Ταλαιπωρία για τους πολλούς κέρδος για 2-3 συνδικαλιστές.
Πολύ περισσότερο μου άρεσε η κίνηση της συνέλευσης αλληλεγγύης στη Κωνσταντίνα Κούνεβα στο σταθμό του ηλεκτρικού που μοίραζαν προκηρύξεις για το γεγονός της δολοφονικής επίθεσης εναντίον της Κωνσταντίνας Κούνεβα παρά η “πολυπληθής” στάση εργασίας. Σε αυτήν την κίνηση ο κόσμος ανταποκρινόταν και ας ήταν καμιά δεκαριά άτομα που μοίραζαν τις προκηρύξεις. Διαβάζοντας το κείμενο τους και βλέποντας στη στάση του λεωφορείου 3 στενά παραπάνω και άλλα άτομα που την διάβαζαν ακόμα ένιωσα κάποια ελπίδα. Ελπίδα επειδή η πολιτική επιστρέφει στη ζωή μας. Και πως ο κόσμος αρχίζει να βλέπει πως δεν μπορείς να μένεις αδιάφορος όταν η εργοδοσία κυριολεκτικά δολοφονεί.