Καταρχήν ήθελα να γράψω κάτι για την καλή χρονιά αλλά αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο όταν κανείς διαβάζει για χιλιάδες νεκρούς και πόσους τραυματίες. Μήπως να έγραφα για αυτούς; Αλλά και πάλι δεν ήταν εύκολο. Τι να γράψεις για έναν λαό που τραβά τα πάνδεινα από κάποιον λαό που ταλαιπωρήθηκε στον Β’ παγκόσμιο όσο κανένας άλλος.Τι να γράψεις για ένα λαό που η νέα τάξη πραγμάτων τον έχει κάνει κυριάρχο,περιούσιο και ταυτόχρονα τρομοκρατημένο και καταπιεστή. Η Νέα τάξη Πραγμάτων όχι όπως την φαντάζονται κάποιοι συνωμοσιολόγοι, κρυμμένη πίσω από μυστικές συμφωνίες εκβιάζοντας και κινώντας τα νήματα κρυφά, αλλά όσο πιο ξεδιάντροπη από όσο μια άρχουσα τάξη υπήρξε. Ποτέ ως τώρα το μεγάλο κεφάλαιο δεν ήταν τόσο αδίστακτο ώστε να σκοτώνει φανερά και χωρίς ηθικό ενδοιασμό και κανείς να μην αντιδρά. Το Ισραήλ αυτή τη στιγμή ελέγχει τη μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου και ο υπόλοιπος κόσμος κάθεται και κοιτά. Και όλα αυτά όχι γιατί υπάρχουν συμφωνίες κάτω από το τραπέζι αλλά φανερά αυτή τη στιγμή το μεγάλο κεφάλαιο και όσους εξαρτώνται από αυτό τους συμφέρει αυτή η διαμάχη να συνεχίζεται…
Ο κόσμος προετοιμάζεται για τον Γ’ παγκόσμιο και η κρίση φεύγει…
Και σε όλα αυτά οι “ηγέτες” φαίνονται τόσο μικροί. Συνέχεια »
Η παρακάτω είδηση πάγωσε και εξόργισε πάρα πολλούς.
Νεκρός ένας νεαρός 16 χρονών, μετά από πυροβολισμό που δέχτηκε από αστυνομικό λίγο μετά τις 9 το βράδυ, στα Εξάρχεια. Σύμφωνα με πληροφορίες το θύμα ονομάζεται Γρηγορόπουλος Αντρέας-Αλέξανδρος.
Με επιβεβαιωμένες πλέον πληροφορίες ο αστυνομικός σκότωσε εν ψυχρώ το νεαρό παιδί, πυροβολώντας τον στο στήθος.
Η είδηση ξεσήκωσε κύμα διαδηλώσεων που πολλοί εκμεταλλεύτηκαν και κάποιοι έσπευσαν να το σπιλώσουν. Όμως αυτό που πρέπει να αναρωτηθούμε είναι φταίει μόνο ο “ειδικός φρουρός”; Φταίει μήπως μόνο η ελληνική αστυνομία; Φταίει μόνο η σημερινή κυβέρνηση; Συνέχεια »
Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου βρέθηκα στο δικαστήριο στην Κατερίνη για συμπαράσταση στον Παναγιώτη Κετίκη. Καταρχήν το σημαντικό είναι πως το βασανιστήριο για τον Παναγιώτη θα συνεχιστεί αφού η δίκη αναβλήθηκε. Ο ένας κατηγορούμενος εκ των τεσσάρων δεν μπορούσε να παραβρεθεί αφού βρισκόταν σε κλειστό πρόγραμμα απεξάρτησης. Η ημερομηνία της δίκης δεν ορίστηκε.
Τώρα να εξηγήσω έστω και καθυστερημένα τι εννοώ λέγοντας “παρατράγουδα”. Στην Κατερίνη με το τραίνο είδα να έρχονται από την Θεσσαλονίκη περίπου 60 άτομα.Αφού φτάσαμε στην είσοδο του δικαστικού μεγάρου μας έψαξαν από τρεις φορές τον καθένα για το αν έχουμε κάτι πάνω μας, στην είσοδο του κακουργιοδικείου έκαναν ακριβώς τον ίδιο έλεγχο και όταν είδαν πως είμαστε αρκετοί αρνήθηκαν την είσοδο σε όποιον είχε εμφάνιση φοιτητή και εμένα λόγω πως ήμουν με πουκάμισο μου ζήτησαν δημοσιογραφική κάρτα αν ήθελα να μπω. Κάτι το όποιο δεν είχα και δεν μπήκα.(σημ. θέσεις ελεύθερες υπήρχαν αλλά έλεγαν πως δεν υπάρχουν) Απέξω από το κακουργιοδικείο κάθονταν κάποιοι δίπλα σε αστυνομικούς ένστολους. Ένας από αυτούς ξεκίνησε να τραβάει φωτογραφίες τα πρόσωπα των ατόμων που ήταν απέξω. Θεώρησα στην αρχή πως μπορεί να είναι κάποιος δημοσιογράφος για κάποια εφημερίδα. Όμως κάποια από τα παιδιά που φανερά τα είχε φωτογραφήσει του ζήτησαν να τους αποδείξει την δημοσιογραφική ιδιότητα και οι ένστολοι τελικά τον φυγάδευσαν από την πίσω πόρτα. Θα μπορούσε πράγματι να ήταν δημοσιογράφος και όχι κάποιος ασφαλίτης, όπως έλεγαν και οι ένστολοι που τον “προστάτεψαν”, αν τελικά την ίδια ημέρα δεν ήταν μαζί με άλλους 3 σε ένα μικρό ΙΧ να τραβάει πάλι φωτογραφίες μέσα από το αυτοκίνητο όσο κάναμε βόλτες στο κέντρο της πόλης.
Η υπόθεση τελικά με προβλημάτισε πάρα πολύ και αναρωτιέμαι αυτή είναι η δημοκρατία που ευαγγελίζονται οι “εξέχοντες” βουλευτές μας; Σε αυτή τη δημοκρατία η Μαριέτα γιατί διαφέρει από τη χούντα; Σε τι διαφέρει; Πως η χούντα δεν θα κατηγορούσε για εγκλήματα που δεν έκανε έναν αθώο; Αν ήταν αντιφρονούντας δεν θα χρειαζόταν να του φορτώσει κάτι για να τον βάλει μέσα; Γιατί εγώ δεν βλέπω πολλές διαφορές ως τη λειτουργία της “ελληνικής δημοκρατίας”.
Μπορεί να έχει ξεχαστεί η υπόθεση με τα πράσινα σταράκια, αλλά το μαρτύριο για τον Παναγιώτη Κετίκη δεν έχει σταματήσει. Μπορεί κάποιοι να υποστηρίζουν πως ήταν ένα τυχαίο γεγονός, μια άτυχη στιγμή αλλά αυτό θα ίσχυε αν δεν είχαμε γνωρίσει την υπόθεση της ζαρντινιέρας, την υπόθεση του ξυλοδαρμού των αλλοδαπών στο αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας, τις στρατιές των ματ να χτυπούν συνταξιούχους και πολλές άλλες περιπτώσεις που ζούμε καθημερινά, όπου τα σώματα ασφαλείας είναι μόνο σώματα καταστολής. Καταστολής κάθε φωνής αντίδρασης σε ότι το κράτος θέλει να περάσει. Και αν κάποιος δεν συμμορφωθεί τον τιμωρούν στέλνοντας τον και στις φυλακές κολαστήρια.που εσκεμμένα έχουν σε αυτή την άθλια κατάσταση. Γιατί δεν τους ενδιαφέρει να σωφρονίσουν κανέναν αλλά να τρομοκρατούν τους “ελεύθερους“. Συνέχεια »
Feed